ΜΑΤΙΕΣ Γελοιογραφίες

Γνωρίζουν καλά οι αναγνώστες αυτής της στήλης ότι δίνω πολύ µεγάλη σηµασία στις γελοιογραφίες. Και νοµίζω πως δεν έχω άδικο: µια επιτυχηµένη γελοιογραφία έχει ακαριαίο αποτέλεσµα. Με δυο γραµµές, ένα σκίτσο και µια λεζάντα, που µερικές φορές δεν είναι και απαραίτητη, µπορεί να πει όσα λέει µε χίλιες λέξεις, ένας αρθρογράφος. Και µάλιστα, η γελοιογραφία περνάει το σχόλιο, το µήνυµα, την κριτική, µε κύριο εργαλείο το χιούµορ. Που τόσο λείπει από τη ζωή µας.

Ευτύχησα να εργάζοµαι, όλα αυτά τα χρόνια που είµαι στα «ΝΕΑ», δίπλα σε γελοιογράφους ολκής. Πρώτα πρώτα, µε τον Φώκο ∆ηµητριάδη, που κάποτε είχε τιµηθεί µε παγκόσµιο βραβείο. Ηταν στο ίδιο γραφείο µε τον Ψαθά, τον Σταµατίου, τον Πηλιχό κι εµένα. Και κάτι που µάλλον δεν το ξέρετε, αλλά εγώ το λογαριάζω ιδιαίτερα:

ο Φώκος – έτσι τον αποκαλούσαµε – ήταν ιδρυτικό µέλος της ΑΕΚ και σύµβουλός της για πολλά χρόνια!

Πάµε πιο πέρα: Κώστας Μητρόπουλος. Και µόνο που τον σκέφτοµαι, πιάνω τα γέλια! Είναι τόσο άµεσος, τόσο ευρηµατικός, τόσο πολιτικός, τόσο έξυπνος! Ακόµα πιο πέρα:

Γιάννης Κυριακόπουλος. Ο ΚΥΡ. Αλλη «σχολή», άλλη γραµµή, άλλη γελοιογραφική κουλτούρα. Και µε µια κρυφή µατιά στο σεξ, πολύ διακριτική, ενίοτε. Και φτάνουµε στον Βενιαµίν. Τον ∆ηµήτρη Χαντζόπουλο. Που ένα τελευταίο σκίτσο του, το Σάββατο 26 Φεβρουαρίου, µου έδωσε την αφορµή για το σηµερινό χρονογράφηµα.

Το θυµίζω: Κοινοβούλιο. ∆έκα άνθρωποι, ο ένας πίσω από τον άλλο, κοιτάζουν έκπληκτοι κάτι που µοιάζει µε πελώρια καφετιά τούρτα που βρίσκεται στο πεζοδρόµιο και πάνω της πετάει ένα σµήνος από µύγες. Παραξενεµένος, ο πρώτος από τους δέκα ρωτάει τον δεύτερο: «Τι είναι αυτά;». Ο δεύτερος απαντά: «Σκατά». «Σκατά;», απορεί ο πρώτος. Ναι! Και µάλιστα έχουν και σηµείωµα. «Το οποίο τι γράφει;», ξαναρωτάει ο πρώτος. «Μαζί τα κάναµε»!

Εχουµε τα χάλια µας. Οχι µόνο οικονοµικά. Μας «διαπαιδαγώγησαν» έτσι οι πολιτικοί, ώστε όλο να ζητάµε και σπάνια να δίνουµε. Το κράτος είναι πελατειακό, άπληστο, αναποτελεσµατικό, γεµάτο γραφειοκράτες. Ελάχιστες φορές δίνει λύσεις, ακόµη και στα πιο εύκολα και απλά ζητήµατα. Ναι: τα ‘χουµε κάνει ρόιδο. (Αλλά πιο καίρια είναι η λέξη που χρησιµοποιεί ο Χαντζόπουλος).

Παρατηρώ τις τελευταίες δηµοσκοπήσεις: αυτή της MRB, αναφερόµενη στην «αδιευκρίνιστη ψήφο», της δίνει ένα ποσοστό 26,8%, ενώ το πρώτο κόµµα (ΠΑΣΟΚ) παίρνει µόλις 23,2%! Αλλά και στη δηµοσκόπηση της MΑRC, η αδιευκρίνιστη ψήφος πιάνει το 22,3%, µε το πρώτο κόµµα (ΠΑΣΟΚ) στο 26,1%! ∆ηλαδή και στις δύο περιπτώσεις, ένας στους πέντε (και παραπάνω) ψηφοφόρους, στην ερώτηση «τι θα ψηφίσεις;» απαντά «δεν ξέρω». Και µην ξεχνάµε την τεράστια αποχή των τελευταίων δηµοτικών εκλογών.

Ο κόσµος είναι βαθύτατα απογοητευµένος. Φυσικά, από το πολιτικό σύστηµα.

Αλλά και από τον έλληνα πολίτη. Σε µικρότερο, βέβαια, βαθµό. Τον έλληνα πολίτη που σε µεγάλο ποσοστό «επωφελείται», φοροδιαφεύγει, βολεύεται και όπως έγραφα παλαιότερα «σφάζεται για ξένο νιτερέσο / ψάχνει για ναβρει κανένα “µέσο” /δεν τον νοιάζει γόπες που φουµάρει / φτάνει που τον λένε παλικάρι»!