O µετρ της µαύρης πασα(τ)ρέλας

Στον αστρικό γαλαξία της µόδας ένας κόκκινος γίγαντας µέσα σε λίγες ηµέρες έγινε άσπρος νάνος. Ο Τζον Γκαλιάνο, ο σταρ σχεδιαστής της παριζιάνικης µεγαλοπρέπειας έµεινε χωρίς δουλειά, χωρίς αξιοπρέπεια, µόνος µέσα στη δίνη
της προσωπικής του καταιγίδας κι αντιµέτωπος µε τα επιχειρηµατικά θηρία της µόδας και της δηµοσιότητας. Αλλωστε έχειπολλές φορές αποδείξει ότι, εκτός από τη µόδα, εξασκεί µε µεγάλη µαεστρία και την τέχνη της πρόκλησης.
Την περασµένη εβδοµάδα σε ένα µπαρ,κοντά στοσπίτι του στην παριζιάνικη συνοικία Μαρέ, ο Τζον Γκαλιάνο – σύµφωνα µε µαρτυρίες από αυτόπτες µάρτυρες – εµφανώς µεθυσµένος ήταν περισσότερο διαχυτικός από όσο επιτρέπει η λεπτή κόκκινη γραµµή της κοινωνικής συναναστροφής σε δηµόσιο χώρο. Η εξωστρέφειά του δεν βρήκε ανταπόκριση από το ζευγάρι των τουριστών στο διπλανό του τραπέζι που µε έντονες κουβέντες απώθησαν τον Γκαλιάνο. Και τότε εκείνος – λένε οι αυτόπτες µάρτυρες – ανταπέδωσε την προσβολή µε σχόλια αντισηµιτικού περιεχοµένου. Αυτό το συµβάν ήταν η αρχή της αντίστροφης µέτρησης για τον επί δεκαπέντε χρόνια δηµιουργό του οίκου Christian Dior. Το επεισόδιο εξελίχθηκε σε καβγά. Ο Γκαλιάνο συνελήφθη και κατατέθηκαν µηνύσεις και από τα δύο εµπλεκόµενα µέρη. Και η αντισηµιτική του στάση δυσαρέστησε τα αφεντικά του στον Dior που αρχικά τον έθεσαν σε διαθεσιµότητα.

ΤΟ ςΚΑΝΔΑΛΟ. Ετσι, η χρυσή χήνα που βοήθησε µε την τρέλα του σχεδιαστικού του ταλέντου να δηµιουργηθεί η αυτοκρατορία Dior του 1,1 δισεκατοµµυρίου δολαρίων έγινε µαύρο πρόβατο. Η συνέχεια έγινε ακόµη πιο δυσάρεστη για τον σχεδιαστή. Στον αιώνα των µέσων κοινωνικής δικτύωσης, της διάχυσης της πληροφορίας, των smartphones και της µανίας καταδίωξης των διάσηµων προσώπων, ένα ερασιτεχνικό βίντεο µε απροσδιόριστη ηµεροµηνία λήψης κυκλοφόρησε στο ∆ιαδίκτυο: ο άλλοτε µετρ των πιο ποθητών και ασύλληπτων ονείρων της υψηλής ραπτικής καθισµένος σε ένα µπαρ, συντροφιά µε ένα ποτήρι κρασί, δηλώνει στην παρακείµενη παρέα – µεταξύ χικ και λόξιγκα: «Λατρεύω τον Χίτλερ».

Το ταξίδι του διασυρµού του Τζον Γκαλιάνο δεν άφησε περιθώρια στους εργοδότες του. Ο οίκος Dior τον απέλυσε και λίγα λεπτά αργότερα τα γραφεία στοιχηµάτων στην Αγγλία δέχονταν προγνωστικά για τον διάδοχό του, ανάµεσα στον Στέφανο Πιλάτι και τον Εντί Σλιµάν.

Η αλήθεια είναι πως ο Τζον Γκαλιάνο πάντα τραβούσε την προσοχή των Media. Ηταν το γερό χαρτί του αφεντικού του, ιδιοκτήτη του οµίλου πολυτελείας LVMH Μπερνάρ Αρνό. Tον οποίο τοποθέτησε το 1994 για έναν χρόνο στον οίκο Givenchy και στη συνέχεια µετακίνησε στον Christian Dior. Για να φοβερίζει µε τις σηµαντικές πωλήσεις των αξεσουάρ, των αρωµάτων και των καλλυντικών τούς ανταγωνιστές του. Από τότε που ο Τοµ Φορντ είπε το τελευταίο του αντίο στη µόδα, ο Γκαλιάνο είχε µείνει µόνος στον στίβο των εντυπώσεων. Μοναδικός υπερδηµιουργός δύο συλλογών ραπτικής και τεσσάρων κολεξιόν πρετ-α-πορτέ για τον Dior και τη δική του οµώνυµη συλλογή, την οποία εµπλούτισε και µε σειρές ανδρικών ρούχων.

Ετσι απέκτησε και την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει. ∆ηλαδή ενδυµατολογικές υπερπαραγωγές. µέσα από ένα κοκτέιλ µε ό,τι τον ερέθιζε από την τέχνη, την ιστορία, τη δική του πραγµατικότητα, τα ταξίδια του, τις ζωές των φίλων του, την τρέλα της στιγµής του. Κουλτούρες του κόσµου, έθνικ στοιχεία, ταξίδια σε χώρες µακρινές γίνονταν εντυπώσεις στα ηµερολόγιά του. Και στη συνέχεια συνέθεταν ένα µείγµα εκρηκτικών ιδεών απ’ όπου προέκυπτε η επόµενη κολεξιόν υψηλής ραπτικής που κατέληγε κάθε φορά στο σπάσιµο των κανόνων. «Η µόδα είναι µία δηµιουργική µορφή έκφρασης. Είναι ο απόλυτος τρόπος να είσαι ο εαυτός σου. ∆εν ξέρω αν η µόδα είναι τέχνη, αλλά θα έλεγα πως έχει την ίδια ενέργεια και δηµιουργικότητα και ότι είναι πιο άµεση. Η µόδα είναι η τέχνη που φοριέται στους δρόµους, τέχνη για τις µάζες» ήταν η άποψή του.

Οι γκέισες, η Μάρλεν Ντίτριχ, ο Ελβις Πρίσλεϊ και οι άστεγοι του Παρισιού έχουν συναντηθεί µε την Αρχαία Αίγυπτο της βασίλισσας Νεφερτίτης χάρη σε αυτόν. «∆ιαβάζω οτιδήποτε πέσει στα χέρια µου, αγοράζω CD, βιβλία, περιοδικά, επισκέπτοµαι χώρους τέχνης. Αγαπάω το σινεµά, τη µουσική, το θέατρο. Πρέπει να είσαι ένα σφουγγάρι που απορροφάει την οµορφιά γύρω σου και µετά να αφήνεις τη φαντασία σου να τρέχει άγρια. ∆εν υπάρχει τρόπος να ξέρεις ακριβώς τι πρόκειται να κάνεις στο µέλλον».

Τα ανατρεπτικά γεγονότα της περασµένης εβδοµάδας τσαλάκωσαν τις σελίδες της παραµυθένιας ζωής του πενηντάχρονου Γκαλιάνο. Γιος υδραυλικού από το Γιβραλτάρ, φοιτητής στο Σεν Μάρτινς µε εξαίρετο ταλέντο, παθιασµένος νέος σχεδιαστής, χωρίς οικονοµική υποστήριξη, τρελαµένος για πάρτι, κλάµπινγκ και µόδα, περιστοιχισµένος από καλούς και χρήσιµους φίλους, όπως διευθύντριες γυναικείων περιοδικών, εκκεντρικές αριστοκράτισσες, τοπ µόντελ που δεν χρέωναν αµοιβή για να παρουσιάσουν τις ροµαντικές πρώτες συλλογές του, χρεοκοπηµένος και µόνος ανεξάρτητος δηµιουργός στο Παρίσι.

Το 2000 ο Γκαλιάνο είχε και πάλι αναστατώσει το Παρίσι. Η συλλογή υψηλής ραπτικής του, αφιερωµένη στους κλοσάρ της πόλης, είχε γίνει πρωτοσέλιδο στις εφηµερίδες προκαλώντας συγκεντρώσεις διαµαρτυρίας φιλανθρωπικών οργανώσεων έξω από τους χώρους όπου παρουσίαζε τα σόου των επόµενων σεζόν.

Ο Γκαλιάνο είχε το χάρισµα ή µάλλον την κατάρα να βλέπει τη ζωή µέσα από τον κόσµο της µόδας. Μετά τους άστεγους ακολούθησαν οι αρχηγοί των αµερικανικών γκέτο και οι βασίλισσες της ραπµε το στυλ ghetto fabulous, µέχρι και οι ορθόδοξοι Εβραίοι το 2004 (βλέπε στη φωτογραφία). Στον δικό του κόσµο χώρεσε το µεγαλείο της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και το φολκλόρ της Λατινικής Αµερικής, σε µία πλεκτή περικεφαλαία – αποµίµηση εκείνης των ρωµαίων λεγεωνάριων που ήταν η απόληξη ενός περουβιανού πλεκτού σκούφου. Ανάµεσα στο πανηγύρι των πολιτισµών που ανάλογό του µόνο ένα τεύχος του περιοδικού «National Geographic» µπορεί να περιέχει, βρήκαν χώρο να αναδειχθούν ακόµη και οι παραδοσιακές ενδυµασίες της συλλογής του Μουσείου Μπενάκη. Από τις οποίες ο Γκαλιάνο εµπνεύστηκε το Balkan chic του χειµώνα 2009.

η ΚΑΤΑΡΑ. Οι δηµοσιογράφοι όµως σηµείωναν πως δεν ήταν και ο χαρακτήρας ανθρώπου που πειθαρχούσε σε εµπορικές σκοπιµότητες. Κι έτσι φτάσαµε στη σηµερινή του αποκαθήλωση. Η πραγµατικότητα της µόδας φαίνεται να απαιτεί από όλους τους συµµετέχοντες συγχρονισµό µε τις επιχειρηµατικές κινήσεις και όχι δηµιουργικές κορόνες. Μετά την αυτοκτονία του Αλεξάντερ Μακουίν, τον εγκλεισµό για αποτοξίνωση του Μαρκ Τζέικοµπς, τα σκοτάδια του Γκαλιάνο αναδύθηκαν χάρη στα µόρια της αιθυλικής αλκοόλης. Ισως η αποµάκρυνση από τα πράγµατα της µόδας να τον βοηθήσει να ξεφύγει από τους δαίµονές του. Και από τη θλιβερή εικόνα ενός ανθρώπου που οι απαιτήσεις ενός απατηλού, µάταιου σύµπαντος προκάλεσαν τον εκτροχιασµό του.

ΕΙΠΕ

Η µόδα κατανάλωσε το πάθος µου, το οξυγόνο µου, το αίµα της ζωής µου

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ΑΥΤΟΝ

Αυτή είναι η στιγµή που χρειάζεται υποστήριξη και αγάπη από τη βιοµηχανία για την οποία έχει δώσει τη ζωή του

Χίλαρί αλεξαντερ, ∆ΗΜΟςΊΟΓΡΑΦΟς της «Daily Telegraph»