Αχ, τα κοκαλάκια µας

Αγαπητή Φοίβη, Από διάφορες στήλες έντυπης «πληροφόρησης» εκφορτώνονται παροτρύνσεις, συστάσεις, εντολές να δούµε παραστάσεις που σπάνε κόκαλα.

Μη χάσετε αυτή την παράσταση, την τάδε ή δείνα ηθοποιό, «σπάει κόκαλα».

Αν πάω – αναρωτιέµαι –, πώς θ’ απολαύσω το «αριστούργηµα» µε σπασµένα κόκαλα; Τόσες παραστάσεις και ηθοποιοί πια να «σπάνε κόκαλα»!

Μήπως οι διάφοροι «επαΐοντες» της Τέχνης του Θεάτρου θα ‘πρεπε να αλλάξουν «σλόγκαν»; Γενικά στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό έχουµε την τάση να φτάνουµε τα πράγµατα «έως το κόκαλο». Λες να συµβεί κάτι τέτοιο; Ή µήπως πρέπει κι εδώ ν’ αλλάξουµε «σλόγκαν»; Με χαρά που επικοινωνώ και πάλι µαζί σου και βαθιά εκτίµηση, Λάκης Κουρετζής, Κηφισιά < Να τους πούµε, ίσως, να µη…

σπάνε τόσο πολλά κοκάλα µε την τόοοοσο υψηλή τέχνη τους, διότι πονάνε, αγαπητέ Λάκη. Ή να τους αφιερώσουµε το εύγλωττο άσµα των Active Member «Κρατούσαµε στα χέρια κόκαλα από νεκρούς / κι οι προβολείς τα κάνανε σύµβολα και θεούς. / Τώρα λοιπόν που ήρθε το ξύπνηµα απ’ την κρίση, / ξεπλύναµε απ’ τα µούτρα µας όνειρα, ψέµα, µίση / και βολευτήκαµε όπως όπως στο σωρό να φάµε, / στον οχετό, στο τίποτα και πού αλλού να πάµε;».