ΔΡΟΜΟΙ

Τα µνηµόσυνα…
… Η σορός του Κάρλος αντρές Πέρες σαράντισε εξόριστη στο Μαϊάµι. Εκεί όπου ο πρώην πρόεδρος της Βενεζουέλας είχε καταφύγει µε την οικογένειά του προκειµένου να αποφύγει να δικαστεί για τη µεγάλη σφαγή του Καράκας. Είκοσι δύο χρόνια ακριβώς µετά τη σφαγή, που είχε στοιχίσει τη ζωή έως και τριών χιλιάδων ανθρώπων, εβδοµήντα ένας από εκείνους τους νεκρούς βρήκαν επιτέλους το όνοµά τους και ενταφιάστηκαν προχθές µε τιµές σε ειδικό µνηµείο στο Καράκας. Μέχρι τότε παρέµεναν ανώνυµοι, θαµµένοι σε µαζικούς τάφους, σε µια γωνιά του γενικού νεκροταφείου. Το µνηµόνιο…
… αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί ο λαός της Βενεζουέλας επέλεξε να τον κυβερνά ο τσάβες; τι ήταν εκείνο που τον έκανε να εµπιστευτεί τη σωτηρία του σε έναν που ήταν κολλητός του Φιντέλ Κάστρο; Η λιτότητα, λέει ο συγγραφέας Μαρκ Εϊµς. Και οι συνέπειές της, που, όπως διαπιστώνουµε σήµερα, είναι πάνω-κάτω παντού ίδιες: οικονοµική καταστροφή, πολιτική αποσύνθεση και βία. τον Φεβρουάριο του 1989, ο Κάρλος αντρές Πέρες εκλεγόταν πρόεδρος της χώρας, υποσχόµενος στους ψηφοφόρους ότι θα αντι στεκόταν στο ∆ιεθνές Νοµισµατικό ταµείο που επιχειρούσε να περάσει τον λαό από σκληρή λιτότητα. τον πίστεψαν. οµως, ο Πέρες αποδείχτηκε ένας πολιτικός απατεώνας, ο οποίος είχε ξεπουληθεί στην τραπεζική ολιγαρχία που δάνειζε τη χώρα του, όπως τόσοι και τόσοι ηγέτες του καιρού µας. τρεις εβδοµάδες µετά την εκλογή του, επέβαλε ένα πρόγραµµα λιτότητας γραµµένο από το ∆Ντ, το οποίο προκάλεσε αµέσως µαζικές λαϊκές αντιδράσεις. Και τότε ο Πέρες έκανε αυτό που κάνουν συνήθως τέτοιου φυράµατος ηγέτες σε παρόµοιες συνθήκες: κήρυξε κατάσταση ανάγκης και έστειλε τον στρατό και τα σώµατα ασφαλείας κατά του εξεγερµένου λαού, που θρήνησε χιλιάδες θύµατα.

Ο επικήδειος…
… τα θύµατα της µεγάλης σφαγής πέρασαν απαρατήρητα, στα ψιλά των δυτικών εφηµερίδων, που έγραφαν τότε πρωτοσέλιδα για µια πολύ µικρότερη σφαγή, αλλά µε πολύ µεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα δυτικά οικονοµικά και στρατηγικά συµφέροντα, στην κινεζική Πλατεία τιενανµέν. Και ο πρόεδρος Πέρες δεχόταν τους επαίνους του ∆Ντ για το «θάρρος» του: «ο διευθυντής του ∆Ντ κύριος Καµντεσί επαίνεσε τη νέα κυβέρνηση του Κάρλος αντρές Πέρες για το “θάρρος” της να εφαρµόσει το σκληρό οικονοµικό πρόγραµµα που συντάχθηκε προκειµένου να ενισχυθεί η οικονοµία». Θαρραλέοι, έτσι αποκαλούνται από τις οικονοµικές ολιγαρχίες που επιβάλλουν τη λιτότητα οι ηγέτες που εφαρµόζουν τα προγράµµατά τους, ακόµη και µέχρι θανάτου.

Τα κόλλυβα…
… ο νεκρός του Κάρλος αντρές Πέρες δεν λέει να βρει τη µεταθανάτια γαλήνη που δικαιούται. Περιφέρεται ακόµη σε προσωρινούς τάφους εκεί στα ξένα, στο Μαϊάµι. Επειδή οι συγγενείς του διστάζουν να τον επιστρέψουν στην πατρίδα του, όπου το όνοµά του έχει βουλιάξει στη γενική καταισχύνη. ο φυσικός θάνατος βολεύεται, ξεχνιέται µε τα χρόνια. ο πολιτικός θάνατος όµως µοιάζει µε τάφο ανοιχτό. Και η ανθρωπότητα είναι γεµάτη από τέτοιους, όπου τα όρνεα της ίστορίας κατασπαράσσουν αιωνίως το περιεχόµενό τους.