Ιστορίες πίσω από τα µικρόφωνα

Αγνωστες στιγµές στα στούντιο της Columbia από τραγουδιστές και δηµιουργούς – θρύλους, ακόµη και µια απειλή µε µαχαίρι εν µέσω ηχογράφησης, στις έντυπες αναµνήσεις του ηχολήπτη Γιαννάκη Παπαϊωάννου
Στα µυθικά στούντιο της Columbia. Ο ηχολήπτης ΓιάννηςΠαπαϊωάννου γράφει, µαζί µε τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο καιτον συνθέτη Νάκη Πετρίδη, τα ορχηστρικά µέρη για το τραγούδι ενός καλλιτέχνη µε το όνοµα Μοντεχρήστος.

Χρειάστηκε να βάλουν παραπάνω από µία φορά τον τραγουδιστή να πει το τραγούδι του, καθώς δεν τοέλεγε καλά. Εκείνος πετάει τα ακουστικά, ανοίγει την πόρτα και πάει κατευθείαν στον έτερο ηχολήπτη, τον Κωνσταντόπουλο. Σκύβει, σηκώνει το µπατζάκι, βγάζει ένα µαχαίρι από την κάλτσα και του λέει: «Θα κάνεις καλά τη δουλειά σου ή θα σε σφάξω σαν κοτόπουλο;».

Είχε πολλά τέτοια περιστατικά η ιστορία της ηχοληψίαςστα στούντιοτης Columbia. Ο Παπαϊωάννου που έχει να αφηγηθεί δεκάδες όπως αυτό,ξεκίνησε στο τµήµασυσκευασίας βάζοντας τα αστράκια στους µικρούς δίσκους (τα αστράκια ήταν τα µικρά µαύρα τρίγωνα στο κέντρο του δίσκου 45 στροφών και µετά στον άξονα του πικάπ).

Η πρώτη επαφή του µε τον χώρο ήταν το στούντιο 1 της Columbia. Ο Γιώργος Ζαµπέτας βρισκόταν στην αίθουσα µε τους µουσικούς και η Βίκυ Μοσχολιού πάνω στο κοντρόλ, µπροστά από την κονσόλα και πίσω από το τζάµι, τουςάκουγε και σιγοτραγουδούσε το «Πάει πάει».

Την εποχή εκείνη έγραφε ακόµη – όπως όλοι – στέρεο, δηλαδή σε δύο κανάλια την ορχήστρα και µετά έβαζαν σε ένα µαγνητόφωνο πάλι στέρεο την ορχήστρα να παίζει και έγραφαν σε ένα τρίτο την ορχήστρα µαζί µε τη φωνή. Αρκετές ηχογραφήσεις τις έκαναν ορχήστρα-φωνή συγχρόνως (πιο πολύ τα δηµοτικά).

«Ξέρεις τι είναι να τραγουδάει η Σοφία Κολλητήρη και δίπλα της ο Γιώργος Κόρος να παίζει βιολί,όχι µόνο στις εισαγωγές και στις “απαντήσεις”αλλά επάνω στη φωνή της, µαζί της ταυτόχρονα;», αναρωτιέται µε νοσταλγία ο ηχολήπτης. Η αυτοβιογραφίατου είναι γεµάτη µε χούγια τραγουδιστών καιάγνωστα περιστατικά: Ο Σταµάτης Κόκοτας και ο ∆ήµος Μούτσης φοβούνται τις µαύρες γάτες. Ο σολίστας του κλαρίνου Τάσος Χαλκιάς παίρνει κλεφτές αναπνοές από τη µύτη και ταυτόχρονα µε τον λάρυγγα µουρµουρίζει τις νότες. Τα καλύτερα σεγόντα κάνουν οι Βούλα Γκίκα και Λίτσα ∆ιαµάντη. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος φοράει στο στούντιο ηµίψηλο καπέλο, α λα Σέρλοκ Χολµς, µαύρη οµπρέλα και κάνει συνεχώς αστεία.

«Στον δίσκο “Μπάµπης οΦλου” για τα σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας είχαµε βάλει τον ενισχυτή κάτω στην τουαλέτα που ήταν χτισµένη µε πλακάκια για να υπάρχει διαφορετική ηχώ», θυµάται ο Γιάννης Παπαϊωάννου και αφηγείται µε τη βεβαιότητα µιας γεµάτης ζωής.

Και µια ιστορία από την ηχογράφηση του δίσκου «Ο σκληρός Απρίλης του‘45» του Μάνου Χατζιδάκι, τον Οκτώβριο του 1972: «Στο Νο 5 κοµµάτι “Ο καθρέφτης”, υπάρχουν δύο µπουζούκια που κάνουν “διάλογο” µεταξύ τους. Αυτό συνέβη τυχαία. Εχει παίξει ο Θανάσης Πολυκανδριώτης ένα σόλο σε ένα κανάλι και µετά πάλι σε ένα άλλο κανάλι άλλο σόλο, για να διαλέξει ο Μάνος ποιο του αρέσει να βάλουµε στον δίσκο. Κάποια στιγµή ανοίγουµε και τα δύο κανάλια και αρέσουν και τα δύο σόλο που έχει κάνει ο Θανάσης.

Ετσι, ο Μάνος αποφάσισε να µπουν δεξιά και αριστερά, σαν να κοιτάζει το ένα µπουζούκι το άλλο, και έδωσε στο κοµµάτι τον τίτλο “Ο καθρέφτης”».


Ο Ξυλούρης έπαιζε Beatles!

«Από τον Νίκο Ξυλούρη θυµάµαι σε µια από τις ηχογραφήσεις να έχει τη λύρα, να παίζει µόνος του, για να ζεσταθεί που λέµε, και ακούω µια µελωδία πολύ γνωστή. Κατεβαίνω στην αίθουσα να ακούσω από κοντά τι παίζει… Beatles, «Yellow Submarine» και «Eleanor Rigby». Εµεινα να τον ακούω άφωνος και µόλις τελείωσε τον ρώτησα: «Ξέρεις τι παίζεις; Πού τα έµαθες αυτά;». Και µου απαντά: «∆εν ξέρω τι είναι, αλλά τα έµαθα στην Κρήτη από τους χίπηδες που τα έπαιζαν µε τις κιθάρες στα Μάταλα, τους άκουγα και τα ξεσήκωνα στη λύρα»».