ΤΟ ΚΑΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΟΓΟ

Το βράδυ της Δευτέρας στο δηµοτικό συµβούλιο της Αθήνας η πλειοψηφία διασπάστηκε όταν ετέθη προς συζήτηση η υπόθεση τωνµεταναστών απεργών πείνας στο Μέγαρο Υπατία.

Ετσι, το σχέδιοαπόφασης που εξέφραζε την έκκληση τηςδηµοτικής αρχής να αναστείλουν την απεργία πείνας και να αρχίσει διάλογος µε µεσολαβητήτον δήµο απορρίφθηκε.

Εκείνη τη στιγµή χάθηκε µια ακόµη ευκαιρία να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση.

Κατ’ ουσίαν το δίληµµα που δίχασεαφορούσε το ενδεχόµενο να ζητήσει ο Δήµος Αθηναίων την άµεση νοµιµοποίηση των µεταναστών.

Μέσα στην ένταση των αντεγκλήσεων ο δήµαρχος αποτύπωσε σε µιαφράση την ουσία αυτής της αντιδικίας:

«Αν ψηφίσουµε υπέρ της νοµιµοποίησης όλων, είναι σαν να απευθύνουµεέκκληση σε όλους παγκοσµίως ναέλθουν εδώ για νοµιµοποίηση».

Αυτό ακριβώς κρίνεται στη συγκεκριµένη υπόθεση: το κεντρικό µήνυµα της ελληνικής µεταναστευτικής πολιτικής.

Το δράµα των ανθρώπων που ζητούν απελπισµένα να επιτραπείη παραµονή τους στην Ελλάδα χωρίς τιςτυπικές προϋποθέσεις, µπορεί ναδικαιολογηθεί σε ό,τι αφορά τους ίδιους.

Αλλά δεν µπορεί να δικαιολογηθεί η πασιφανής επιδίωξη προσώπων και οµάδων να υπηρετηθούν πολιτικές επιδιώξεις µε κορόνες άρνησης κάθε ρεαλιστικής διεξόδου.

Οσοι ωθούν σε ιδέες που προτάσσουν τη νοµιµοποίηση και µετά τη διακοπήτης απεργίας, είναι σαννα βάζουν τοκάρο µπροστά από τοάλογο, στην καλύτερη περίπτωση.

Στη χειρότερη επιδίδονται σε ένανακτιβισµό που οδηγείσε δυσµενέστερη θέση αυτούς που λένε ότι υπερασπίζονται. Και όχι µόνον αυτούς. Εάν θεωρούν ότι οι απεργοί πείναςπροσφέρονται για προµετωπίδατων δικών τους στόχων,βλάπτουν συνολικά τους µετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα. Πυροδοτούν συντηρητικά αντανακλαστικά στην κοινωνία και κάνουν ακόµη πιο δύσκολη την αντιµετώπιση αυτού του ακανθώδους προβλήµατος.

Σε αυτή την κρίσιµη στιγµή είναι ανάγκη να επικρατήσει η σύνεση και οι έγκλειστοι της Υπατίας να αξιοποιήσουν τη λύση που προτείνεταιαπό την πλευρά της ελληνικής πολιτείας.

Δηλαδή να αποχωρήσουν απότον χώρο που καταλαµβάνουν σήµερα και αφού αποκατασταθεί η υγεία τους να αναζητήσουν, στους έξι µήνες ανοχής που τους παρέχονται, τις προϋποθέσειςτης νόµιµης παραµονής τους.

Αλλη λογική λύση δεν υπάρχει σε µια συντεταγµένη πολιτεία στην οποία ο ανθρωπισµός συµβιώνει µε τη νοµιµότητα.