ΜΑΤΙΕΣ Ο γκρεµός

Βλέπω κάθε βράδυ όλες τις εκποµπές της τηλεόρασης που έχουν σχέση µε την πολιτική. Το απαιτούν οι συνθήκες. Τα χρέη, το Μνηµόνιο, οι απεργίες, η ανεργία, το αδιέξοδο. Και πάντοτε καταλήγω στο συµπέρασµα ότι τα πράγµατα τρέχουν από το κακό στο χειρότερο. Και επιµένω: οι άνθρωποι που οδήγησαν την Ελλάδα στοσηµερινό χάλι, µε όσα λένε και όσα κάνουν, δείχνουνσαν να µηνέχουν πάρει χαµπάρι ότι βρισκόµαστε όχι στο χείλος του γκρεµού, αλλά στον ίδιο τον γκρεµό! Κατρακυλάµε µε πάταγο πάνω σε αιχµηρές κοτρόνες, γδερνόµαστε, µατώνουµε και είναι βέβαιο ότι θα γκρεµοτσακιστούµε!

Ενας φίλος µου, διανοούµενος, έγραφε την Κυριακή ότιπρέπει να ξεσηκωθούν οι ΠΑΣΟΚοιτης παλιάςφρουρά ς και να διώξουν τον Παπανδρέου. ∆εν έλεγε όµως τι θαγίνει µετά… Ποιος θα‘ρθει; Τι θα καταφέρει; Τι δυνατότητες έχειγια να γυρίσει το «παιχνίδι»; Στοκάτω κάτω, όπως πιστεύει πολύς κόσµος, ο Παπανδρέου προσπαθεί. Εστω κι αν οι προσπάθειές του αποδεικνύονται µάταιες, σαν των Τρώων…

Σε µια εκποµπή µιλούσαν τέσσερις συµπατριώτες µαςγια την αξιοποίηση της κρατικήςπεριουσίας. Ενας απ’ όλους έθεσετο ερώτηµα: «Εχουµε ένα παλιό ξενοδοχείο που ανήκει στο κράτος, αλλά είναι εγκαταλειµµένο, ρηµάζει καιγύρω του, διακόσια µέτρα από τηθάλασσα, είναι ένα βουνό απόσκουπίδια. Τι θα πρέπει να γίνει;». Οι τρεις είπαν: «Να το πουλήσουµε ή να το νοικιάσουµε». Ο τέταρτος πρότεινε: «Να το γκρεµίσουµε, για να πηγαίνει ο λαός ελεύθερα στην ακτή για µπάνια». Του αντέτεινε κάποιος: «∆εν θα είναι καλύτερα να το σουλουπώσουµε, να το καθαρίσουµε, ναβρουν µερικοί άνθρωποι δουλειά, να φύγει από τη µέση αυτή η ασχήµια;». «Οχι», απαντούσε ο άλλος. «Γιατί αυτός που θα το νοικιάσει θα βγάζει λεφτά στην πλάτη των εργαζοµένων! Θα τους εκµεταλλεύεται. Αρκετά µετην εκµετάλλευση!» Αρα: το ξενοδοχείο που είναι περιουσιακό µας στοιχείο να γκρεµιστεί για τα µπάνια του λαού… Και η ανεργία και η απόγνωση να σφίγγουν τον λαιµό τηςχώρας για να την πνίξουν!

Από προχθές ο Πρωθυπουργός βρίσκεται στη Γερµανία για να µιλήσει στη Μέρκελ. Την Παρασκευή πήγε στη Θράκη. Και σε κάποιο χωριό, όπως διαβάζω, οι τοπικοί άρχοντες τον φυγάδευσαν από την πίσω πόρτα! Υπήρχαν και ΜΑΤ που έριξαν σε συγκεντρωµένους πολίτες δακρυγόνα! «Μα, είναι δυνατόν;»σκέφτοµαι. Φαίνεται πως είναι. Ωστόσο ο Παπανδρέου, χαµογελαστός πάντα, δηλώνει ότι περνάµε δυσκολίες, αλλά στο τέλος θα τα καταφέρουµε. Μακάρι. Και χαρά στο κουράγιο του. Εγώ πάντως που κυκλοφορώ στους δρόµουςτης Αθήναςκαι βλέπω από κοντά τι γίνεται,αισθάνοµαι ότι «όλα βαίνουν καλώς… εναντίον µας», όπως γράφει ο Σκαµπαρδώνης. Αισθάνοµαι ότιεπικρατεί παντού ένα µπάχαλο. Και νοµίζω ότι δεν πέφτω έξω…