ΜΑΤΙΕΣ Η φυλάκιση

Ηταν ένας τύπος µε συµπαθητική φάτσα. Και γλυκοµίλητος. Εκανε σουλάτσο σε διάφορα στούντιο της τηλεόρασης κάθε µέρα. Μου τον γνώρισε ένας παραγωγός τηλεοπτικών προγραµµάτων. Πούλαγε αυτοκίνητα. Είχε ένα µαγαζί στην οδό Μιχαλακοπούλου, δίπλα σ’ ένα καφενείο, όπου συναντούσα µερικές φορές τον νεαρό τότε Σκανδαλίδη και παίζαµε τάβλι. Παράγγειλα, λοιπόν, σ’ αυτό τον τύπο να µου βρει ένα µεταχειρισµένο Αουντι σε καλή κατάσταση. «Μη σε νοιάζει, εγώ είµ εδώ», µου είπε.

Του έδωσα µια προκαταβολή, µου ζήτησε κι άλλα λεφτά, τα τσέπωσε και κάποια ώρα του ξόφλησα το αµάξι. «Πάρε αυτή την επιταγή, για να ‘µαστε κύριοι, και αύριο θα σου φέρω το αυτοκίνητο», µου δήλωσε µε µεγάλη σοβαρότητα. Ηρθε το αύριο, πέρασε, ήρθε το µεθαύριο, αλλά ο τύπος πουθενά!

Πήγα στο µαγαζί του, τον έψαξα, αλλά ένας καλοριφερτζής, απέναντι, µου άνοιξε τα µάτια: «Είναι απατεώνας!

Σου ‘φαγε τα λεφτά, όπως το ‘χει κάνει και σε πολλούς άλλους».

Εβαλα δικηγόρο, τον κυνήγησε, ορίσθηκε δικάσιµος, αλλά ο κατηγορούµενος δεν εµφανίσθηκε. ∆εύτερη φορά, τα ίδια. Τρίτη φορά, έκατσε στο ειδώλιο. Είπα στην πρόεδρο, τι είχε συµβεί. Του έριξε βαριά καµπάνα. Παρακάλεσα για ποινή µε αναστολή. «Γιατί;», µε ρώτησε η δικαστίνα. «∆ιότι, αν τον κλείσετε στη φυλακή, πού θα βρει ο άνθρωπος τα λεφτά για να µε ξεχρεώσει; Ενώ αν τον αφήσετε, θα δουλέψει και ίσως µου επιστρέψει τα χρωστούµενα…».

Εφυγε ο απατεώνας και έγινε καπνός. ∆εν πήρα φράγκο. Αλλά, αν έµπαινε στη φυλακή, θα άλλαζε η κατάσταση; Είπα την ιστορία, προχθές, σε έναν φίλο µου συνταγµατολόγο. «Επρεπε να τον χώσεις µέσα», µου τόνισε παγερά. Εγώ, όµως, επιµένω: τι θα κέρδιζα αν έµπαινε ο απατεώνας στη φυλακή; Βεβαίως, θα κέρδιζε η κοινωνία. Που τους νόµους της δεν τους θέσπισε για πλάκα… Τα θυµήθηκαόλααυτάγιατίδιάβασα τη∆ευτέρα στα«Νέα» ένασχόλιο («Προβολείς») της συναδέλφου και φίλης Σίλας Αλεξίου. Και θέλω να ενισχύσω την άποψή της, που τη βρίσκω πολύ σωστή.

Εγραφε, λοιπόν, η Αλεξίου: «Να είχαµε τουλάχιστον και φυλακές… Ευτυχώς που προνόησε το υπουργείο ∆ικαιοσύνης και άδειασε κάπως τα κελιά (…) Που θα µπουν λοιπόν όλοι οι κατά τα άλλα έντιµοι και ευυπόληπτοι πολίτες, που απειλούνται µε φυλάκιση, στο πλαίσιο των αυστηρών µέτρων της κυβέρνησης για την είσπραξη φόρων, ΦΠΑ, εισιτηρίων (σ.σ.: αυτό το πήρε πίσω ο Ρέππας) και διοδίων; Σε µια εποχή που η προσωποκράτηση έχει καταργηθεί, όχι µόνο ως επαχθές µέτρο, αλλά και για λόγους πρακτικούς που λειτουργούν προς το συµφέρον του ∆ηµοσίου, δεν υπάρχει κανείς προσφορότερος τρόπος για το κυνήγι των οφειλετών; (…) Εκατοντάδες πολίτες θα βρεθούν στη φυλακή και το κράτος, οι φορολογούµενοι δηλαδή, θα πληρώνουν για τη διαβίωσή τους στα σωφρονιστικά καταστήµατα, ισοφαρίζοντας έτσι (µε πολλαπλάσιες της οφειλής δαπάνες) το χρέος τους. Η απειλή της φυλάκισης είναι σοβαρή αναµφίβολα. Και ενδεχοµένως να οδηγήσει στη συµµόρφωση των πολιτών, προ του κινδύνου να χάσουν την ελευθερία τους. Αλλά πώς να το κάνουµε; Το κλίµα τρόµου που καλλιεργείται, όταν η φυλακή αποτελεί την επωδό των νέων νοµοθετικών πρωτοβουλιών, βαραίνει πολύ την ατµόσφαιρα»… Ακριβώς, καλλιεργείται κλίµα τρόµου. Ενώ για τους µπαταχτσήδες των δισεκατοµµυρίων, λέξη δεν ακούγεται…