ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ…

Η χθεσινή πρωτοβουλίατου Πρωθυπουργού να εξαγγείλει νόµο και σχετική αλλαγήστο Σύνταγµα ώστε να µην είναιεφικτή η εκποίηση δηµόσιας έκτασης χωρίς απόφαση της Βουλής, εκ πρώτης όψεως δείχνει υπερβολική και εκ του περισσού. Σε δεύτερη ανάγνωση όµως µπορεί να θεωρήσει κανείς ότι η πραγµατική επιδίωξη αυτής της πρωτοβουλίαςτου κ. Παπανδρέου είναινα επιταχύνει την αποδραµατοποίηση της συζήτησης που άνοιξε στη χώρααπό τηνπερασµένη Παρασκευή.

Από κάποια χρονικήαπόσταση πλέον οφείλουµε να παρατηρήσουµε ότι σε αυτή τη συζήτηση παρεισέφρησε µε ευκολία ο λαϊκισµός – µόνιµη πληγή του εγχώριου δηµόσιου βίου άλλωστε.

Το αποτέλεσµα ήταν ότικόµµατακαι πολιτικοί περιέπεσαν σε µια επικοινωνιακή δίνη µε δηλώσεις και αντιδηλώσεις, χωρίς περιεχόµενο στην ουσία. Ειδικά η κυβέρνηση παρασύρθηκε σε βιαστικές αντιδράσεις, σε µια προσπάθεια να καλύψειτα νώτα της από µια απειλή που δεν υπήρχε. Προφανώς αυτή την ψυχολογία επιδιώκει να αλλάξει ο Πρωθυπουργός.

Με τηνέννοια ότι έναςνόµος και µια συνταγµατική µεταβολήκατοχυρώνουν πωςδεν θαυπάρξουναβασάνιστες αποφάσεις εκχώρησης περιουσίας του ∆ηµοσίου.

Από εκείκαι πέραόλοι οιεµπλεκόµενοι πρέπει να επιστρέψουν στο πεδίο της ψυχραιµίας και του ρεαλισµούκαι αυτή η συζήτηση να πάρει τις πραγµατικές διαστάσεις της.

Είναι προφανές ότι χωρίς την αξιοποίηση τηςδηµόσιαςπεριουσίαςη χώρα δεν µπορεί να αποσείσει το δυσβάστακτο βάρος του χρέους της.

Αλλά η αξιοποίηση έχει πολλές µορφές και πολλούς τρόπους.

Επιπλέον ορίζεται σε µεγάλο βαθµό απόεξωγενείς παράγοντες: από τους συντελεστές της αγοράς µέχρι την περιρρέουσα πολιτική ατµόσφαιρα και τις οικονοµικέςσυνθήκες εντός της χώρας και διεθνώς.

Αυτά είναι τα στοιχεία ταοποία ηκυβέρνηση πρέπει νασταθµίσειµε ωριµότητα και διαφάνεια.

Και νακαταλήξεισύντοµα σε αποφάσεις που θα συνδυάζουντη συµβολή στη µείωση του χρέους και τη δηµιουργία προϋποθέσεων ανάπτυξης, στοιχεία που αποτελούν άλλωστετις όψειςτου ίδιου νοµίσµατος.

Ψυχραιµία λοιπόν. Γιατί µε τον τρόπο µε τον οποίο διεξάγεται στο εσωτερικό της χώρας αυτή η συζήτηση, στέλνουµε λάθος µηνύµατα στον διεθνή περίγυρο και τους εταίρους µας, από τους οποίους εξαρτάται στον µέγιστο βαθµό η αποσυµπίεση τηςελληνικής οικονοµίας.