ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θέατρο στην καρδιά του γκέτο

Τους περίµενε να κατέβουν χωρίς να έχει σβήσει τη µηχανή του αυτοκινήτου. Τόση ήταν η ανυποµονησία της για τη σαββατιάτικη έξοδό τους. Προορισµός; Η Νέα Σκηνή του Εθνικού. Δεν είχε ξαναπάει. Κατάφεραν να βρουν εισιτήρια για τονΠλατόνοφ του Λάνθιµου τελευταία στιγµή. Κάτι η µόδα µε τον «εθνικό» Κυνόδοντα, κάτι οΤσέχοφ, δικαιολογούνταν ο ενθουσιασµός.Περίµενε πολύ να δει και τοκτίριο. Την είχε εντυπωσιάσει όσες φορές είχε βρεθείστην Αγίου Κωνσταντίνου.

Μόλις πέρασαν την Οµόνοια είπε γελώντας: «Εδώ περνάς το σύνορο. Αλλάζεις πόλη. Αλλάζεις κόσµο…». Δεν είχε άδικο. Οι εικόνες µετά την Οµόνοια έδειχναν την αγεωγράφητη πραγµατικότητα του γκέτο. «Η είσοδος είναι από τη Μενάνδρου, ε;» ρώτησε. Αργησε λίγο παραπάνω από το συνηθισµένο να παρκάρει γιατί ο φωταγωγηµένος Τσίλερ τής τραβούσε το βλέµµα. Σχολιάζαµε κι εµείς πόσο αταίριαστο είναι το ανακαινισµένο νεοκλασικό µε το «φαρ ουεστ» του κέντρου της πόλης. Μόλις κλείδωσε το αυτοκίνητο, έριξε µια τροµαγµένη µατιά στον χώρο. Δεν περνούσε κανείς από το δροµάκι. Μόνο µια παρέα µεταναστών καθόταν πιοκάτω κι έπινε µπίρες γελώντας δυνατά. Ενιωθε αµήχανα. Ισως να αγωνιούσε κιόλας. Χωρίς προφανή λόγο βέβαια. Δεν µας έριξαν ούτε µια µατιά. «Για το αυτοκίνητο µόνο φοβάµαι. Οχι για εµάς», είπε. «Μου έχουν πει πως δεν πρέπει να πάω τουαλέτα στο τέλος. Από εδώ φεύγουµε όλοι µαζί. Αλλά… Αλλά έπρεπε να το ανακαινίσουν το θέατρο. Δεν έπρεπε;», ρωτούσε ρουφώντας βιαστικά µια τζούρα. Ιδού η απορία.

Τελικά, ο πρώτος απότον τρίτο κόσµο δεν απέχει όσο η Πανεπιστηµίου από την Αγίου Κωνσταντίνου. Το σύνοροείναι η είσοδος του κτιρίου του Τσίλερ. Το εσωτερικό απέχει από το πεζοδρόµιο τηςΜενάνδρου όσο οι εθνικές µας φαντασιώσεις από τη συλλογική µας πραγµατικότητα: µέσα στο Εθνικό έχεις την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα…