ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Να αρχίσουµε από τα οφθαλµοφανή. Οι άνθρωποι που ηγούνται του κλιµακίου της τρόικας στην Ελλάδα διέπραξαν βαρύ ατόπηµα τηνπερασµένη Παρασκευή.

Το επεσήµανε ο πολιτικός κόσµος τηςχώρας, το καταδίκασε ηκυβέρνησηκαι ο Πρωθυπουργός, το αντιµετώπισαν µεοργή οι πολίτες.

Και φυσικά αναγκάστηκαν να το αναγνωρίσουν και οι ίδιοι και να απολογηθούν.

Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν; Κάθε άλλο. Το επεισόδιο της Παρασκευής δίνει την ευκαιρία για δύο σηµαντικές επισηµάνσεις. Η πρώτη είναι ότι δεν πρέπει να επαναληφθούν τέτοιου είδους καταστάσεις.

Γι’ αυτό θα πρέπει οι σχέσεις της τρόικας και των ανθρώπων της µε την ελληνική κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα, να είναι σαφείς, διακριτές και χωρίς αµφισηµίες.

Η δεύτερη αφορά την ουσία του θέµατος: – Τι πρέπει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση µε τη δηµόσια ακίνητη περιουσία;

Κατ’ αρχάς οι απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις δεν είναι ποτέ εύκολες. Πόσω µάλλον στη σηµερινή συγκυρία.

Υπάρχουν όµως ορισµένοι γενικοί κανόνες που συνδέουν την κοινή λογική µε τις τρέχουσεςανάγκες και τις πραγµατικές εναλλακτικές δυνατότητες αυτή την περίοδο.

– Πρώτον: το κέντρο βάρους στη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας του κράτους πρέπει να βρίσκεται στην αξιοποίησηκαι όχι στην εκποίηση.

Το σηµειώνουν άλλωστε οι αρµόδιοι υπουργοί αυτές τις ηµέρες.

– ∆εύτερον: η αξιοποίηση πρέπει ναγίνει συστηµατικά και µεανοικτούς ορίζοντες στην αναζήτηση συνεργασιών εντός και εκτός της χώρας.

Και πρέπει να εξετασθούν όλες οι δυνατές λύσεις: από τηνπροσέλκυση επενδυτών µέχρι την ενοικίαση ή τη σύµπραξη του ∆ηµοσίου µε ιδιώτες.

– Τρίτον: αυτή καθαυτή η έννοια της εκποίησης δηµόσιας περιουσίας δενπρέπει να δαιµονοποιείται.

Εφόσον υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία του κράτους, ταοποία ούτε να συντηρήσει ούτε να αξιοποιήσει µπορεί, είναι προτιµότερο να ταεκποιήσει µε το καλύτερο δυνατό τίµηµα.

– Τέταρτον: οι χειρισµοί που θα γίνουν εφεξής σε αυτό το θέµα πρέπει να είναι διαφανείς, ταχείς, αποφασιστικοί και να υπηρετούν τη βασική στρατηγική της χώρας – τη µείωση του δηµοσίου χρέους.

∆εδοµένου ότι αυτό το ζήτηµα καταπονούσε τις κυβερνήσεις προτού ακόµη υπάρξει τρόικα, η επανεµφάνισή του τώρα,µε αυτόν τον ανεπιθύµητο τρόπο, πρέπει να γίνει καταλύτης για οριστικές και αποδοτικές αποφάσεις.