«Εξοµολογήσεις» γυναικών

Μονο-λογώντας αποκαλύπτονται στον τηλεοπτικό φακό (ΕΤ1)
δώδεκα σύγχρονες γυναικείες παρουσίες του ελληνικού θεάτρου και του κινηµατογράφου
Δώδεκα ηθοποιοί της «νέας γενιάς», εκείνης που µακριά από τη σαρωτική λάµψη της τηλεοπτικής διασηµότητας κατακτά βήµα βήµα την τέχνη της υποκριτικής, αποτέλεσαν το αντικείµενο µιας σειράς µικρών ντοκιµαντέρ της ΕΤ1,η οποίακατάφερεέτσι να αναδείξει στοιχεία µιας καθοριστική ς σφραγίδαςστην κουλτούρα του σύγχρονου θεάτρου, που είναι οι γυναικείες ερµηνείες. Μετίτλο «12γυναίκεςµονολογούν», καθένα από ταµικρά αφιερώµατα αποτύπωνεµέσα από προσωπικές εξοµολογήσεις των ηθοποιών, οι οποίες εκτείνονται από τον τρόπο που αντιµετωπίζουν την καθηµερινότητά τους και το θέατρο µέχρι τον τρόπο που προσεγγίζουντους ρόλουςτους, τα κυρίαρχα στοιχεία της κουλτούρας εκείνων των ηθοποιών οι οποίοι επενδύουν στηνουσία τηςτέχνης τους, αναζητώντας διαρκώς τα όριά τηςκαι τα δικάτους. Διατηρούν όµωςτην ίδιαστιγµή στέρεα την επαφήτους µε την πραγµατικότητα. Γιατί δεν υπάρχει ερµηνεία ρόλου χωρίς αυτή.

«Δεν τηνπετάς», θαπει η Μαρία Κεχαγιόγλου στον δικό τηςµονόλογο, «όλο αυτό το φέρεις και πρέπει να το φέρεις». Και «όλο αυτό» είναι η πόλη, ο κόσµος της, οι πληγές καιοι οµορφιές της,η πόλη που εντός τηςσυντελείται καιο πολιτισµόςτου θεάτρου και µαζί οι προσωπικές ζωές,η µητρότητα, οι ισορροπίες ανάµεσα σε µια απαιτητική καθηµερινότητα και µια εξίσου απαιτητικήτέχνη. «Κάνω πρόβα στον δρόµο»,λέει η Λουκία Μιχαλοπούλου, βραβευµένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερµηνεία της στην ταινία «Valse Sentimental». Τα βραβεία; Καλά κι αυτά, µέρος τουπαιχνιδιού, αλλά η εξέλιξηστην τέχνητης υποκριτικής σπουδαιότερη.

Στη σειράµιλούν: Στεφανία Γουλιώτη, Μαρία Πρωτόπαππα, Αννα Μάσχα,ΙωάνναΠαππά,Μαρία Ναυπλιώτου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Αλεξία Καλτσίκη, Μαρία Ζορµπά, Εύη Σαουλίδου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Σκουλά. Και καθώς όλες µαζί συνθέτουν ένα µέρος της σύγχρονης εικόνας του ηθοποιού, ξεδιπλώνουν και τον βασανιστικό προβληµατισµόγύρω απότις µεθόδους ερµηνείας, απότα υλικά του ηθοποιού, µετα οποίακάθε φορά διαπραγµατεύεται τον ρόλο. Σειρά ενδιαφέρουσα για την αποτύπωση του λόγου και της σκέψης των 12 σύγχρονων κοριτσιών, αν και δενήταν σεόλα τηςτα επεισόδια το ίδιο «φιλική» µε το τηλεοπτικό κοινό, ξεχνώντας να βάλει το όνοµα της ηθοποιού στην οθόνη σε όλητη διάρκειαπου µιλούσε και κάθε φορά πουεµφανιζόταν, ώστε να παρακολουθούν και οι µη µυηµένοι που µπορεί να στάθηκαν στοζάπινγκ. Τοίδιο συνέβαινε σεορισµένα επεισόδια και µε τα αποσπάσµατα από θεατρικά έργα ή από ταινίες.Στην τέχνηη αφαίρεση στοιχείων µπορεί να είναι ένα παιχνίδι µε το κοινό, στην τηλεόρασηµε τοαυστηρότελετουργικό είναι παράβαση.


Βαθύς ύπνος στα τηλε-στρωσίδια

Στήθηκαν γλέντια στο χωριό του νικητή του µπιγκµπραδερικού ριάλιτι και έσπευσαν φυσικά οι τηλεοπτικές κάµερες να αποτυπώσουν όχι τον θρίαµβο του Φουκάκη, αλλά τον δικό τους, τον θρίαµβο της τηλεόρασης και των δικών της ψευδοαξιών. Γιατί να µη σπεύσουν οι συγχωριανοί του 22χρονου νεαρού, που κατάφερε να κερδίσει θέση, έστω και εφήµερη, στο πάνθεον των τηλεδιασηµοτήτων, να το γλεντήσουν; Εδώ µια ολόκληρη χώρα µε επικεφαλής υπουργό της κυβέρνησης δεν υποδεχόταν µε ανάλογα πανηγύρια τη γιουροβιζιονική νικήτρια; Γιατί τηλεόραση είναι και η Γιουροβίζιον. Πιο φανταχτερή, πιο ακριβή, πιο σύνθετη, αλλά πάντα πλαστική και κιτς, µε ριαλιτόπαιδα πλέον να διεκδικούν τον τίτλο του καλύτερου «πακέτου» on stage.

Ως εκ τούτου, µπορεί να είναι ο θρίαµβος της «υποκουλτούρας», όπως χαρακτήρισε ο Γιώργος Λιάγκας τις εκδηλώσεις ενθουσιασµού των χωριανών του Φουκάκη, αλλά προς τι το υποτιµητικό ύφος; Γιατί να µη χαρούν που ο δικός τους κέρδισε θέση τιµητική στα πάνελ των αθηναϊκών καναλιών;

Μήπως δεν ήταν ο θρίαµβος της υποκουλτούρας εκείνα τα εθνικά γλέντια και οι υπουργικές ανθοδέσµες και χειροφιλήµατα προς τη γιουροβιζιονική νικήτρια;

Την πρώτη θέση στο «βλέµµα» των γιουροβιζιονιστών της Ευρώπης κέρδισε η χώρα και το έκαψε. Να µην το κάψουν και οι Φουκάκηδες που κέρδισαν και αυτοί την πρώτη θέση στο «βλέµµα» των µπιγκµπραδεριστών;

Το χειρότερο δεν είναι η τηλεοπτική υποκουλτούρα, το χειρότερο είναι να την επικρίνουν σαν απλοί παρατηρητές της, εκείνοι οι οποίοι την υπηρετούν και χάρη σε αυτή γλιστρούν στους τηλεοπτικούς αφρούς των καιρών.