Χαρά στο κουράγιο τους…

Ποια νοοτροπία του Ελληνάρα. Τι λες µωρή αξιοθρήνητη.

Οι µόνοι στην Ελλάδα που την περνάνε τσάµπα και πληρώνουν άλλοι γι’ αυτούς είναι οι λαθροµετανάστες. Εχουν τσάµπα νοσοκοµεία, εγχειρήσεις, γέννες, τσάµπα φαΐ, κάνουν καταλήψεις (Νοµική) και αντί να τους µπαγλαρώσουν, τους βάζουν σε νεοκλασικά πολυτελείας µε πίνακες και πολυελαίους.

Γι’ αυτό έπεσε έξω το ΕΣΥ από τους λαθροµετανάστες. Ρούφηξαν όλο το χρήµα… και ρουφάνε συνεχώς.

Βοήθειά σου εσένα, κοιµισµένη. < ∆ιαβάζοντας την ανώνυµη επιστολή (τόση δίψα, τόση πίκρα, τόσος κόπος κι ούτε ένα ονοµατάκι…), που έφτασε στη στήλη µε φάκελο και γραµµατόσηµο 0,60 ευρώ παρακαλώ, δεν απέφυγα να µου έρθουν δάκρυα στα µάτια. ∆άκρυα συγκίνησης. Αυτό. Αυτό είναι το δαιµόνιο της φυλής. Του Ελληνάρα. Που δεν ορρωδεί προ ουδενός, αν είναι να βρίσει εκείνον µε τον οποίο διαφωνεί.

Αυτό θα πει αφοσίωση στο αρνητικό, στο κακό. Συγκινητική. Απροσµέτρητη. Φανταστείτε: να θέλεις τόσο πολύ να βρίσεις τον «αντίθετο», τον «αντίπαλο», που να καθήσεις να γράψεις επιστολή, να τη βάλεις σε φάκελο, να πας στο ταχυδροµείο ή έστω ώς ένα ταχυδροµικό κουτί και να το στείλεις µε γραµµατόσηµο 0,60 ευρώ. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς µου, µεγάλε άγνωστε. Μου θύµισες πως ακόµη υπάρχουν τόσο παθιασµένοι άνθρωποι. Ευχαριστώ.