Στην πυρά, στην πυρά µε τις απόλυτες

Οποία σύµπτωση. Πώς γίνεται και κάποιοι ελάχιστοι – αλλά µε διάθεση να καταλύσουν κάθε έννοια δικαίου για τους πολλούς – «ευαίσθητοι» Eλληνες αντιδρούν βίαια ακόµη και στην υπόνοια ότι κάποιος τολµά να υπαινιχθεί ανθρώπινη φύση για τα «ιερά και όσιά» τους;

Οποία σύµπτωση. Πώς γίνεται, άραγε, αυτή τους η βίαιη αντίδραση να τοποθετείται χρονικά σε δύσκολες στιγµές, πολιτικά και οικονοµικά, σε εποχές έκπτωσης αξιών.

Λίγο πριν από το 1989 (που όλοι ξέρουµε τι έφερε µαζί µε τις συγκυβερνήσεις…), στο οποίο – τι σύµπτωση! – κάποιοι τοποθετούν την απαρχή της πορείας µας προς το ζοφερό σήµερα, όταν είχε βγει στις αίθουσες «Ο τελευταίος πειρασµός» του παγκόσµιου Νίκου Καζαντζάκη (ούτε η εν συγχύσει τελούσα Εκκλησία δεν τόλµησε τελικά να τον αφορίσει) στην κινηµατογραφική εκδοχή του Σκορσέζε, κάποιοι λίγοι «ευαίσθητοι» φανατικοί θρησκόληπτοι προκαλούσαν ζηµιές στα σινεµά που τολµούσαν να τον προβάλουν.

Επειδή, λέει, έθιγε τον θεάνθρωπο Ιησού, βάζοντάς τον να έχει σχέσεις µε τη Μαρία Μαγδαληνή…

Πάλι καλά που οι ίδιοι δεν έκαψαν αργότερα – κατά τα πρότυπα των Ες Ες – τα «Κατά Ιησούν Ευαγγέλια» του νοµπελίστα Ζοζέ Σαραµάγκου, επειδή ο πορτογάλος συγγραφέας τολµούσε (µεταφορικά, φυσικά) να υπαινιχθεί κάτι αντίστοιχο ερωτικό και ανθρώπινο για τον κατά τα άλλα κλισαρισµένο ως ψηλό, αδύνατο, όµορφο και µε ξανθιά χαίτη (η προκάτ εικόνα δεν µας ενοχλεί…) Ιησού. Απείλησαν όµως τη ζωή των πρωταγωνιστών παράστασης που βασίστηκε σε ένα σηµείο στο κείµενο του Σαραµάγκου. Επειδή κάποιοι ενοχλήθηκαν – και το έκαναν ζήτηµα µε διαµαρτυρία σε τηλεοπτική εκποµπή, που µε τη σειρά της δεν είχε άλλο trash να ασχοληθεί και το έκανε θέµα – που είδαν, λέει, στην παράσταση τον Ιησού να πλαγιάζει µε τη Μαγδαληνή.

Με πόση ευκολία κι ελαφράδα φτάσανε στο: αµαρτία, αµαρτία, στην πυρά, στην πυρά…

Ωραίος πολιτισµός, ωραία ευαισθησία, εν ώρα κρίσης. Και ποιος ξέρει πόσα ακόµη χειρότερα έρχονται όσο θα µας φταίει το γαϊδούρι και θα βαράµε… άλλα σαµάρια.