Κουτσοµπολίστικη υστερία

Είναι τόσο νοσηρή πλέον η οµοιοµορφία των εκποµπών ώστε πνίγηκε ο τόπος από τα ζαχαροζούµια που ξεχύθηκαν από τα κουτσοµπολίστικα πάνελ για την υποτιθέµενη οµολογία του Χατζηγιάννη ότι είναι ερωτευµένος
Να ζήσουν, να ευτυχήσουν και ο Χατζηγιάννης µε τη Μακρυπούλια και όποιοι άλλοι είναι ερωτευµένοι σε τέτοιους καιρούς, όµως έλεος πια µε αυτή την κουτσοµπολίστικη υστερία πουέχει ξεσπάσει και συναγωνίζονται πέντε κανάλια, επτά εκποµπές (χώρια αυτές του Σαββατοκύριακου) καιένα δελτίο ειδήσεων για το ποιος θα προβάλλει για πολλοστή φορά τα ίδια ακριβώς πλάνα και θα σχολιάσει µε τον ίδιο ακριβώςτρόπο το ίδιο ακριβώς γεγονός.

Ποιος είπε ότιαυτή ηκαθηµερινή κούρσα της ανοησίας είναι τηλεόραση; Οπως καιότι είναι τηλεόραση η προβολή αποσπασµάτων από εκποµπές της προηγούµενης βραδιάς, από όλες τις εκποµπές της εποµένης, έτσι που επί ώρα δεν µπορεί να αντιληφθεί ο τηλεθεατής σε ποιο κανάλι βρίσκεται. Κάθε Τρίτη όλοι,από το Star µέχρι το Mega και το Alter, προβάλλουν αποσπάσµατα από την εκποµπή «Ολα» και κάθε Τετάρτη όλοι οι ανωτέρω προβάλλουν αποσπάσµατα από τηνεκποµπή του Λαζόπουλου ενώ από Τρίτη ώς Παρασκευή προβάλλουν αποσπάσµατα απότο «Ράδιο Αρβύλα». Το πρωινάδικο του Mega βλέπεις, το πρωινάδικο των Καραµεροχαριτάτων βλέπεις, το πρωινάδικο της Μενεγάκη βλέπεις, διαφορά δεν κάνει.

Οσο για την υπόθεση Χατζηγιαννοµακρυπούλια, ήρθεπάνω στην ώρα που στέρεψαν οιλοιπές εθνικές σαπουνόπερες και είναι αλήθεια ότιείχαν πάντα πέραση τα ζεύγη της σοουµπίζ (κάποια έκαναν και καριέρα χάρη στο ζευγάρωµα). Ως εκ τούτου, παλιά και δοκιµασµένη η συνταγή, δεν χρειάζεται να στριγγλίζουναπό ενθουσιασµό για να πείσουν περίτης τρυφερότητας του ειδυλλίουοι πανελίστριες. Τις πιστεύουµε.

n Αυτοπαγιδευµένη στην ίδια της την απόγνωση, µια τηλεόραση που οδηγήθηκε στηναπόλυτη οµοιοµορφία λόγω του ασφυκτικού ανταγωνισµού και της εντυπωσιακής έλλειψης νέων ιδεών, αργοσέρνεταιχωρίς διέξοδο παράγοντας νοσηρές συνθήκες για τους ίδιους της τους ανθρώπους. Το αποτέλεσµα είναι ότιαντί να κάνουν τηλεόραση όλοι αυτοί, κάνουν ίντριγκες, τις οποίες παρουσιάζουνσαν τηλεόραση. Ακόµη ένα απότα φαινόµενα της εγχώριας τηλεόρασης σε παγκόσµια αποκλειστικότητα.

Σκοτεινά σενάρια,υποτιθέµενες ενδοκαναλικές ίντριγκες, πληροφορίες για αιφνίδιους «αποκεφαλισµούς» που περιέργως βρίσκουν πρόσωπα – «καλούς αγωγούς» τα οποία ευχαρίστως βγαίνουν στο γυαλί να παραστήσουν τους «καλά πληροφορηµένους» και ανακοινώνουν απολύσεις ή υποψήφιους προς απόλυση ελαφρά τη καρδία και απίθανη επιχειρηµατολογία συνθέτουν αυτόν τονκαιρό το κλίµα ενός ριάλιτι που θα µπορούσε να τιτλοφορηθεί «Καραµεροχαριτάτειες οδύνες».

Βεβαίως οι«πολύ καλές πληροφορίες» είναι όλες από «κύκλους» και «ανώνυµες πηγές»,αλλά, αν καιάγνωστοπού εδράζεται η εγκυρότητα τωνµεσολαβητών των εν λόγω «πληροφοριών», τις αναπαράγουν και τις συζητούν πανελίστες προσδίδοντάς τους έτσι τηνεγκυρότητα της τηλεοπτικής µετάδοσης. Εχει γίνει τόσο νοσηρό όλο αυτό ώστε πλέον αποπνέει τη δυσοσµία της αποσύνθεσης.
Ασπίδα κατά της ζωής

«Ολοι όσοι µείναµε στο τέλος αξίζαµε το βραβείο» είπε σε τηλεοπτική της εµφάνιση µία εκ των φιναλίστ του «Big Brother», η Εβελίνα. Σωστά. Ολοι το άξιζαν. Οχι γιατί έκαναν κάτι, αλλά ακριβώς γιατί δεν έκαναν απολύτως τίποτε. Σύρθηκαν επί σχεδόν τέσσερις µήνες στην ακινησία. Χωρίς καµιά εξέλιξη, καµιά προσπάθεια βελτίωσης, αντιθέτως µε σκληρή προσπάθεια να παραµείνουν ίδιοι. Σαν να είναι ο εαυτός τους η υπέρτατη αξία. Ακριβώς αυτή η κουλτούρα του µπιγκµπραδερισµού είναι ο κοινός παρονοµαστής µεταξύ του παιδισµού και της θυµατοποίησης, δύο καταστάσεις που έχουν κοινό στοιχείο την απόρριψη του καθήκοντος. Αυτή υπήρξε η µεγάλη παγίδα των κοινωνιών της ξέφρενης κατανάλωσης. Ουδείς χρειάζεται να είναι τίποτε περισσότερο από τον εαυτό του, να κάνει την παραµικρή προσπάθεια να αλλάξει τις συνθήκες που στο κάτω κάτω τον διευκολύνουν να παραµένει ένα «δοξασµένο» τίποτε.

Οσο γι’ αυτό που προβάλλει έντονα ως «καθήκον» ο 20χρονος νικητής του «Big Brother» Γιάννης Φουκάκης συγκινώντας τα τηλεοπτικά πλήθη – υπόσχεση γάµου στην αγαπηµένη και οικονοµική ενίσχυση των αδελφών του –, η εµµονή του δηλαδή για τακτοποίηση, περισσότερο µοιάζει µε ασπίδα κατά της ζωής.

Αλλωστε και ο µπιγκµπραδερικός εγκλεισµός, που απαλλάσσει από κάθε φροντίδα για το αύριο και από κάθε αγωνία για βελτίωση και εξέλιξη τους συµµετέχοντες, ασπίδα κατά της ζωής αποτελεί.