Κάποιων η τσέπη αντέχει

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Μια απορία: Είναι δύσκολο να ρωτήσετε (αν όχι κάποιον εργαζόµενο στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) τις εταιρείες που παρέχουν συγκοινωνιακό έργο αν καταβάλλουν µεροκάµατα στους εργαζοµένους όταν απεργούν και σας έχει γίνει έµµονη ιδέα ώστε να επαναλαµβάνετε το ίδιο ερώτηµα κάθε εβδοµάδα;

Ενα ερώτηµα: Νιώθετε καλά όοοολοι εσείς που δηµοσιογραφείτε έτσι, από τον ισοπεδωτικό τρόπο µε τον οποίο ανατρέπονται οι εργασιακές σχέσεις; Μια διαπίστωση: Αν έχουµε µια σελίδα σε εφηµερίδα ή ένα παράθυρο στις βραδινές ειδήσειςµπορούµε να παραπλανήσουµε την κοινή γνώµη, να στοχοποιήσουµε εργαζοµένους και να τους «δώσουµε» στους «αγανακτισµένους» πολίτες.Με αυτόν τον τρόπο απονέµεται κοινωνική δικαιοσύνη από τους «αγανακτισµένους» λειτουργούς της ενηµέρωσης.

Με εκτίµηση, Ελένη Κουτή, άνεργη < Ακριβώς επειδή η ταπεινή τούτη η στήλη (την οποία αντιγράφετε θαυµαστά στη δοµή) έχει ρωτήσει όχι µόνον έναν εργαζόµενο αλλά περισσότερους συν την εταιρεία, αγαπητή Ελένη, έχει γνώση ότι δεν καταβάλλονται τα µεροκάµατα και θέτει – ρητορικά – το ερώτηµα για το αν αντέχει όλων η τσέπη το να τους κόβονται τόσα µεροκάµατα.

Των επαγγελµατιών διαµαρτυροµένων, εγκάθετων των κοµµάτων, που πληρώνονται αδρά (µέχρι και 12.000 ευρώ µηνιαίο µισθό παίρνουν κάποιοι – άλλη… ισοπεδωτική έρευνα της στήλης και αυτή!) για αυτήν ακριβώς τη δουλειά, καταλαβαίνει κάποιος έχων σώας τας φρένας και κοινήν λογικήν πως δεν τους λείπουν. Αλλά παραµένει αναπάντητο – έστω και ρητορικό – το ερώτηµα πώς ζουν ή θα ζήσουν όλοι αυτοί που προκαλούν τέτοια ταλαιπωρία σε τόσο πολλούς εργαζοµένους, που τα έχουν ανάγκη τα µεροκάµατα για να ζήσουν. Και για να τα πάρουν πρέπει να πηγαίνουν στη δουλειά τους έστω και µε τα πόδια, έστω και µε µία ώρα (και παραπάνω) ποδαρόδροµο.

Οπως λείπουν και σε ανθρώπους σαν κι εσάς που δεν έχουν πλέον δουλειά. Το καταπληκτικότερο δε είναι πως τα αιτήµατα αυτών των απεργιών που ταλαιπωρούν τους υπόλοιπους εργαζοµένους είναι θολά, ανεξερεύνητα και αλλάζουν κάθε τόσο (ανάλογα µε το πού…

Πάµε). Από τη διαπίστωσή σας δε φαντάζοµαι πως κατά τα ειωθότα στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας υιοθετείτε την επικρατούσα άποψη που δεν θέλει καµία κρίση, µε επιχειρήµατα, επί των κεκτηµένων (καλώς ή κακώς). Και που θέλει όλους τους άλλους να υποφέρουν, αγόγγυστα, εκτός ηµών των µεγαλειότατων (του καθενός µας δηλαδή), εις δόξαν του κακώς εννοούµενου «δαιµονίου της φυλής» και του ευδοκιµούντος «ωχαδελφισµού».