ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανθρωποι και οµπρέλες

Είχα σκοπό, οµολογώ, κάτι άλλο να γράψω, αλλά µετά τις τελευταίες καιρικές εξελίξεις, την παρατεταµένη κυκλοφορία µου στους δρόµους της Αθήνας και φυσικά την κρίση που µαίνεται, φοβάµαι πως ήρθε η στιγµή να θίξω το µείζον ζήτηµα «άνθρωποι και οµπρέλες». Το οποίο, εκ πρώτης όψεως, µπορεί να φανεί στον προβληµατισµένο αναγνώστη επιπόλαιο και άκαιρο σε σχέση µε τα πολιτικο -κοινωνικά θέµατα που αντιµετωπίζει η ανθρωπότητα. Και σωστά. Το πώς κρατάς την οµπρέλα λίγη σηµασία έχει τη στιγµή που αλλάζει ο παγκόσµιος χάρτης. Και όµως.

Το να κατεβαίνεις τη Βασιλίσσης Σοφίας µε ανοιχτή οµπρέλα εναντίον πάντων αποκαλύπτει εγωκεντρικό χαρακτήρα που νοιάζεται αν θα βγάλει το µάτι του άλλου όσο νοιάζεσαι εσύ αν καεί το φαγητό στο «Κάτι ψήνεται». Απέναντι στην οµπρέλα – µπουλντόζα, ο άλλος (µε ή χωρίς οµπρέλα) δεν έχει υπόσταση, δεν υπάρχει, και κάπως έτσι – ο καθένας για την πάρτη του – φτάσαµε στο φαινόµενο του θερµοκηπίου. Αλλοι, πάλι, κρατάνε την οµπρέλα σαν το τιµόνι του Καγιέν – οµπρέλα status symbol –, στην εµφάνιση της οποίας πρέπει όλοι να σταµατήσουν και να απευθύνουν χαιρετισµό. Λόγος δεν γίνεται καν για τις οµπρέλες – χαλασµένα µανιτάρια («µανιτάρια» γιατί ξεφυτρώνουν αµέσως µε το που αρχίσει να βρέχει σε χέρια Πακιστανών, και «χαλασµένα» γιατί είναι χαλασµένες, αν όχι στο πρώτο άνοιγµα, στο δεύτερο ή στο τρίτο. Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας πρέπει στοιχειωδώς να ισχύει και για τον οµπρελοφόρο, αλλά άντε πές του το. Αν ίσχυε πάντως στη χτεσινή νεροποντή, µπορεί και να έγραφα τώρα λίγο λιγότερο βρεγµένη.