«Εζησα τη γέννηση της αµερικανικής µουσικής»

Το βιογραφικό του περιλαµβάνει µια µακριά λίστα εξειδικεύσεων, από µουσικός παραγωγός και ενορχηστρωτής µέχρι συνθέτης. Οσο και να το ψάξει κανείς όµως δεν θα βρει το σπουδαιότερο: Κουίνσι Τζόουνς, ο άνθρωπος που καταφέρνει να σπάει το Εγώ των σταρ χρησιµοποιώντας το χιούµορ του και τη διάλεκτο κόκνεϊ που του έµαθε ο φίλος του Μάικλ Κέιν. «Οι ρίζες µου είναι από τους Ινδιάνους Τσερόκι, το Καµερούν και την Ουαλία», λέει. «Μιλάω και λιγάκι σερβοκροατικά. Με την κόκνεϊ όµως έχω καταφέρει άπειρα… Μέχρι και να κάνω τον Mάικλ Τζάκσον να γελάσει».

Ο Τζόουνς έχει καταφέρει να βγάλει ό,τι καλύτερο διέθεταν (και δεν το ήξεραν) µύθοι της µουσικής, από το 1960 µέχρι σήµερα. «Κάθε καλλιτέχνης, από την Ελα Φιτζέραλντ µέχρι τον Σινάτρα ή τον Μάικλ Τζάκσον, έχει µια ζεστασιά, µια ανθρωπιά. Ειναι άνθρωποι µε αισθήµατα και χιούµορ. Ως παραγωγός, για να πάρω το καλύτερο κοµµάτι τους, πρέπει να το βγάλω µόνος µου, χρησιµοποιώντας το «καρότο» που διαθέτω».

Και όταν η κόκνεϊ δεν πιάνει, έχει το ραβδί του.

Το 1985, για παράδειγµα, όταν του ζητήθηκε να ενορχηστρώσει το σινγκλ «We are the world» καιπερίµενε την άφιξη τραγουδιστών όπως οι Ντίλαν, Σπρίνγκστιν, Νταϊάνα Ρος, Πολ Σάι µον, ο Στίβι Γουόντερ κ.ά., ανάρτησε στην πόρτα του στούντιο µια ταµπέλα που έλεγε «Αφησε το Εγώ σου στην πόρτα». Και µόνο η Νταϊάνα Ρος τον ρώτησε: «Ποιο Εγώ;». Ηταν η µοναδική φορά που χρησιµοποίησε τη συγκεκριµένη ταµπέλα «ως µια υπενθύµιση ότι ήµασταν εκεί για να υπηρετήσουµε έναν ανώτερο σκοπό. Και τελικά όλοι το σεβάστηκαν».

Σήµερα στα 77 του, ο Τζόουνς βάζει τις µουσικές του αλλά και την ικανότητά του να διοικεί την οµήγυρη, σε µια νέα περιπέτεια. Ανέλαβε ένα νέο πρότζεκτ ως παραγωγός, το άλµπουµ «Soul Bossa Nova» όπου ηχογράφησε εκ νέου κλασικά κοµµάτια των ‘60s µε φωνές νεώτερων σταρ, όπως των Εϊµι Γουάινχαουζ, Σνουπ Ντογκ, Ασερ, Τζένιφερ Χάτσον, Τζέιµι Φοξ, Μέρι Τζέι Μπλάιτζ κ.ά. Είναι ένα φιλόδοξο σχέδιο. «Το γνώριζαν ότι έζησα εκ των έσω τη γέννηση της αµερικανικής µουσικής. Ηµουν µέσα στην αίθουσα τοκετού. Ηρθαν όλοι, έκαναν τη δουλειά τους, και έµειναν για να ακούσουν διάφορες ιστορίες».

Και τι ιστορίες. Στα 14 του έπαιζε έπαιζε τροµπέτα για την Μπίλι Χόλιντεϊ. Στα 18 του έκανε τουρνέ µε το γκρουπ του Λάιονελ Χάµπτον, ενώ έπαιζε και ενορχήστρωνε για τον Νατ Κινγκ Κόουλ και τον Λούις Αρµστρονγκ. «Η µουσική ήταν κάτι που µπορούσα να παίξω, να κοντρολάρω και να καταλάβω» λέει σήµερα. Ενα φτωχό παιδί που έγινε στην εφηβεία του γκάνγκστερ, όπως και ο πατέρας του, και βρήκε στη µουσική τη σανίδα σωτηρίας του…