Ταµάµ, ταµάµ

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Ανοιξε το Νταβός. Και επειδή είναι χειµώνας, χέστηκε η φοράδα στον στάβλο της κι όχι στο σαλόνι του ειδυλλιακού ελβετικού χωριού, µπροστά στα ευαίσθητα ρουθούνια της εκλεκτής οµήγυρης.

Ο Πρωθυπουργός µε την υπουργό Παιδείας πήγαν στον κουρέα, 700 ευρώ χωρίς το πουρµπουάρ. Κουρεύονταν εκεί κι άλλοι αρχηγοί κρατών, όπως οι Μπεν Αλι, Αλί Μπερίσα, Μποκασά, Μπερλουσκόνι, Σαντάµ Χουσεΐν, Μουµπάρακ…

Αργότερα, φρεσκοκουρεµένοι, έπεσαν πάνω σε µια εύθυµη παρέα τραπεζιτών και επιχειρηµατιών. Οι συνδαιτυµόνες ρώτησαν – ξέρετε πώς είναι σ’ αυτά τα πάρτι – αν είναι Υβρις (κατά την ερµηνεία που έδιναν στη λέξη οι διακεκριµένοι ελληνιστές Ζαν-Πιερ Βερνάν και Ζακλίν ντε Ροµιγί), έλληνες πολιτικοί να αντιπροσωπεύουν, µες στη χλιδή, µια χώρα χρεοκοπηµένη, µια Επιχείρηση ΕΛΛΑΣ Εταιρεία (εξαιρετικά) Περιορισµένης Ευθύνης. Και οριστικά (;) περιορισµένης νοηµοσύνης και αξιοπρέπειας των πολιτών της που, µεταξύ άλλων, εξακολουθούν να πιστεύουν τους πολιτικούς.

Θα ήταν µια ιδέα όλοι εµείς να βγούµε στον δρόµο και να αυτοπυρπολήσουµε τα οµοιώµατά µας ή, οι πιο εύποροι, τον ινδό κηπουρό µας…

Με εκτίµηση, Αποτοποτό < Εξ ου και το άσµα του Γιώργου Λυκούρα, αγαπητέ Αποτοποτό (που δεν χαρίζετε το ονοµατάκι σας και στους αναγνώστες) µε τον ∆ηµήτρη Κοντογιάννη: «Για τι πόλεµο µιλάµε / Αφού τώρα αγαπάµε / Κι όλα όσα µε πονάνε ας ξεχάσουµε. / Πάµε για Νταβός , δικιά µου / Σου µιλάει η καρδιά µου / Και σου δίνοµαι»…