Στα όρια της διάλυσης

∆ιακόσιες τριάντα δύο ηµέρες συµπληρώνει σήµερα το Βέλγιο χωρίς ηγεσία και πρωθυπουργό. Την περασµένη Τετάρτη, ο Γιόχαν Φάντε Λανότε, ο «συµφιλιωτής», που ορίσθηκε από τον βασιλιά για να κάνει τα κόµµατα να συµφωνήσουν στον σχηµατισµό κυβέρνησης, υπέβαλε την παραίτησή του. Ηταν η δεύτερη φορά µέσα στον µήνα και τούτη τη φορά ο Αλβέρτος Β’ την αποδέχτηκε.

Ο βασιλιάς πρόκειται να συναντηθεί και πάλι µε τους ηγέτες των κοµµάτων, οι οποίοι ωστόσο επιµένουν στην αδιάλλακτη στάση τους. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι την περασµένη Κυριακή περίπου 40.000 κάτοικοι των Βρυξελλών, Φλαµανδοί και Βαλόνοι, διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες εκφράζοντας την ντροπή τους για την ανευθυνότητα των κοµµατικών αρχηγών.

Η διαδήλωση οργανώθηκε µε αυθόρµητες πρωτοβουλίες τριών φοιτητών και δύο υπαλλήλων στο facebook και το twitter. Η χώρα που δηµιουργήθηκε το 1830 από τις µεγάλες δυνάµεις της Ευρώπης πρέπει να επινοηθεί εκ νέου. «Είναι πλέον ένα αντικείµενο παλαιοπωλείου», λέει ειρωνικά ο ιστορικός Μισέλ Ντιµουλέν, καθηγητής πανεπιστηµίου και επιµελητής της «Νέας Ιστορίας του Βελγίου». «Κάποιος είπε ότι είµαστε το πρώτο µεταµοντέρνο κράτος της Ευρώπης, επειδή γεννηθήκαµε τον 19ο αιώνα µε µια ελαφρά δοµή, τόσο ελαφρά που εξατµίσθηκε». Επειτα από επτά µήνες χωρίς κυβέρνηση, ο Ντιµουλέν είναι απογοητευµένος. «Σήµερα δεν έχουµε πια ανάγκη για ένα κοινό νόµισµα, επειδή έχουµε το ευρώ. Η ανάγκη για ένα στρατό έχει παρέλθει. Μας ενώνει µόνο το σύστηµα υγείας. Οµως όταν εξαφανίζεται η ιδέα της αλληλεγγύης, η οποία βρίσκεται στη βάση ενός κοινωνικού κράτους, όλα είναι δυνατά», εξηγεί ο ιστορικός.

Το 1993 το Βέλγιο έγινε οµοσπονδιακό κράτος, µε τους πρώην φεουδάρχες της Βαλονίας να χρηµατοδοτού νται πλέον από τους πρώην φτωχούς πολίτες της Φλάνδρας: οι περισσότεροι Βέλγοι ζουν στο βόρειο, ολλανδόφωνο τµήµα της χώρας, όπου παράγεται το 60% του ΑΕΠ της και το ποσοστό ανεργίας είναι το ένα τρίτο εκείνου του γαλλόφωνου Νότου.

Μεταξύ των αρχηγών κοµµάτων που αποδεικνύονται ανίκανοι να ρίξουν γέφυρες στα δύο στρατόπεδα, ο Μπαρτ Ντε Βέφερ, αρχηγός της αυτονοµιστικής δεξιάς Νέας Φλαµανδικής Συµµαχίας (NVA), είναι ο πιο αδιάλλακτος και έχει σαµποτάρει όλες τις συµβιβαστικές λύσεις.

ή διαδήλώσή της Κυριακής ήταν η πρώτη προειδοποίηση προς την πολιτική εξουσία µετά τις αναποτελεσµατικές εκλογές της 13ης Ιουνίου. Υπήρχαν συνθήµατα όπως «Οποιος θέλει µπορεί!», «Μη σκοτώνετε το µέλλον µας», αλλά και πιο κεφάτα, όπως «Είναι τόσο ωραία να τελειώνεις!» και «Πρωταθλητές κόσµου», καθώς το Βέλγιο θα σπάσει σε µερικές εβδοµάδες το ιρακινό ρεκόρ της πιο µακροχρόνιας πολιτικής κρίσης.

Πλέον δεν υπάρχει τίποτα που να συνδέει τους Φλαµανδούς µε τους Βαλόνους

Η ΜΕΤΆΡΡΎΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΆΤΟΥΣ

Οι Φλαµανδοί (περίπου 60% του πληθυσµού) εκτιµούν ότι επιδοτούν υπερβολικά σήµερα τους γαλλόφωνους (40%) που είναι λιγότερο πλούσιοι. Θέλουν η κάθε κοινότητα να πάρει περισσότερο την τύχη στα χέρια της. Οι γαλλόφωνοι είναι έτοιµοι µόνο για περιορισµένες µεταφορές αρµοδιοτήτων στις τρεις περιφέρειες.

Θέλουν να διατηρηθούν οι χρηµατοπιστωτικές µεταβιβάσεις από τον Βορρά προς τον Νότο και προς τις Βρυξέλλες, τη βαριά ελλειµµατική πρωτεύουσα. Πάντως η αλληλεγγύη µεταξύ των περιφερειών είναι όλο και λιγότερο αυτονόητη σε µια χώρα κοµµένη στα δύο γλωσσικά, πολιτιστικά και πολιτικά από µια σειρά µεταρρυθµίσεων που έγιναν στις δεκαετίες του 1960 και του 1990.


Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ

Οι Βρυξέλλες βρίσκονται στη Φλάνδρα, όµως διαθέτουν καθεστώς αυτόνοµης περιφέρειας και η πόλη είναι γαλλόφωνη σε ποσοστό 90%. Οι Φλαµανδοί θέλουν να διχοτοµηθεί η ενιαία δίγλωσση περιφέρεια Bruxelles-Hal-Vilvorde (BHV) που περιλαµβάνει και 35 φλαµανδικές κοινότητες.