ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΤΟΛΜΗ

Η εµπλοκή που δηµιουργήθηκε στη Νοµική Σχολή του Πανεπιστηµίου Αθηνών γύρω από το ζήτηµα του ασύλου έφερε πάλι στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη λειτουργία και τη διοίκηση του ελληνικού Πανεπιστηµίου.

Το µοντέλο που επεκράτησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 αναθεωρήθηκε πολλές φορές σε επιµέρους πλευρές του.

Αλλά παραµένει κατ’ ουσίαν το ίδιο σε ό,τι αφορά τους µηχανισµούς λήψης των αποφάσεων.

Η γενική πεποίθηση είναι ότι στον κατ’ εξοχήν χώρο ανάπτυξης της επιστήµης η επιστήµη του µάνατζµεντ είναι σχεδόν ανεφάρµοστη.

Η εµπλοκή όλων των οµάδων της ακαδηµαϊκής κοινότητας, ακόµη και σε διαδικασίες πέραν της βασικής αποστολή τους, που είναι η έρευνα και η διδασκαλία, δεν ωφέλησε το Πανεπιστήµιο.

Αντίθετα, είχε και έχει συγκεκριµένες αρνητικές συνέπειες.

n Οδηγεί σε εσωτερικές συναλλαγές και σε ισορροπίες στο χαµηλότερο δυνατό επίπεδο κάθε φορά.

n Συνδυάζεται µε τις κοµµατικές επιδιώξεις και τις πολιτικές σκοπιµότητες που έχουν εισχωρήσει από χρόνια στην τρέχουσα πανεπιστηµιακή δραστηριότητα και την επηρεάζουν ανάλογα µε τους συσχετισµούς που διαµορφώνονται.

Και τα δύο µαζί ακυρώνουν σε µεγάλο βαθµό τη λειτουργία των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυµάτων ως οργανισµών που οφείλουν να δρουν µε ευελιξία και αποτελεσµατικότητα για να προλαβαίνουν τις εξελίξεις.

Οι επιπτώσεις τής χρόνιας σε πολλές περιπτώσεις ακινησίας είναι ολοφάνερες στη διαρκή υποβάθµιση των ελληνικών τίτλων σπουδών. Οπως είναι και στη δυσκολία των ελληνικών ΑΕΙ να συνδεθούν µε την παραγωγή ή να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις µεγάλες µεταβολές της εποχής.

Υπάρχουν σε κάθε περίπτωση λαµπρές εξαιρέσεις σχολών και προσώπων που υπερβαίνουν τις αντιξοότητες και ξεχωρίζουν στην Ελλάδα και διεθνώς.

Αλλά η γενική εικόνα της υστέρησης δεν αλλάζει.

Τα στοιχεία της παθογένειας αναδεικνύει ανάγλυφα ο σηµερινός φάκελος των «ΝΕΩΝ» για το επίπεδο της έρευνας και της διδασκαλίας στα ΑΕΙ αλλά και η συνέντευξη της υπουργού Παιδείας, η οποία θίγει ευθέως το ζήτηµα της διοίκησης στο ελληνικό Πανεπιστήµιο και προαναγγέλλει τοµές καιανατροπές.

(Σελίδες 14 -17)

Πρέπει να σηµειωθεί ότι όποτε στο παρελθόν επιχειρήθηκαν µεγάλες αλλαγές στα ΑΕΙ, έλειψε από όλες τις πλευρές η τόλµη να φτάσουν µέχρι το τέλος.

Αυτή η τόλµη ζητείται σήµερα. Και πρέπει να αναδειχθεί µέσα από τον διάλογο της ακαδηµαϊκής κοινότητας τόσο στο εσωτερικό της όσο και µε την κοινωνία. Αυτός οδιάλογος πρέπει ναγίνει µετα Πανεπιστήµια ανοικτά.

Είναι η τελευταία ευκαιρία ναπρολάβουµε το τρένο.