Ασε το Κακό να µπει!

Top επιλογή της εβδοµάδας _ και είµαι σίγουρος, µέσα στις καλύτερες της χρονιάς _ ο «Μαύρος κύκνος» (Black Swan)
του Ντάρεν Αρονόφσκι. Ο οποίος µέσα στο πνεύµα της εποχής, «λέει» ούτε λίγο ούτε πολύ «Ασε το Κακό να µπει»!

Ο Τόµας Λίροϊ (Βενσάν Κασέλ), αφεντικό ενός Ballet Theateτης Νέας Υόρκης, αποφασίζει να αποκαθηλώσει την πρώτη µπαλαρίνα του και στη θέση της να αναδείξει µια νέα. Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν. Το νέο όνοµα ( η Νίνα, δηλαδή η Νάταλι Πόρτµαν) θα προκύψει από εκείνη τη φρέσκια µπαλαρίνα που µε την ερµηνεία της θα τον πείσει ότι µπορεί να ενσαρκώσει το ίδιο καλά και τον Λευκό αλλά κυρίως τον Μαύρο Κύκνο στην «Λίµνη των κύκνων». Εχει σηµασίααυτό. Γιατί ο Λευκός είναι ο παραδοσιακός, ο κλασικός, ο ροµαντικός, ο καθιερωµένος κύκνος. Η πανέµορφη Οντέτ που µεταµορφώθηκε σε κύκνο, που την ερωτεύεται ο πρίγκιπας κι έτσι τα µάγια θα λυθούν κι εκείνη θα επιστρέψει στη φυσική της κατάσταση, αλλά την τελευταία στιγµή ο Μαύρος Κύκνος µετη λαγνεία του αποπλανά τον πρίγκιπα, µε αποτέλεσµα η Οντέτ να παραµείνει φυλακισµένη. Το Κακό πορεύεται φυλακισµένο στο υποσυνείδητό µας.

Αυτό το στόρι θα δει ο θεατής. Οµως στο βάθος δηµιουργούνται και διαπλέκονται ταυτοχρόνως πέντε ηλεκτροµαγνητικά πεδία ταοποία φορτώνουν τις µπαταρίες του Μαύρου Κύκνου. Ας πούµε. Η σχέση παλιού και νέου. Παράδοσης και ανανέωσης. Κάθε µεγάλο έργο όπως η «Λίµνη των κύκνων» (γραµµένη από τονΤσαϊκόφσκι µεταξύ 1875-76) έχει άφθονο ψαχνό.

Στον καλλιτέχνη εναπόκειται η ανεύρεση και η αξιοποίηση νέων, ανεξερεύνητων στοιχείων.

Χθες ήταν το Λευκό, το Καλό καιροµαντικό.

Σήµερα το Μαύρο, το Κακό. Ας πούµε. Η ταύτιση του ηθοποιούµε τον ρόλοτου. Πράγµα που παραπέµπει στην θρυλική «Μέθοδο» του Actor’s Studio. Οσο πιο ταυτισµένος τόσο πιο κοντά στην τελειότητα. Οπως ο Μάρλον Μπράντο ή ο Ρόµπερτ Ντε Νίρο. Ας πούµε (το τρίτο πεδίο). Η αλληλεπίδραση ζωής – τέχνης. Ενας καθρέφτης. Γιανα µατώσεις και να φτάσεις στην κορυφή της τέχνης πρέπει πρώτα να µατώσεις στη ζωή σου. Απειρα τα παραδείγµατα. Με τις εξαιρέσεις τους φυσικά. Οχι τόσο στον «κλάδο» των ερµηνευτών (ηθοποιών) όσο των δηµιουργών. Οπως οΒίνσεντ Βαν Γκογκ.Ας πούµε. Η ψυχαναλυτική σχέση πραγµατικότητας και φαντασιακού. Ο περφεξιονισµός στην τεχνική της Νίνας είναιένα πραγµατικό γεγονός. Οµως είναι εξωτερικό. Το πραγµατικό – λέει σωστά ο Αρονόφσκι – είναι επιδερµικό. Το περίβληµα. Το πρωτόκολλο, συγκροτηµένο από έναν κοινωνικό κώδικα γενικά αποδεκτό. Εποµένως, το πραγµατικό είναι φενάκη. Αντιθέτως. Το φαντασιακό (η σκοτεινή πλευρά)

αν και αόρατο, είναι το αληθινό. Το κοινωνικό δέον έχειµετατρέ ψει το ψευδές ωςπραγµατικό και το αληθινά πραγµατικό σε φαντασιακό. Ετσι οι βαθύτερες επιθυµίες της Νίνας συµπιέζουν και αποχυµώνουν τον χαρακτήρα της. Ετσι ερχόµαστεστο πέµπτο και πιο ουσιώδες ηλεκτροµαγνητικό πεδίο. Εκεί που συγκεντρώνονταιόλες οι προηγούµενες δυνάµεις.Η διαλεκτική σχέση Καλού – Κακού. ΤοΚαλό, λέει ο Αρονόφσκι, είναι το επιφαινόµενο, το επιδερµικό, οι αποδεκτοί τρόποι συµπεριφοράς. Εποµένως, το Καλό αφού είναι κάλπικο κάνει κακό. Αντιθέτως. Το Κακό, δηλαδή η απελευθέρωση – όπως άλλωστε διδάσκει και ο Φρόιντ – είναι θεραπευτικό. Ασε το κακό να µπει λοιπόν.

Εν ολίγοις. Η αποθέωση της «Μεθόδου». Ο θρίαµβος του κλασικισµού (Τσαϊκόφσκι). Η ιδεολογία του Φρόιντ.Και µαζί µε όλα αυτά – ως αισθητική µε δάνειαορατά – µια µεγάλη υπόκλιση στο έργο του Ροµάν Πολάνσκι, κυρίως στην «Αποστροφή». Απ’αυτή τη σύγκριση µε τον Πολάνσι προκύπτει το βαθύτερο πρόβληµα στους χειρισµούς της σκηνοθεσίας. Γιατί όποιος ταυτίζει το σινεµά µε τη δική του, µικροσκοπική µνήµη πλανάται πλάνη δυσθεώρητη κι επικίνδυνη. Ο Πολάνσκι λοιπόν µε ένα πρόσωπο (την Κατρίν Ντενέβ) µέσασε ένα µικροσκοπικό διαµέρισµα αναδεικνύει το φαντασιακό σε ένα ιδρωµένο,σαρκικό, νοσηρόπραγµατικό γεγονός. Mastepiece εντελώς. Ο Αρονόφσκι σκηνοθετεί εντελώς εξωτερικά. Αποτέλεσµα; Η Νίνα µοιάζει µε τυπική κλινική περίπτωση µιας νευρωτικής, υστερικής ύπαρξης. Ετσι δηµιουργείται η εξήςαντίφαση. Αυτόπου ως πρόθεση καταδικάζει (το επιδερµικό και την οφθαλµαπάτη του πραγµατικού), οίδιος το αναπαράγει. Ετσι χωρίς να τοθέλει παρασύρεικαι την ερµηνεία της Νάταλι Πόρτµαν. Που σχεδόν, από το πρώτο µέχρι το τελευταίο πλάνο, µπαίνει και βγαίνει µε την ίδια τροµαγµένη έκφραση αποτυπωµένηστο πρόσωπό της. Αριστο το εγχείρηµάτης ως µπαλαρίνας. Μέτριες οι επιδόσεις της στηδραµατική ερµηνεία.

{{{ video }}}

Ως εκ τούτου10 στο Filmmaking, 5 στηβαθύτερη επεξεργασία!

«Μαύρος Κύκνος»

Το Καλό κάνει κακό Το Κακό κάνει καλό

Πρίµα µπαλαρίνα η Νάταλι Πόρτµαν

Βαθµοί=7

(η οροφή του σηµερινού American Cinema)

Ο ήχος της σιωπής

Παστοράλ, λυρικό και τουρκικό. Ο ήχος τηςσιωπής. Είδατε το «Μέλι» (Bal)του Σεχίµ Καπλάνογλου, από το ΙΣµίρ (Σµύρνη); Αντεστε τώρα να δείτε και το «Αυγό» (Yumurta). Θα λυτρωθείτε. Από τονθόρυβο, την αφόρητηµελαγχολία και την ανελέητηεσωτερική µας δυστυχία.

Πριν από τέσσερα χρόνια, αυτός ο εικαστικόςκληρονόµος ενός Ναζίµ Χικµέτ αποφασίζει να σκηνοθετήσει µια τριλογία. Με το τίποτα. Ούτε έπος, ούτε ιστορικά πονήµατα,ούτε κοινωνικά αντάρτικα. Μεελάχιστα πρόσωπα. Τοποθετηµένα σε φυσικό περιβάλλον. Χωρίς εξωτερική µουσική επένδυση. Με χειροποίητησκηνοθεσία. Οπως ο αφοσιωµένος τεχνίτης σµιλεύει την πέτραή το ξύλο. Υποµονετικά και αργά. Μπροστά στα µάτια τουθεατή ξετυλίγεται η βασανιστική διαδικασία µιας αληθινής καλλιτεχνικής δηµιουργίας. Ο Καπλάνογλου είναι ο ιµάντας που συνδέει δηµιουργικά το έντεχνο µε το λαϊκό. Την ποίηση µε τον ρεαλισµό. Το πραγµατικό µε τοφανταστικό. Και πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο µε τη φύση. Ο δεύτερος σηµαντικός τούρκος σκηνοθέτης µετά τον µεγιστοτεράστιο Μπίλγκε Νουρί Τζεϊλάν των « Τριών πιθήκων» και των «Κλιµάτων αγάπης».

Το 2007 υπογράφει το «Αυγό». Εναν χρόνο αργότερα το «Γάλα» (Sut). Καιτο 2010το «Μέλι» (Bal). Κάθε επεισόδιο παραπέµπει σε µια φάση ενός αρχέγονου κύκλου. Αν το «Μέλι» είναι ο θάνατος, το «Αυγό» είναι η γονιµότητα και η ζωή.Προσέξτε την ηθική του φακού του. Πάντα στραµµένος µε τέτοιο τρόπο ώστε το περιβάλλον, µε ό,τι αυτό περιέχει, να σχολιάζει την κατάσταση τουήρωά του. Γι’ αυτό στην πρώτη σκηνή ο Γιουσούφ (Νεζάτ Ισλέρ) είναι εγκλωβισµένος, σχεδόν ακινητοποιηµένος, παράλυτοςστο βιβλιοπωλείο του. Και γι’ αυτό πουλάει παλιά, σκονισµένα βιβλία. Αλλά και γι’ αυτό ο φακός προσπερνάει την Κωνσταντινούπολη στην οποία έχει εγκατασταθεί φεύγοντας από τοχωριό του. Γι’αυτό καπνίζει το ένα µετά το άλλο τσιγάρο. Η εσωτερική πτώση του Γιουσούφ είναι αποτέλεσµα τηςαποξένωσής του απότις πρωταρχικές αξίες του. Εδώ ο Καπλάνογλου συναντάει το «Uzak» (Μακριά) του Τζεϊλάν. Η πρώιµη παρακµή ενός διανοούµενου.

Ο θάνατος της µητέρας του θα τον επαναφέρει στο χωριό, στις ρίζες του. ΟΓιουσούφ αρνείται την ενσωµάτωσή του. Οµως όλοι και όλα τούθυµίζουν την αληθινή ζωή του. Η Αϊλά (Σααντέτ Ιζίλ Ακσού) είναι ταυτόχρονα ο τάφος της αποξένωσής του και η ανάφλεξη των αισθηµάτων του. Η φυσική οµορφιά της, το πάναγνο βλέµµα της και η απίστευτη ευθύτητα και απλότητά της µετατρέπουνσε κουρέλια όλα τα επίκτητα στοιχεία που τον αλλοτρίωσαν και που τις αισθήσεις του και τις επιθυµίες του τις ενταφίασαν σ’ ένα τεράστιο τίποτα. Τι να σας πω. Αν αφεθείτε, θασας καταπιεί µέσα στη σιωπή και την οµορφιά του!
 
{{{ video }}}

«Αυγό»

Επιστροφή στις ρίζες Χωρίς ίχνος φολκόρ Λυρικό, όµορφο, σιωπηλό

Βαθµοί=7

(λύτρωση ψυχών και οφθαλµών)

«Μούτρα» και µάγισσες

«Το µούτρο» (The Mechanic). Ριµέικ της οµότιτλης αστυνοµικής περιπέτειας που είχε γυριστεί το 1972 µε τον Τσαρλς Μπρόνσον. Πληρωµένος εκτελεστής ανακαλύπτει ότι το παλικάρι που εκπαιδεύει να πάρει τη θέση του είναι γιος ενός από τα θύµατά του. Ετσι «πατέρας» και «γιος» σε µονοµαχία µέχρι θανάτου. Με Τζέισον Στέιθαµ, Μπεν Φόστερ και Ντόναλντ Σάδερλαντ (δεν το είδα).

{{{ video }}}

«Πάλι εσύ» (You Again). Κωµωδιούλα του Αντι Φίκµαν. Ενα ασχηµόπαπο που στο λύκειο η ζωή της ήταν σκέτη τυραννία, πέφτειξαφνικά πάνω στον τύραννό της, µιαν απείρως πιο όµορφη από εκείνη, που προορίζεται µάλιστα για νύφη της. Ευκαιρία να την εκδικηθεί καιτον γάµο του αδελφού της να καταστρέψει. Ταυτόχρονα η µάνα της (Τζέιµι Λι Κέρτις) πέφτει κι εκείνη πάνω σε παλιά συµµαθήτριά της (Σιγκούρνι Γουίβερ) η οποία είναι η µοναδική κοντινή συγγενήςτης όµορφης τυραννίας. Μόνο για χαζά κορίτσια όλο χαρά γεµάτα! Βαθµοί: 3

«Το κυνήγι των µαγισσών»(Season of the Witch). Μεσαιωνική περιπέτεια του Ντόµινικ Σένα µε σατανάδες, µάγισσες, σκελετούς, εντόσθια και άλλα τέτοια. Ο Νίκολας Κέιτζ και ο Ρον Πέρλµαν, δύο βετεράνοι σταυροφόροι, συνοδεύουν ένα κορίτσι να δικαστεί για µαύρη µαγείακαι αποκλειστική υπεύθυνη για την πανούκλα που έχει σπείρει τον θάνατο στη µισή Ευρώπη. Μέχρι τα µισά µοιάζει µε παραλλαγή western. Από εκεί και µετά τα µυαλά στα κάγκελα. Εγώ; Μακριά! Βαθµοί: 0

{{{ video }}}

«Extra Man» των Σάρι Σπρίνγκερ Μπέρµαν και Ρόµπερτ Πουλτσίνι. Τι ναπω; Απορώ. Αυτό το «πράγµα», ταινία µε Κέβιν Κλάιν και Πολ Ντάνο; Υστερα από µια ώρα εγκατέλειψα. Βαθµοί: 0

{{{ video }}}

Κατεδαφίζει τους µύθους των υπερηρώων

Πήγα να δωµια µακακία των multiplex κι έφυγα µ’ ένα χαµόγελο από δώ ίσαµε τον ουρανό. Ο ζουρλοµανδύας του χαβαλέ ονοµάζεται «The Green Hornet», «Πράσινη σφήκα». Και σκηνοθέτης αυτής της πρωτοκλασάτης αµερικανιάς ογάλλος Μισέλ Γκοντρί! Το στόρι µοιάζειµε εκσκαφέα που κατεδαφίζει τη µυθολογίατου Superman.Ενας καταπιεσµένος και αρκετάχαζός υιός, προκειµένου να εκδικηθεί τον µακαρίτη πατέρα του που τον καταπίεζε, αποφασίζει παρέα µε τον υπηρέτη του, τον Κινέζο που λέγαµε, να πλακώνει στο ξύλο κάθε ρεµάλι του δρόµου, κι έτσι να γίνει πρωτοσέλιδο στην εφηµερίδα του πατέρα του που τώρα ο ίδιος υποτίθεται ότι διευθύνει. Με απλά λόγια, πατροκτονία. Μόνο που το IQ του έχει εκλάβειτο αληθινό οργανωµένο έγκληµα ως στρατιωτάκια που έπαιζε στο δωµάτιό του. Η µία πλάκα διαδέχεται την άλλη. Και αν το τελευταίο εικοσάλεπτο δεν ήταν τόσο θορυβώδες και τόσο κλισαρισµένο, τότε ο Γκοντρί θα είχε βγάλει άσο απ’ το µανίκι του. Απαντες τέλειοι στους ρόλους τους. Και ο Σεθ Ρόγκεν (εντελώς παλίµπαις) αλλά και ο Τζέι Τσου. Από κοντά και η Κάµερον Ντίαζ που ρίχνει σφαλιάρες και στους δύο. Οµως τα ρέστα για τον αυστριακό Κρίστοφερ Βαλτζ (το Οσκαρ Β’ ρόλου για τους «Αδωξους µπάσταρδους» του Ταραντίνο. Μοναδικός στον ρόλο του παρανοϊκού εγκληµατία.

{{{ video }}}

«The Green Hornet»

Η πλάκα της πλάκας

Action movie µε πειραγµένο χιούµορ

Βαθµοί=6

(θα τρελάνει την πιτσιρικαρία)