ΜΑΤΙΕΣ Εµβλήµατα

Υπάρχουν δύο παροιµίες που ταιριάζουν γάντι στα ταρατατζούµ της Νέας Δηµοκρατίας, την περασµένη εβδοµάδα. Η µία, «σπιτικιά» και νοικοκυρεµένη: «Ολα τα ‘χε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε». Η άλλη, «βρωµόστοµη»: «Εδώ ο κόσµος χάνεται και το… χτενίζεται»! Ας πάρουµε τα πράγµατα από την αρχή:

Η Νέα Δηµοκρατία έχει τεράστια προβλήµατα. Πριν από 15 µήνες υπέστη µιασυντριπτική ήττα στις εκλογές, άλλαξε αρχηγό, διασπάσθηκε και ζει κι αυτή, µαζί µε το ΠΑΣΟΚ, αλλά και όλες τις άλλες πολιτικές δυνάµεις της χώρας, ό,τι ζει ο ελληνικός λαός: τη φτώχεια, την ανεργία, την αγωνία για το µέλλον, το πώς θα δοθούν πίσω τα δισεκατοµµύρια των δανείων, το πώς θα τα καταφέρει η χώρα – αν ποτέ καταφέρει – να σταθεί στα πόδια της. Και µέσα σ’ αυτό το χάος, η Ν.Δ. ξαναλέω, αλλάζει το λογότυπό της! Αυτό της έλειπε για να πάει µπροστά! Καταλαβαίνωότι σεένα κόµµα που κινδυνεύει να διαλυθεί, αφού κυβέρνησε την Ελλάδα επί πεντέµισι χρόνια, χρειάζονται ενέσεις αισιοδοξίας και κινήσεις µε έντονο συµβολισµό. Αλλαγές γραφείων, αλλαγές χρωµάτων, καινούργιο έµβληµα, καινούργιος ύµνος, ώς και «καινούργια» κασκόλ για τα γήπεδα! Αλλά, πριν απ’ όλα, χρειάζεται σοβαρότητα και σκληρή δουλειά. Και νέες ιδέες. Και νέους ανθρώπους. Δεν αρκεί ένα «µπογιάντισµα», ένα µακιγιάζ, για να οµορφύνει ένα πρόσωπο ρυτιδιασµένο σε βαθµό παραµόρφωσης.

Ο Σαµαράς µού θυµίζει σ’ αυτό το σηµείο τον Παπανδρέου: τον καιρό που ο Γιώργος αισθανόταν το έδαφος να σείεται κάτω από τα πόδια του και πλήθος κόσµου τού φώναζε ρυθµικά «Γιώργο, προχώρα, άλλαξέ τα όλα!», ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δοκίµαζε διάφορες συνταγές που του πρότειναν, σχήµατα, χρώµατα, λογότυπα και διάφορα τέτοια, «εξωτερικά» και κραυγαλέα, που θα έδειχναν ότι το παλιό ΠΑΣΟΚ πέρασε στην Ιστορία. Ακόµη και σκέψεις για αλλαγή του ονόµατος ρίχτηκαν στο τραπέζι: να πάψει το ΠΑΣΟΚ να λέγεται ΠΑΣΟΚ. Ο Παπανδρέου, όµως, αφού αµφιταλαντεύτηκε για λίγο, παραµέρισε όλες τις εισηγήσεις. Το ΠΑΣΟΚ έµεινε ΠΑΣΟΚ. Και άρχισε η σκληρή δουλειά, που οδήγησε στην εξουσία.

Τα ίδια θέλω να πω και για τον Σαµαρά. Με χρωµατιστά µερεµέτια δεν γίνεται τίποτα.

Πρόσωπα χρειάζονται. Ευφάνταστα, δυναµικά, τολµηρά, ακούραστα (ο Γιώργος, στους 15 µήνες που κυβερνά, έχει σχεδόν γεράσει, µε τα συνεχή ταξίδια του για συνοµιλίες, από χώρα σε χώρα και από ήπειρο σε ήπειρο. Αφήνω τα καθηµερινά υπουργικά συµβούλια, τα διαγγέλµατα και τις επισκέψεις, µε διάφορες ευκαιρίες σε όλη την Ελλάδα). Πρόσωπα, ξαναλέω, χρειάζονται.

Και µια σταθερή γραµµή, που θα ανοίγει την ελπίδα ότι κάποτε η χώρα θα βγει στο ξέφωτο. Ολα τα άλλα είναι µπούγιο. Είναι το δέντρο της Πλατείας Συντάγµατος µε τα εκατοµµύρια λαµπιόνια την Πρωτοχρονιά… Ο λαός έχει βρει πολλούςτρόπους να τα εκφράζει όλ’ αυτά: «Οµελέτα δενγίνεται αν δεν σπάσεις αυγά». «Τα κόκκινα αυγά δεν βάφονται µε π…». Το λέει και ο Ελύτης, που είχε ιδιαίτερη αγάπηστον πρόεδρο της Ν.Δ.: «…Για να γυρίσει ο ήλιος / θέλει δουλειά πολλή». Εντάξει. Ωραία τα νέα λογότυπα, τα όµορφα λόγια, η σύνδεση του παρελθόντος µε το παρόν, οι «καλές στιγµές», η «ιστορία». Αλλά όλ’ αυτά και άλλα τόσα τι µπορούν να πουν σ’ ένανάνεργο νεοδηµοκράτη, που ψάχνει για δουλειά ή σε έναν µισθωτό, που έχει γονατίσει από τους απανωτούς φόρους και δεν έχειλεφτά για να πληρώσει στην τράπεζα τη δόση για το σπίτι του;