Τα ραντεβού στα νοσοκοµεία

Κατερίνα Περιστεράκη
ΑΓΡΙΝΙΟ
Είχα ραντεβού στα τακτικάεξωτερικά ιατρεία ενός πανεπιστηµιακού νοσοκοµείου. Τονίζω το «πανεπιστηµιακό» γιατί πάντα µου άρεσε η οργάνωση και πίστευα ότι σε ένα τέτοιο νοσοκοµείο οι πολίτες θα ταλαιπωρούνται όσο το δυνατόν λιγότερο. Το ραντεβού µου είχε οριστεί για τις 9.15 το πρωί.

Παρεµπιπτόντως στο συγκεκριµένο νοσοκοµείο τα εισιτήρια δίνονται µε βάση τον αριθµό προτεραιότητας. Αγνωστος βέβαια παραµένει ο µέσος όρος αναµονής για να πάρει ο κάθε ασθενής το εισιτήριο του. Οταν έφτασα, πήρα νούµερο αριθµού προτεραιότητας 179 και η φωτεινή ένδειξη έλεγε 114.

Ετρεξα γρήγορα στο ιατρείο όπου οι υπόλοιποι ασθενείς µου είπαν ότι η γιατρός δεν είχε έρθει ακόµη και ότι σίγουρα προλαβαίνω να πάω να πάρω το εισιτήριό µου. Καθώς η ώρα περνούσε άρχισε το άγχος και η αίσθηση του άδικου όσον αφορά τη σειρά προτεραιότητας. Ενας νοσοκόµος ο οποίος αριθµούσε τα εισιτήρια δεν ήταν σταθερά εκεί, µε αποτέλεσµα κάποια εισιτήρια να µην είναι αριθµηµένα και οι κάτοχοί τους να µην είναι σε θέση να αντιληφθούντι ώρα θα εξετάζονταν.

Μέσα σ’ αυτότο κλίµα οι άλλοι ασθενείς νόµισαν ότι προσπαθούσα να τους πάρω τη σειρά, ο νοσοκόµος µε έβαζε πλαγίως. Ολοι ήµασταν κουρασµένοι. Αυτού του είδους οι διαξιφισµοί γίνονται κατά τη γνώµη µου συχνά. ∆εν µπορούµε να µη λάβουµε υπόψη τη διαφθορά, η έλλειψη όµως σεβασµού προς τον ασθενή δηµιουργεί ένταση, ανασφάλεια, καχυποψία, στεναχώρια, κούραση.

Στη συγκεκριµένη περίπτωση ο χρόνος αναµονής είναι σίγουρα τις πρωινές ώρες πάνω από 40 λεπτά, ο νοσοκόµος δεν είναι πάντα εκεί για να δίνει νούµερα στα εισιτήρια, υπάρχει ανισορροπία µεταξύ της ώρας που κλείνεται το ραντεβού και της ώρας που τελικά θα εξεταστεί ένας ασθενής. Ολα αυτά συνεπάγονται αυξηµένο χρόνο παραµονής στο νοσοκοµείο, αποπρογραµµατισµό της ηµέρας του ασθενούς, κούραση σωµατική και ψυχική.

Φεύγοντας ο ασθενής εύχεται να µην ξαναπατήσει. Προτούόµως περάσει την πόρτατης εξόδου περνάει από τα γραφεία της γραµµατείας για να κλείσει το επόµενο ραντεβού. Και επειδή η ζωή δεν είναι µόνο µαύρη, οι ασθενείς εύχονται ό ένας στον άλλο: στο καλό, φόρεσε τη ζακέτα σου, θα κρυώσεις κ.τ.λ. Αν έχουµε ακούσει µιαν ευχή πριν περάσουµε την έξοδο του νοσοκοµείου, ίσως µέσα µας να µη φαντάζει τόσο δύσκολο το επόµενο ραντεβού