Ανοιγµα κλειστών επαγγελµάτων

Στέργιος Μπαρτζιούµας
ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ
Στον προβληµατισµό πουπροκαλεί στην ελληνική κοινωνία ηπροοπτική ανοίγµατος των κλειστών επαγγελµάτων, επιθυµώ να προσθέσω και την άποψη ενός ανθρώπου που δεν είναι πρόεδρος καµιάς επαγγελµατικής συντεχνίας και συνεπώς δεν έχει την ευχέρεια να µεροληπτεί επί του θέµατος. Είµαι πατέρας µιας κοπέλας πτυχιούχου από το 2006 της Φαρµακευτικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστηµίου. Από τότε η κόρη µου προσπαθεί απεγνωσµένα να βρει εργασία σχετική µε τις σπουδές της αλλά προσκρούει στο γεγονός ότι οι περισσότεροι φαρµακοποιοίπροτιµούν για οικονοµικούς βέβαια λόγους να προσλαµβάνουν ανειδίκευτο προσωπικό και φυσικά αδυνατεί να ανοίξει δικό της φαρµακείο διότιδυστυχώς εγώ δεν είµαι φαρµακοποιός.

Ακουσα όλους τους προέδρους των συλλόγων των φαρµακοποιών να µιλούν για κόκκινες γραµµές και κατάλαβα κι εγώ όπως ολόκληρη η κοινή γνώµη ότι ο επαγγελµατικόςστίβος του φαρµακοποιού είναι τσιφλίκι κάποιων, που κατάφεραν προφανώς µε τη βοήθεια της Πολιτείας να περιχαρακώσουν το επάγγελµά τους και να κλείσουν τον δρόµο σε όλους τους νέους που ευελπιστούν να βιοποριστούν σε αυτό τον τοµέα.

Σε εµένα παραµένειη απορία γιατί ένας δικηγόρος, γιατρός, µηχανικός – και ακόµη για να ξεφύγουµε από τα επιστηµονικά επιτηδεύµατα, ένας µανάβης, ένας χασάπης, ένας κοµµωτής κ.λπ. – µπορούν ανενόχλητοι να ανοίξουν το µαγαζί ή το γραφείο τους οπουδήποτε κι ένας φαρµακοποιός να σκοντάφτει στον πληθυσµικό περιορισµό του 1 προς 1.500.

Είναι θέµα ισονοµίας και ισοπολιτείας για τους νέους κυρίως ανθρώπους αλλά και προς όφελος βέβαια της κοινωνίας να ανοίξουν όλα τα κλειστά επαγγέλµατα και να επικρατήσουν µέσω του υγιούς ανταγωνισµού οι συνεπέστεροι και οι ικανότεροι.