Με την ψυχή εκτός στόµατος

Κυρία Αθηναίου Ηθελα σ’ εσάς, που έχετε τα νεύρα σας από οκτώ ετών και σας διαβάζω, να πω τον πόνο µου για κάτι που παρατηρώ όλο και πιο συχνά τελευταία. ∆ηλαδή, «µεγάλους» έλληνες τραγουδιστές που στήνουν «µεγάλες παραγωγές» µουσικών παραστάσεων, µε σκηνικά, κοστούµια, φωτισµούς, αλλά δεν φροντίζουν διόλου για τα απολύτως αναγκαία, δηλαδή, κυρία Αθηναίου µου, για το Τραγούδι. Αυτό που πάντα προκαλούσε ψυχική ανάταση και έδινε ελπίδα στους Ελληνες.

Τι να τα κάνουµε τα σκηνικά και τα κοστούµια και τα φώτα και τα πανάκριβα υλικά φροντιστηρίου, όταν πάσχει η «µεγάλη παραγωγή» από συναίσθηµα; Και όταν, ειδικά σε τέτοιες περιόδους κρίσης, κατάπτωσης και µιζέριας, αυτό είναι που χρειαζόµαστε περισσότερο:

Ψυχή στο τραγούδι. Είδα κάποιες «µεγάλες µουσικές παραστάσεις», όπως της κυρίας Αλεξίου ή της κυρίας Πρωτοψάλτη µε τον κύριο Φραγκούλη. Και είδα πολύ «µεγάλες παραγωγές», αλλά µου έλειψε η ψυχή. Το συναίσθηµα.

Πώς µπορούν ειδικά σε τέτοιες εποχές που το χρειαζόµαστε να µην ξοδεύουν τίποτα σε ψυχή για να µας δώσουν λίγη ελπίδα, λίγη χαρά, λίγη συγκίνηση; Τι να το κάνω να είναι τέλειες οι φωνές (που δεν είναι κιόλας σε πολλές περιπτώσεις – το αντίθετο), όταν δεν υπάρχει ύλη; Οταν ο καλλιτέχνης δεν δίνει τίποτα από το είναι του;

Και να φανταστείτε, κυρία Αθηναίου, ότι αυτούς και άλλους ανάλογους καλλιτέχνες τους έχουµε δει και σε καλές στιγµές που πράγµατι µας έδιναν κάτι από την ψυχούλα τους. Τι έγινε τώρα;

∆εν έχουν; Ή τσιγκουνεύονται;

Και κάτι ακόµη: Οταν πήγα σε µία από τις πολύφερνες αυτές «µεγάλες µουσικές παραστάσεις», µου είπαν πως δεν υπήρχαν πια θέσεις παρά µόνον οι πανάκριβες, των 70 ευρώ. Τι να έκανα; Επειδή ήθελα να δω τους αγαπηµένους µου καλλιτέχνες – µέχρι τώρα τουλάχιστον – τα έδωσα. Κι όµως, όταν πήγα στην αίθουσα, είδα πως υπήρχαν και θέσεις µε φτηνότερα εισιτήρια κενές! Ο σκοπός λοιπόν είναι να τα πάρουν. Και µάλιστα χοντρά. Εβδοµήντα ευρώ είναι το ένα δέκατο του βασικού µισθού! Και µάλιστα να τα πάρουν µη δίνοντας τίποτα από τον εαυτό τους. Πότε επιτέλους θα ξαναθυµηθούµε τι είναι τραγούδι; Οτι δεν είναι µόνο φωνή – φωνές υπάρχουν πολλές, τραγουδιστές λίγοι – ούτε µόνο σόου – έχουµε άφθονο στην τηλεόραση απ’ αυτό µε τα φτηνιάρικα και κακόφωνα τάλεντ σόου. Είναι κυρίως ψυχή που κοινωνείται στο ακροατήριο. Τόσο άψυχοι γίνανε πια οι «µεγάλοι» τραγουδιστές µας; Κρίµα.

Με παράπονο, Αλεξάνδρα Κούκου, εκπαιδευτικός < Σκεφθήκατε τον πόνο τους, αγαπητή Αλεξάνδρα; Οτι µπορεί και να µη βρίσκουν µέσα τους ψυχή; Να έχει θαφτεί ή ξεχαστεί κάτω από τόνους σκηνικών, κοστουµιών, σκηνοθεσιών και φωτισµών; Ή και παχυλών αµοιβών; Σταµατήστε λίγο και σκεφτείτε το δικό τους δράµα. Και λυπηθείτε τους! Αλλωστε από τότε που ο αοιδός Βέρτης έχει πάρει την ψυχή στο στόµα του, κρώζοντας «Πάµε ψυχή µου», ποιος τολµάει να ξανατραγουδήσει µε ή για ψυχή…