Τσιτσάνης για πάντα

Σαν χθες γεννήθηκε ο Βασίλης Τσιτσάνης το 1915. Σαν και χθες όµως πέθανε στο νοσοκοµείο Brompton του Λονδίνου το 1984. Ποτέ, έπειτα από αυτόν, δεν θα ήταν ίδιο το τραγούδι – και όχι µόνο το λαϊκό. «Η µόνη απόδειξη πως έχουµε πολιτισµό», κατά Γιάννη Τσαρούχη, γεννήθηκε στα Τρίκαλα και διένυσε µια λαµπρή πορεία στο λαϊκό τραγούδι και σε όλες τις εκδοχές του.

∆εξιοτεχνία, θητεία στα πάλκα, σύνθεση και ανάδειξη αλλά και καθιέρωση µεγάλων τραγουδιστών (όπως ο Πρόδροµος Τσουσάκης). Η πληθωρική του παρουσία, τα αθάνατα τραγούδια που διεµβολίζουν ταξικά, κοινωνικά και πολιτισµικά όλα τα κοινωνικά στρώµατα (η «Συννεφιασµένη Κυριακή» έχει γνωρίσει ατελείωτες επανεκτελέσεις) και ακόµη και σήµερα στα κέντρα, στη φθίνουσα δισκογραφία, στα ραδιόφωνα (όσα αντέχουν κάτω απ’ την µπότα των play list) ακούγονται οι επιτυχίες του. ∆εν είναι τυχαίο πως οι επανεκδόσεις και αναγνώσεις του έργου συνεχίζονται µε αδιάκοπο τρόπο και ας θυµηθούµε κάποιες τελευταίες δουλειές πάνω στον µεγάλο Τρικαλινό: Ο διπλός δίσκος του Μανώλη Μητσιά «Από τον Τσιτσάνη στον Χατζιδάκι» (Legend) µε την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων ∆ήµου Πατρέων, ο δίσκος του Γιώργου Μαργαρίτη µε τίτλο «Ο Γιώργος Μαργαρίτης τραγουδάει Τσιτσάνη» (ΜΒΙ)

και πιο πρόσφατα η δουλειά «Τσιτσάνη Εργα» (Λύρα), όπου η Γιώτα Βέη – που είχε συνεργαστεί µε τον σπουδαίο δηµιουργό – ερµηνεύει δεκαοκτώ δικά του τραγούδια. Αν στα παραπάνω προστεθεί το γεγονός πως τα τραγούδια του και οι δίσκοι του ανήκουν στους πιο ευπώλητους της σύνολης δισκογραφίας, αντιλαµβανόµαστε πως ο Τσιτσάνης παραµένει ένα ανοιχτό στοίχηµα για τους νεώτερους και όχι µόνο.