Ματιές Ορίζοντες…

Ανοίγει η µέρα. Απλώνεται.

Σήµερα, ο ήλιος δύει στις 5.29

το βράδυ (δεν µου πάει να γράφω 5.29 και δίπλα τη λέξη «βράδυ». Την ίδια στιγµή, όµως, σκέφτοµαι τον στίχο του Λόρκα «πέντε η ώρα που βραδιάζει» και ηρεµώ). Ανοίγει, λοιπόν, η µέρα. «Τσιµπάει» δευτερόλεπτα συνεχώς και στο τέλος του µήνα θα έχουµε δύση σχεδόν στις 6. Για την ακρίβεια, στις 5.47. Γιατί κάνω αυτούς τους υπολογισµούς; θα ρωτήσετε. Απλά: προσπαθώ να πάρω κάποιες µικρές προκαταβολές από την άνοιξη. Που θα έρθει σε ένα δίµηνο. Και την έχουµε όλοι ανάγκη.

Ανοίγει η µέρα, αλλά ελάχιστα ανοίγει ο ορίζοντας ως προς τα οικονοµικά της χώρας µας. Φόροι, ακρίβεια, απεργίες. Και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όµως, η ίδια κατάσταση. ∆εν υπάρχει λαός που να µην αναστενάζει. ∆εν υπάρχει κράτος που να µη βγαίνει στη γύρα για δανεικά. Πώς έγινε έτσι η ζωή του κόσµου, τα τρία τελευταία χρόνια; Πώς φτώχυναν οι πάντες, χωρίς να το ‘χουν πάρει χαµπάρι;

∆εν ξέρω οι ξένοι. Αυτοί ίσως είχαν υποψιασθεί κάτι. Εµείς, αντίθετα, αρµενίζαµε. Και νοµίζω πως πολλοί από µας αρµενίζουν ακόµη! ∆εν έχουν ακούσει τίποτα για τα… δηνάρια που µας περιµένουν! Κάθε Παρασκευή βράδυ, όπως έχω γράψει και άλλη φορά, σαν βγεις στον πηγαιµό για την οδό Πειραιώς, εύχεσαι να είναι σύντοµος ο δρόµος.

Γιατί τα αυτοκίνητα είναι µιλιούνια. Και έχουν προορισµό τους τα µπουζουκτσίδικα της περιοχής.

Από την άλλη µεριά, όµως, συλλογίζοµαι ότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση.

Ζούµε σε µια δύσκολη εποχή. ∆εν ξέρουµε τι θα γίνει αύριο. Θα πρέπει να είµαστε συνεχώς µε σκυµµένα κεφάλια; ∆εν οφείλουµε, για λόγους αυτοπροστασίας και ψυχικής υγείας, να το ρίχνουµε και λίγο έξω; Αφήνω που, τα τελευταία εικοσιτετράωρα, δόθηκαν οι ευκαιρίες για να σκάσουν µερικά χαµογελάκια σε σχέση µε τα οικονοµικά.

Πρώτον, βγήκαµε στις αγορές και δανειστήκαµε, χωρίς ιδιαίτερο κόπο, 1,9 δισεκατοµµύρια, που τα είχαµε απόλυτη ανάγκη. Και µε επιτόκιο µικρότερο του 5%. Και δεύτερον, οι εξαγωγές µας, τούτη τη φορά, ήταν µεγαλύτερες από τις εισαγωγές µας. Παρουσιάσαµε, δηλαδή, καλύτερο πρόσωπο στο εµπορικό µας ισοζύγιο, αν λέω σωστά τον όρο.

Υπάρχει, όµως, και ένας τρίτος λόγος που κάνει να σκάει αυτό το χαµόγελο, η υποψία του έστω: τα µέτρα Παπουτσή στον Εβρο, πριν καν µπουν σε εφαρµογή – το φράγµα δεν σηκώθηκε ακόµη –, άρχισαν να φέρνουν αποτέλεσµα: περιορίστηκαν αισθητά οι λαθροµετανάστες που προσεγγίζουν την περιοχή!

Βέβαια, µε τέτοιες σταγονίτσες αισιοδοξίας, δεν µπορεί να νοτισθεί το «µέσα µας», που έχει καρβουνιάσει, απ’ όσα τραβάµε, αυτά τα χρόνια της απόλυτης κατήφειας. Αλλά, λίγο από ‘δώ, λίγο από ‘κεί, κάτι ίσως αλλάξει στον τρόπο µε τον οποίο βλέπουµε ολόγυρά µας…