Σπάνιο κοινωνικό ντοκουμέντο

Ο Οργουελ δεν παριστάνει τον ειδήμονα. Ξέρει καλά ότι έχει γνωρίσει μόνο τις παρυφές της φτώχειας. Τον εντυπωσιάζει η διάκριση ανδρών και γυναικών. Ελάχιστες γυναίκες γυρνούν στους δρόμους. Στο τέλος του βιβλίου, ο Οργουελ καταλήγει σε μια- δυο σκέψεις, οι οποίες αποτελούν το απόσταγμα της εμπειρίας του: «Ποτέ ξανά δεν πρόκειται να σκεφτώ ότι οι αλήτες είναι όλοι μεθυσμένα παλιοτόμαρα, δεν θα περιμένω από ένα ζητιάνο να δείξει ευγνωμοσύνη επειδή του έδωσα μια πένα, δεν θα μου προξενεί έκπληξη που οι άνθρωποι χωρίς δουλειά είναι νωθροί, δεν θα συνδράμω ποτέ τον Στρατό της Σωτηρίας, δεν θα δώσω τα ρούχα μου σε ενεχυροδανειστήριο ούτε θα απολαύσω γεύμα σε ακριβό εστιατόριο».

Το βιβλίο του Οργουελ, μεταφρασμένο σε αυτό το χαμηλόφωνο, σαφές και αστόλιστο ύφος, το οποίο αποτελεί κρίσιμη επιλογή του συγγραφέα, αποτελεί σπάνιο κοινωνικό ντοκουμέντο. Χωρίς κορόνες, άκαιρους ηθικοδιδακτισμούς και ρομαντικές ωραιοποιήσεις, αποτυπώνει τον κόσμο της φτώχειας. Εδώ, τα πράγματα είναι απολύτως μετρήσιμα. Μια πένα κάνει τη διαφορά. Οι περισσότεροι πιστεύουμε πως δεν μπορεί να μας συμβεί. Ωστόσο το πέρασμα από το ένα στρατόπεδο στο άλλο μπορεί να γίνει αίφνης, μοιάζει να λέει ο Οργουελ. Και τότε, οι εύκολες θεωρίες μας δοκιμάζονται στην πράξη.