[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η ρουµάνα γειτόνισσα

Από το τριάρι του κάτω ορόφου ακούγονταν καµιάφορά άγριες φωνές και κλάµατα, τόσο που χτύπησα µια µέρατο κουδούνι.Μου άνοιξαν πρόσωπα ξαναµµένα, ζήτησαν συγγνώµη, ένα νεαρόζευγάρι µε µικρό παιδί. Η γυναίκα πανέµορφη, αλλά δεν θα την έλεγεςγυναίκα, έµοιαζε κοριτσάκι. Πέρασαν µήνες µε ησυχία, καληµέρες, χαµόγελα. Χτες στο ασανσέρ µόνη η µαµά και το παιδί, πιάσαµε κουβέντα, επέµενε να µε κεράσει ποτό από τον τόπο της. Είναι Ρουµάνοι. Θα ήθελε να µου δείξει το σπίτι µάλλον, σκέφτηκαόταν τελικά αποφάσισα ναµπω. Ηταν τόσο τακτικό, καθαρό και περιποιηµ ένο, επίσης µεπλούσια συλλογή από µπιµπελό σεράφια και γκοµπλέν σε κάδρα, που ντράπηκα να πατάω το χαλίµε τιςβρεγµένες µπότες. Βαµµένοι οι τοίχοι µοβανοιχτό και ροζ κουρτίνες, όλατα κάνω µόνη µου, λέει. Σπίτι µας είναι, το στολίζω, ας είναι νοικιασµένο, προσθέτει αµήχανα. Χαµογελούσε, ήταντόσοόµορφη που όλα τα στολίδια, ταχρώµατα και τα εργόχειρα γύρω της κραύγαζαν κακογουστιά, ενώ κάποιαάλλη µπορεί και να την κολάκευαν. Το πιτσιρίκι κυλιόταν στο πάτωµα να τραβήξει την προσοχή της, δεν ήθελε να µιλάει σε άλλον. ∆εν παρέλειψα να πω πόσο όµορφο ήταν το σπίτι της και δεν είπα κιχ για το πόσο όµορφη ήταν εκείνη. Στο χολ ήταν τα εργαλεία του άντρα της, του λέω να τα πάρει από δω, µου εξήγησε χαρίζοντας µουξανά τουπέροχο χαµόγελό της.Εργαλεία πλακά. Η δουλειά που εξασφαλίζει κουρτίνες και µπιµπελό, δίνεινόηµα στην ταλαιπωρία της µετανάστευσης. Τη χαιρετώ θερµά, θα τα ξαναπούµε, υπόσχοµαι. Και ξαφνικά καταλαβαίνω την αιτία για τις φωνές και τα κλάµατα. Τόσηοµορφιά σε µια ξενιτεµένη µικροµάνα πώς νατη διαχειριστεί ο έρµος ο πλακάς; Πώςνα τηναντέξει ακόµα και η ίδια;