ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ Η ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ

Παλαιότερα ήταν ένα σύνθηµα σε διαδηλώσεις: «Νόµος είναι το δίκιο του εργάτη».

Υπερβολή «συνδικαλιστική αδεία», θα λέγαµε. Στις δηµοκρατίες νόµος είναι ό,τι ψηφίζει η Βουλή.

Αν είναι καλός ή κακόςνόµος συνιστά άλλη υπόθεση.

Το τελευταίο διάστηµα πληθύνονται τα περιστατικά που υποδηλώνουν ότι νόµος µπορεί και να είναι η κατάργηση του νόµου διά της βίας.

Χθες ένας νεοεκλεγείς δήµαρχος έβαλε τα µηχανήµατα του δήµου του και ξήλωσαν έναν σταθµό διοδίων στην περιοχή του. Κατ’ επανάληψη το τελευταίο διάστηµα οµάδες πολιτών οργανώνουν την πλήρη κατάργηση των διοδίων στους δρόµους. Οι εργαζόµενοι στα µέσα µεταφοράς αποφασίζουν να καταργήσουν το εισιτήριο! Σε µερικές περιπτώσεις διαδηλωτές απεφάνθησαν για την ενοχή πολιτικών και τους επιτέθηκαν µε άγριες διαθέσεις.

Σε αρκετές περιοχές της χώρας κάτοικοι και τοπικοί φορείς αναλαµβάνουν να ξαναγράψουν µε δικά τους κριτήρια τη νοµοθεσία που τοποθετεί στην περιοχή τους µια εγκατάσταση για τα απορρίµµατα, ένα κέντρο αποτοξίνωσης, ακόµη και µια κολόνα της ∆ΕΗ. Να αποσαφηνίσουµε προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ότι σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις το δίκιο επί της ουσίας µπορεί να είναι µε το µέρος των πολιτών. Σε µιαοργανωµένηκοινωνίαόµως, όποιος µπορεί να έχει δίκιο δεν µπορεί και να αναλάβει την ευθύνητης εφαρµογής του διά της βίας.

Οποιος δεν θεωρεί δίκαιο έναν νόµο δεν µπορεί να τον καταργεί αυτοβούλως.

Υπάρχουν νόµιµες και εν τέλει πιο αποτελεσµατικές µέθοδοι για να ζητήσει µια οµάδα πολιτών να αλλάξει η νοµοθεσία. Για παράδειγµα,οι πολίτες µπορούν να διαδηλώσουν, να καταγγείλουν, να προσφύγουν στην εγχώρια και την κοινοτική ∆ικαιοσύνη, να απευθυνθούν στη Βουλή, στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τους διεθνείς οργανισµούς για να βρουν το δίκιο τους. Αυτό που δεν µπορούν να κάνουν είναι να αναλαµβάνουν µόνοιτους να αντικαταστήσουν έναν νόµο µεµια αυθαίρετη πρακτική που τους εξυπηρετεί κατά την κρίση τους.

Αυτή η πρακτική, αλλά και η ανοχή που ενδεχοµένως δείχνει ένα τµήµα της κοινωνίας στην περιστασιακή εφαρµογή της, µπορεί στοτέλος να οδηγήσεισε ζούγκλα.

Είναι θεµιτές οιδιεκδικήσεις, οι αγώνες, οι επιδιώξεις, οι ευαισθησίες, ακόµη και η οργή των πολιτών.

Αλλά δεν είναιθεµιτό να καταλήγουν σε αυτοδικία. Γιατί τότε απλώςυπονοµεύουν αυτό που θέλουν να πετύχουν.