ΟΙ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ

Είναι δύο κόσµοι. Διαφορετικοί. Κόσµοι που συγκρούονται µεταξύ τους. Ο ένας εκπροσωπεί το παλιό, την αναποτελεσµατικότητα, το «δε βαριέσαι» – τηδιαρθρωτική καθυστέρηση στην οποία οφείλεται η σηµερινή δυσµενής θέση της χώρας. Ο άλλος είναι ανοιχτός στο καινούργιο, ορθολογικός, ευέλικτος, υπέρµαχος της καινοτοµίας και της προόδου. Δύο σηµερινές ειδήσεις καθρεφτίζουν αδράτους δύο αυτούς κόσµους:

Το κράτος οµολογεί την αδυναµία του να δηµιουργήσει δασικούς χάρτες, οροθετώντας επί της ουσίας τις περιοχές οικιστικού ενδιαφέροντος από εκείνες που ήταν και πρέπει να παραµείνουν δάση (βλ. σελ. 13). Γραφειοκρατία, σύγχυση αρµοδιοτήτων, νοµικάκενά και αντιφάσεις συναντούν τις χρόνιες αδράνειες των υπηρεσιών και τη συστηµική διαφθορά.

Το αποτέλεσµα τοβλέπουµε όλοι στις περιφέρειες των πόλεων, στα παραθεριστικά µέρη, στην ελληνικήύπαιθρο: ένα οικιστικό χάος αυθαιρεσίας και κακογουστιάς που πολύ συχνάτο βαπτίζουµε ανάπτυξη.

Παρ’ ότι, µάλιστα,τα κρατικά στελέχη αποδοκιµάζουν αυτού του τύπου την ανάπτυξη, στην πραγµατικότητα οµολογούν ότι δεν µπορούν να κάνουν τίποτα γιανα αλλάξει η κατάσταση!

Τιςδιαρθρωτικέςδυσλειτουργίες τηςγραφειοκρατίαςτουΕλληνικού Δηµοσίου, αντιθέτως, θέτει στο στόχαστρο µε ένταση και χρονοδιάγραµµα ουσιαστικής αντιµετώπισής της το σχέδιο ηλεκτρονικής διακυβέρνησηςπου εκπονείται στο υπουργείο Εσωτερικών (βλ. σελ. 9).

Στόχος του σχεδίουείναι η µεταφορά του συνόλου των συναλλαγών πολιτών – Δηµοσίου στο Διαδίκτυο.Μέσα στη χρονιά που διανύουµε προβλέπεται να περιοριστεί η ταλαιπωρία των πολιτών που έχουν συναλλαγές µε τις δηµόσιες υπηρεσίες, να µειωθεί η διαφθορά και, βεβαίως, να ελαττωθεί το κόστοςλειτουργίας των υπηρεσιών του κράτους. Το σχέδιο που µοιάζει απλό για τους εξοικειωµένους µε τις νέες τεχνολογίες, για την ελληνική Δηµόσια Διοίκηση, τµήµατα της οποίας ζουν στη λίθινη εποχή, µπορεί να ισοδυναµεί µε κοσµογονία. Η κάρτα τουπολίτη, που δεν περιλαµβάνει προσωπικά δεδοµένα όπως φοβούνται ορισµένοι καχύποπτοι συµπολίτες µας, είναι µέροςαυτής της αναγκαίας ηλεκτρονικής µεταρρύθµισης. Αντιµέτωπη µε τους δύο αυτούς κόσµους, η χώρα έχει έναανοιχτό στοίχηµα. Με ποια ταχύτητα θα κινηθεί; Το ζητούµενο, προφανώς, είναι να τρέξουµε γρήγορα προς τις αναγκαίες µεταρρυθµίσεις.

Ακόµη και στοκρίσιµο διάστηµα που διανύουµε έχουµε το δικαίωµα να ονειρευόµαστε ένα σύγχρονο κράτος, φιλικό στον πολίτη – και να το διεκδικούµε από την εκλεγµένη κυβέρνηση.