ΜΑΤΙΕΣ Ο φερετζές

Π ρώτα πρώτα, «καλή χρονιά». ∆εν πρόκειται αυτήν τη φορά για µια συνηθισµένη ευχή που ανεβαίνει στα χείλη µας, τέτοιες µέρες, µόλις το ηµερολόγιο δείξει ότι αφήσαµε πίσω και την 31η ∆εκεµβρίου του προηγούµενου έτους.

Είναι µια µπουκάλα, µε το SOS ενός ναυαγίου στο φουρτουνιασµένο πέλαγος. Στο πέλαγος βρισκόµαστε. Το φουρτουνιασµένο. Και η «αυριανή µέρα», που µας την έχει στηµένη, είναι άκρως επικίνδυνη. Γι’ αυτό ερασιτεχνισµοί, επιπολαιότητες και «µαγκιές» δεν επιτρέπονται.

Το έχω ξαναπεί. ∆εν είµαι πολιτικός αναλυτής. ∆εν είµαι οικονοµολόγος. Αλλά βλέπω ολόγυρά µας το χάος. Και καταλαβαίνω ότι η µοναδική ελπίδα διάσωσης που έχουµε είναι αυτή η κυβέρνηση. Και, πρωτίστως, ο Γιώργος Παπανδρέου. Κάνει κι αυτός σφάλµατα. Πολλά. Αλλά, πείτε µου, αν δεν υπήρχε αυτός ο πρωθυπουργός, ποιος άλλος θα µπορούσε να κουµαντάρει το καράβι;

Υπάρχει µια κρίση παγκόσµια. Την υφίστανται και άλλες χώρες στην Ευρώπη. Και προσπαθούν, τρέχοντας ιλιγγιωδώς, να φρενάρουν µπρος στο βάραθρο. Αυτό έκανε και κάνει ο Παπανδρέου. ∆εν ξέρω αν στο τέλος θα τα καταφέρει. Εχω πολλές αµφιβολίες.

Αλλά παλεύει. Τον περισσότερο χρόνο του το τελευταίο 14µηνο τον περνάει σ’ ένα αεροπλάνο. Πώς αντέχει; Και πώς νιώθει µ’ αυτήν την κατάσταση η οικογένειά του;

Ας δούµε τα πράγµατα από κοντά.

Οσο γίνεται πιο καθαρά. Χρωστάµε τα µαλλιά της κεφαλής µας. Και τα χρωστάµε γιατί οι πολιτικοί µας πρόσφεραν πολλά στον τόπο, αναµφισβήτητα, αλλά, την ίδια ώρα, τον έπληξαν σχεδόν καίρια. Και ευθύνη γι’ αυτό έχουν και ο Καραµανλής και ο Παπανδρέου και ο Σηµίτης και ο Μητσοτάκης και ο Κώστας Καραµανλής και ο Γιώργος και ο Παπούλιας και όσοι άλλοι κυβέρνησαν, από το ‘74 και δώθε. Οι ίδιοι άνθρωποι, όµως, έδιωξαν τον βασιλιά, στερέωσαν τη δηµοκρατία, έβαλαν στην άκρη το αστυνοµικό κράτος και έφτιαξαν µια καινούργια Ελλάδα. Με τα µεγάλα λάθη τους. Με τις πελατειακές σχέσεις πανταχού παρούσες.

Ο κόσµος βγαίνει στους δρόµους, απεργεί, σφίγγει το ζωνάρι, διαµαρτύρεται.

Εµεινε χωρίς λεφτά. Εχει υποχρεώσεις που δεν είναι σε θέση να αντιµετωπίσει.

∆ουλειές σκοτωµένες, ανεργία, αβεβαιότητα για το µέλλον. Ρωτά: πού θα ‘βρισκε ο Παπανδρέου τα χρήµατα για να πληρώσει τους µισθούς των υπαλλήλων και τις συντάξεις των γερόντων; Θα «έκοβε λεφτά από του Γεραµάνη το πεύκο;». ∆ανείστηκε και δανείζεται µε ληστρικά επιτόκια, για να κερδίσει χρόνο και να µην µπατάρει το σκάφος. Οπότε, θα πνιγούµε όλοι.

Κατανοώ τις αντιδράσεις! Εξοργίζοµαι κι εγώ µε τα «µέτρα». Συµφωνώ και µε τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που γκρινιάζουν.

Υπάρχει όµως λύση; ∆εν υπάρχει. Αν πέσει η κυβέρνηση _ την καταψηφίσουν µερικοί πασόκοι _ θα γίνουν εκλογές. Αν τις κερδίσει η Νέα ∆ηµοκρατία, µε ποιον µαγικό τρόπο θα µπορέσει να τα φέρει βόλτα; Αν κερδίσει το ΠΑΣΟΚ, χωρίς αυτοδυναµία, τι θα αλλάξει; Μπορεί κάτι να αλλάξει, όταν το χρέος µας είναι βουνό; Ποιο θα είναι το «µείγµα» της πολιτικής στο οποίο θα συνεισφέρει η Ν.∆.;

∆εν έχω απαντήσεις. Κανείς δεν έχει.

Κι από την άλλη: πώς του ‘ρθε του Παπανδρέου να δηµιουργήσει «πρωθυπουργικό γραφείο» µε 150 εργαζοµένους; Και τι θα πει «Τµήµα Καινοτοµίας και Καλών Πρακτικών»; Τίνος ιδέες είναι αυτές; Και πώς θα βοηθήσουν την καταχρεωµένη, τραυµατισµένη, απελπισµένη Ελλάδα; Oλα τα ‘χε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε.