Σφάξε µε, συνδικαλισταρά µου, ν’ αγιάσω…

Αγαπηµένη Φοίβη, ∆ιάβαζα πως οι αστικές συγκοινωνίες ετοιµάζουν αυξήσεις στα εισιτήρια, µειώνοντας και τη διάρκειά τους σε µία ώρα.

Και αυτό ύστερα από µια περίοδο απεργιών και στάσεων εργασίας, περίοδο δηλαδή ταλαιπωρίας του επιβατικού κοινού.

Είµαι κάτοχος ετήσιας κάρτας απεριορίστων διαδροµών, που όπως ξέρετε στοιχίζει κοντά στο µισό ενός βασικού µισθού. Αναρωτιόµουν λοιπόν µε ποιο δικαίωµα οι συνδικαλιστές απεργοί φέρονται έτσι αν όχι στο σύνολο τουλάχιστον στους κατόχους ετήσιων ή και µηνιαίων καρτών απεριορίστων διαδροµών, που έχουν προπληρώσει τα έξοδα των αστικών συγκοινωνιών και εµµέσως πλην σαφώς τους µισθούς των συνδικαλιστών και των απεργών; Σε ποια χώρα συµβαίνει αυτό: να κλέβουν στην πραγµατικότητα όσους έχουν προπληρώσει και να τους ταλαιπωρούν συνεχώς; Μήπως θα έπρεπε οι αστικές συγκοινωνίες να µας επιστρέψουν το αντίστοιχο ποσό από την κάρτα για τον ∆εκέµβριο, που είχε τόσες απεργίες;

Και κάτι ακόµη που µου προκαλεί απορία: όλοι όταν απεργούµε, χάνουµε µεροκάµατα. Εκείνοι µε τόσες απεργίες και στάσεις δεν τα χάνουν; Και αν τα χάνουν, παίρνουν τόσα πολλά που δεν τους νοιάζει;

Μάνος Ζαχαράκης, Μπραχάµι < Εδώ, αγαπητέ Μάνο, πληρώναµε το αυξηµένο ανταποδοτικό τέλος, µέσω των λογαριασµών της ∆ΕΗ, για την ΕΡΤΟΎΛΑ και τα χρήµατά µας αντί να γίνονται σοβαρό πρόγραµµα γίνονταν µπόνους για golden boys (από τα εγχώρια, µε έµβληµα την..

γκλίτσα!) απλώς για να κάνουν τη δουλειά τους ή πολυτελείς σουίτες, λουκούλεια γεύµατα και εισιτήρια πρώτης θέσης για κάτι ποπ λαϊκατζούρες αοιδούς που µας «εκπροσωπούσαν», υποτίθεται, στη Γιουροβίζιον και τη συνοδεία τους: πιαρατζούδες, ιµατζµεϊκερούδες, κοµµώτριες, µανικιουρίστες, κολλητές τους και λοιπούς συγγενείς. Είδατε να ανοίγει µύτη; Στην Ελλάδα η θεσµοθετηµένη ατύπως ατιµωρησία (και υπουργών και βουλευτών και συνδικαλιστών και λοιπών ανοµούντων) έχει υπερκεράσει κάθε νόµο και Σύνταγµα. Σάµπως ποιος θα τους µαζέψει;