ΜΑΤΙΕΣ Λέσχες Φιλίας

Π άει και το 2010. Φτάσαµε στο τέλος. ∆εύτεροι και καταϊδρωµένοι, βέβαια. Οχι δεύτεροι: Εσχατοι.

Που ποτέ δεν θα γίνουν πρώτοι. Εσχατοι και απένταροι. Με την ψυχή στο στόµα. Και µε τις απεργίες, συνεχώς, στη ζωή µας. Και µε τα σκάνδαλα να διαδέχονται το ένα το άλλο. Αυτή τη φορά µε τους συµβασιούχους που προσλήφθηκαν ως σκουπιδιάρηδες, αλλά κατέληξαν σε γραφεία. Εύστοχος ο τίτλος της «Ε»: «Αντί για τα σκουπίδια, αράζουν στα γραφεία».

Αυτή τη φάµπρικα, ως «παρελθόντων ετών» στη δηµοσιογραφία, τη γνωρίζω από χρόνια: ο πατέρας µου ήταν άνεργος. Και δεν είχε ψηφίσει στις εκλογές του ‘46. Αρα «ανεπιθύµητος» και «ανθέλλην»! Και «τουρκόσπορος» επιπλέον. Ο νονός µου υπουργός σε µετεµφυλιακή κυβέρνηση, έστειλε ένα σηµείωµα στον τότε δήµαρχο της Αθήνας: «Σε παρακαλώ να προσλάβεις τον Πάνο Παπαδόπουλο. Είναι συγγενής µου. Βάλ’ τον σκουπιδιάρη…». Με έπιασε µετά και µου είπε:

«Λευτεράκη, θα πάει τώρα σκουπιδιάρης και ύστερα θα τον κάνουµε κλητήρα…».

Ηµουν 10 ετών.

∆εν προσλήφθηκε, φυσικά, ο πατέρας µου. Ούτε στον δήµο ούτε άλλου. Εκτοτε πέρασαν πολλά χρόνια. Το καθεστώς ουδέποτε άλλαξε ως προς τις προσλήψεις. Ετσι όποτε διάβαζα κάτι σχετικό, γνώριζα ότι οι περισσότεροι απ’ όσους θα προσλαµβάνονταν, δεν θα δούλευαν στα σκουπίδια, αλλά θα έµπαιναν σε διάφορα γραφεία. Το έγραψα µάλιστα και πριν από µερικές µέρες στις «Ματιές», σε χρονογράφηµα για τους Καµίνη και Μπουτάρη.

Τώρα, επιβεβαιώνονται χαρτί και καλαµάρι όσα υποστήριζα: βγήκε ο Ραγκούσης και αποκάλυψε ότι τρεις από τους δέκα εργαζοµένους που προσλήφθηκαν ως εργάτες καθαριότητας, αντί να δουλεύουν στα σκουπίδια – και ενώ η Αθήνα έχει πνιγεί από δαύτα – εργάζονται στον 9,84, στη ∆ηµοτική Αστυνοµία και στα γραφεία δηµοτικών συµβούλων!

Και όλ’ αυτά, µε στοιχεία που προέκυψαν από πόρισµα των επιθεωρητών ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης!

Και για να πάρετε µια εικόνα πιο ζωντανή, για το πού «τακτοποιήθηκαν» οι «εργάτες καθαριότητας», παραθέτω µερικές λεπτοµέρειες: έγιναν, λοιπόν, οδηγοί στο κεντρικό κτίριο του δηµαρχείου της Αθήνας ή τοποθετήθηκαν στις ∆ιευθύνσεις Τροχαίου Υλικού, Κοιµητηρίων, Κοινωνικής Μέριµνας, Αλλοδαπών, Πληροφορικής, Προληπτικής Ιατρικής, στη ∆ιεύθυνση Γενικών Αποθηκών – Καύσιµα, στο γραφείο του γ.γ. του δήµου, στο Ιδρυµα Αστέγων, στις Λέσχες Φιλίας, στις ∆ιευθύνσεις Κηποτεχνίας και Πρασίνου, στη ∆ιεύθυνση ∆ιοίκησης, στα ∆ηµοτικά Ιατρεία Κολωνού και σε δηµοτικούς σταθµούς! Πληρωνόντουσαν δε από πόρους για την καθαριότητα!

∆εν έχω τίποτ’ άλλο να προσθέσω σε όλ’ αυτά. Μόνο τούτο: δεν είχαµε κράτος, δεν έχουµε κράτος και µάλλον δεν θα έχουµε. Εκτός αν το «καταραµένο Μνηµόνιο» µας βάλει τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι και µας υποχρεώσει να σταµατήσουµε τις κοµπίνες, όπως υποχρέωσε εκατοµµύρια εργαζοµένους και συνταξιούχους, αλίµονο, να βρίσκονται ήδη στο κατώφλι της φτώχειας…