Ματιές Στην πίστα

Λοξοκοιτάζω. Γράφω χρονογράφηµα και την Πέµπτη: όπως συνέβη και την περασµένη εβδοµάδα. Το επιτάσσουν οι καιροί, οι γιορτές και η συγκυρία. Πέµπτη, λοιπόν, αντί για το καθιερωµένο Σάββατο, αφού µεθαύριο δεν κυκλοφορούν οι εφηµερίδες του Σαββάτου.

Κυκλοφορούν, όµως, άνθρωποι. Πολλοί.

Ο Ελληνας δεν µπορεί να µείνει µέσα, στο σπίτι, χριστουγεννιάτικα. Θα βγει, θα πιει, θα χαρτοπαίξει, θ’ ακούσει και καµιά πενιά, για να προσποιηθεί πως το ‘ριξε έξω, πως «έκανε Χριστούγεννα».

Νοµίζω, πάντως, ότι η µεγαλύτερη κρίση δεν χτύπησε ακόµα την Αθήνα. Τις Παρασκευές, που τυχαίνει να περνάω από την οδό Πειραιώς, ο δρόµος είναι πηγµένος από αυτοκίνητα. Πάρα πολλοί είναι αυτοί που τρέχουν σαν τρελοί, µε προορισµό τα νυχτερινά κέντρα µε µπουζούκια.

Οι τραγουδιστές διαµαρτύρονται. «∆εν έχουµε δουλειά, τα µεροκάµατα δεν είναι όπως παλιά, ο κόσµος δεν έχει λεφτά, οι κεντράρχες αναγκαστήκανε να ρίξουν τις τιµές. Λίγες οι µέρες που βγαίνουµε στην πίστα.

Παλιοκατάσταση…».

Να κλαίνε οι χήρες, αλλά να κλαίν’ κι οι παντρεµένες; Σίγουρα, οι τραγουδιστές θα κερδίζουν λιγότερα από όσα κέρδιζαν πέρυσι. Αλλά µην το παρατραβάµε. Υπάρχουν οικογένειες που µε τα χρήµατα που βγάζουν προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Τι να πρωτοπάρεις µε 700, µε 1.000 ευρώ; Πριν από µερικά χρόνια, µε άφηναν κατάπληκτο διάφοροι νοικοκυραίοι, µε κοστουµάκι και γραβάτα, που έσκυβαν στους κάδους των σκουπιδιών και ψάρευαν ληγµένα – τυριά, γιαούρτια, ψωµιά – έξω από τα σούπερ µάρκετ. Κι αυτό πού; Στο Παρίσι. Αρχισαν να παίζουν και εδώ τα ίδια βιολιά. Η φτώχεια εξαπλώνεται σαν την πανούκλα.

Σε καµιά χώρα του κόσµου δεν θ’ ακούσεις να σου λένε «δόξα τω Θεώ». Οι πάντες βρίσκονται στα χαρακώµατα, µε εφ’ όπλου λόγχη. Ρωτάω διάφορους πολύξερους φίλους µου, οικονοµολόγους, να µου εξηγήσουν, πώς και πού χάθηκαν όλ’ αυτά τα τρισεκατοµµύρια που κινούσαν την αγορά και τη ζωή; Κανείς δεν ξέρει να µου πει! Ολο θεωρητικές τρίχες λένε, αλλά για το πώς εξαφανίστηκε το χρήµα, µόκο! Υποθέσεις επί υποθέσεων, τετραγωνικές ρίζες και άλλα εµπριµέ. Ουσιαστική απάντηση, όµως, καµία. Ώς και στην Αµερική – απ’ όπου ξεκίνησε το κακό – βαράνε κανόνια.

Εν πάση περιπτώσει. Υποµονή και κουράγιο, όπως µας συµβούλευσαν οι Ευρωπαίοι. Και ιδίως ο Σιόπα – αιωνία του η µνήµη. Και µε την ευκαιρία: µιλούσα προ ηµερών µε τον Γιώργο ∆ιαλεγµένο. Τον – σπουδαίο – θεατρικό συγγραφέα. Ηµουνα στις µαύρες µου. Μου είπε: «Μη στεναχωριέσαι. Εµείς, εδώ, περάσαµε Κατοχή µε Γερµανούς. Την τρόικα και το ∆ΝΤ θα φοβηθούµε; Να το θυµάσαι: η γη όλη να καταστραφεί από πυρηνικές βόµβες, µόνο οι κατσαρίδες θα επιζήσουν και οι Ελληνες!». Μού ‘φτιαξε το κέφι. Κι έτσι, µε αυτές τις κουβέντες, κλείνω το χρονογράφηµα. Για να ξορκίσω τα ζοριλίκια που τραβάµε. Και να ευχηθώ σε όλους σας, µε ένα κάποιο χαµόγελο, «καλά Χριστούγεννα». Οσο κι αν η καρδιά βρίσκεται στο µαύρο…