ΜΑΤΙΕΣ Αγορητές

Αν έκανε κάτι που ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσω, ο συνάδελφος Ριχάρδος Σωµερίτης, είναι τούτο: διευθυντής στην ΕΡΤ, για µικρό δυστυχώς χρονικό διάστηµα, έβγαλε πρώτη είδηση στο «∆ελτίο των 8» τον θάνατο του διεθνούς φήµης αρχιµουσικού Χέρµπερτ φον Κάραγιαν! Ενώ τώρα, πεθαίνει η µεγαλύτερη ελληνίστρια του κόσµου, η Ζακλίν ντε Ροµιγί, που τόσα πολλά και σηµαντικά έχει προσφέρει στη χώρα µας και οι αρµόδιοι _ και του πολιτισµού, µάλιστα και της ποίησης, κατά δήλωσή τους _ τηρούν σιγήν ιχθύος! Μάλιστα, ιχθύος! (Επαρκέστατο κείµενο για τη ζωή και το έργο της δηµοσίευσε προχθές στα «ΝΕΑ» ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος. Οσον αφορά τα τελευταία βιβλία της, συνιστώ ένα µε θέρµη: το, σε έξοχη µετάφραση της Ανθής Ξενάκη, «Ανθρώπινο µεγαλείο στον αιώνα του Περικλή» – Εκδόσεις Ωκεανίδα).

Το τι ειπώθηκε τούτες τις µέρες, από τους διάφορους αγορητές στο Κοινοβούλιο, κατά τη συζήτηση για τον προϋπολογισµό, ξεπερνάει κάθε φαντασία!

Ανθρωποι κολληµένοι σαν στρείδια στον δασύτριχο κοµµατικό λόγο, άπαντες µε 10-20 σελίδες αναφοράς στα χέρια, δεν είπαν τίποτα που θα µπορούσε να σου τραβήξει την προσοχή και να πεις, «να, αυτός τα λέει καλά…».

Στην παλιά δηµοσιογραφική παρέα, µε Κ. Παπαϊωάννου, Γ. Βότση, Λ. ∆άνο, ο αξέχαστος Στρατής Ζαχαριάδης µιλούσε και έγραφε συχνά για τη «γενιά της σφαλιάρας», στην οποία ανήκαµε.

Βαθµολογούσε, επιπλέον, τους πολιτικούς µε βάση τον τρόπο που αγόρευαν στη Βουλή, σε κρίσιµες συνεδριάσεις.

Και κάθε τόσο έλεγε: «Ο Αντρέας; Είναι ηγέτης, χωρίς αµφιβολία, αλλά εγώ δεν πρόκειται να τον ψηφίσω. Ο λόγος; ∆εν γράφει ωραία…».

Παλιά υπήρχαν βουλευτές και αρχηγοί κοµµάτων που χαιρόσουν να τους ακούς. Ο Γ. Παπανδρέου, αίφνης! Ο Π. Κανελλόπουλος! Ο Ηλίας Ηλιού, ο Τσιριµώκος. Κάθε φράση και εύρηµα.

Και χωρίς χειρόγραφο. Την Κυριακή το βράδυ, κάποιος εθνοπατέρας, σε διάστηµα ενός λεπτού, είπε πέντε φορές τη λέξη «αισιοδοξία», δέκα φορές τη λέξη «νέοι» και κοµίζοντας στην Αθήνα γλαύκα πρωτοτυπίας, αναφέρθηκε δυο φορές στην ίδια φράση, σε «χαραµάδα ελπίδας». Και όλ’ αυτά, διαβάζοντας.

Και παρακαλώντας τον πρόεδρο να του δώσει λίγο χρόνο ακόµη… Από τις 15 του ∆εκέµβρη και µετά, η πόλη άλλοτε ευωδίαζε Χριστούγεννα.

Ηδη βρισκόµαστε στις 22 του µηνός και κανένας δεν έχει πάρει χαµπάρι ότι µεθαύριο πολλά παιδιά θα βγουν _ αν βγουν _ να πουν τα κάλαντα.

Παλιοκατάσταση! Ο κόσµος, άλλο τίποτα δεν σκέφτεται, εκτός από τη µείωση των µισθών και των συντάξεών του και ευλόγως, αλλά εις µάτην, βγαίνει στους δρόµους για να διαµαρτυρηθεί.

Ευτυχώς που ο καιρός είναι καλός και τα έξοδα για θέρµανση περιορίζονται κάπως. Βλέπω στην τηλεόραση τους χιονάδες, που έχουν παραλύσει την Ευρώπη και µε πιάνει η καρδιά µου.

Και για παρηγοριά, λέω στον εαυτό µου, παραλλαγµένους, µερικούς αγαπηµένους στίχους του Κώστα Βάρναλη: «… (µακάρι) να βαστάξει τούτ’ η γιορτή κι η Πασχαλιά…».