[AΝΑΛΩΣΙΜΑ] Πληθυντικός των Χριστουγέννων

Κάθε Χριστούγεννα στην παιδικήµου ηλικία, κατεβάζαµε από το πατάρι ένα χριστουγεννιά τικο δέντροµε ξύλινο κορµόκαι συρµάτινα κλαριά ντυµένα µε πράσινο χαρτί, τα οποία δίπλωναν στον κορµό για να µην πιάνουν χώρο. Ενα αντικείµενο σαν µακρύ αδράχτι που µε προσεκτικές κινήσεις, ανοίγοντας ένα ένα τα κλαριά, το µεταµορφώναµε σε δέντρο. Υστερα οµόρφαινε µε γυάλινες µπάλες που δεν έπρεπε να σπάσουν αλλά πάντα έσπαζαν, µπαµπάκι στρωµένο στα κλαριά και κάτι σαν γυαλιστερή οµίχλη τριγύρω. Αυτή η γεµάτη ευλάβεια ιεροτελεστία, µη χαλάσει τοδέντρο, µη σπάσουν τα στολίδια, αυτήη µεταµ όρφωση έµοιαζε τόσο πολύ λατρευτι κή από µόνητης. Λατρεύαµεκάτιµεγάλο, δεν µπορούσε να είναι µόνο η γέννηση του Χριστού. Αργότερα έµαθα ότι τη µέρα αυτή, ή µάλλον τη νύχτα αυτή του χειµερινού ηλιοστασίου, γιορτάζονταν πανάρχαιες γιορτές, τα γενέθλια τουΜίθρα, θεού του ήλιου µεταξύ άλλων, κι άλλες πουέχουν να κάνουν µε το φως, το λίγοκαι πολύτιµο φως τουχειµώνα, που όµως υπόσχεται την αργή έλευσητουκαλοκαιρινού ήλιου. Ακόµα και τώρα ∆ρυΐδες,λέει, στην Αγγλίακόβουν τογκικι αναρωτιέµαιαν καταλαβαίνουν ότι, αρνούµενοι τη ρωµαϊκή παράδοση των Χριστουγέννων,ξαναγυρίζουν σε αυτή µέσωπαγανιστι κών γιορτών, γιατί κι αυτήτι έκανε;Πήρε τις πανάρχαιες γιορτές και τις έκανε χριστιανικές. Κι από τη Ρώµη τα Χριστούγεννα κατέκτησαν τον κόσµο, γιατί είναιακαταµάχητα σαν τη µεγάλη νύχτα του χειµώνα, σαν την αργήέλευση του φωτός.

Πόσο αγαπώ τα Χριστούγεννα,έτσι στον πληθυντικό, γεµάτα από τη µυστική µαγεία και το δέος των αρχαίων, γεµάτααπό όλων µας τις παιδικές παρηγοριές, τις παιδικές βεβαιότητες ότι ανήκουµε σε κάτι µεγάλο και έξω από µας καθώς φτιάχνουµε το δέντρο, λέµε κάλαντα, τρώµεγλυκά. Καλά Χριστούγεννα, παγκόσµια και ιδιαίτερα, στον πληθυντικό των ανθρώπων.