ΜΑΤΙΕΣ Κόκκινο πανί

Εξι παλιοί φίλοι, πολιτικοί, µου τηλεφώνησαν την περασµένη Τετάρτη, του Αγίου Ελευθερίου, για να µου ευχηθούν «χρόνια πολλά». Οι τέσσερις είναι υπουργοί. Οι άλλοι δύο, βουλευτές της Ν.∆. Και οι έξι µού εξέφρασαν τον αποτροπιασµό τους για τον ξυλοδαρµό του Κωστή Χατζηδάκη από οµάδα διαδηλωτών, προσθέτοντας ότι «περιµένουν τη χώρα µαύρες µέρες, αν συνεχισθεί αυτή η κατάσταση».

Συµφώνησα. Και υπερθεµάτισα. Μου έκανε, όµως, εντύπωση ότι κανείς απ’ τους συνοµιλητές µου δεν είπε ούτε λέξη, δεν παραδέχτηκε ότι ο κόσµος φτάνει στα άκρα γιατί είναι εξοργισµένος.

Από την ανεργία, τα συνεχή φορολογικά µέτρα, την ακρίβεια, τις απολύσεις, την απελπισία των νέων, που αντιλαµβάνονται ότι δύσκολα θα έχουν στο µέλλον τους κάποια προοπτική. Κανείς δεν είπε λέξη για το ότι η ελληνική οικογένεια γίνεται ολοένα φτωχότερη, ολοένα και πιο προβληµατισµένη.

Ακουσα και γνωστό συνάδελφο, Πέµπτη βράδυ, να λέει ότι δεν πρέπει να συνδέουµε τον ξυλοδαρµό µε το γενικότερο κλίµα που έχει διαµορφωθεί εξαιτίας του Μνηµονίου και των άλλων δεινών που ταλαιπωρούν την Ελλάδα. ∆εν συµφωνώ διόλου.

Οι τραµπούκοι αυτοί που χτύπησαν τον πρώην υπουργό και σεµνό, κατά την άποψή µου, άνθρωπο, οι τραµπούκοι αυτοί, επαναλαµβάνω, δεν ήταν «µπαχαλάκηδες», δεν πήγαν στη συγκέντρωση για να δείρουν, δεν είχαν καλυµµένα τα πρόσωπά τους, δεν ενδιαφέρονταν για τον Χατζηδάκη ή τον Καπερναούµη. Είδαν ξαφνικά µπροστά τους έναν πολιτικό και του ρίχτηκαν. Γιατί οι πολιτικοί, όσο κι αν πολλοί απ’ αυτούς είναι άψογοι, αυτόν τον καιρό αποτελούν κόκκινο πανί για µεγάλο τµήµα του ελληνικού λαού που υποφέρει.

Το ότι αποτελούν κόκκινο πανί, οι ίδιοι οι πολιτικοί ή δεν το βλέπουν ή προσποιούνται ότι δεν το βλέπουν. Αλλά τότε πώς εξηγούν ότι το 53% των ψηφοφόρων απέχει από τις αυτοδιοικητικές εκλογές, φωνάζει έξω από το Κοινοβούλιο τα γνωστά άθλια συνθήµατα («Να καεί, να καεί, το µπουρδέλο η Βουλή») ή σε όλες τις δηµοσκοπήσεις καταφέρεται εναντίον του πολιτικού συστήµατος κατά 80%;

Κυκλοφορώ πολύ στους δρόµους.

Μιλάω, καθηµερινώς, µε δεκάδες ανθρώπους. Από κανέναν δεν άκουσα την παραµικρή κουβέντα υπέρ του πολιτικού προσωπικού της χώρας µας. Βρισιές και κατάρες από παντού. Σε αρκετές περιπτώσεις, άδικες. Οµως, από την αγανάκτηση των πολιτών ίσαµε το ξυλοφόρτωµα βουλευτών, πρώην υπουργών κ.λπ., υπάρχει µεγάλη απόσταση. Και αυτό οφείλουµε να το λάβουµε σοβαρά υπ’ όψιν.

Πιστεύω ότι αν, µετά τις καταγγελίες, τα σκάνδαλα, τις δωροληψίες, τη γενική αίσθηση περί εκτεταµένης διαφθοράς, έβρισκε έστω και ένας πολιτικός τον µπελά του, πράγµα που είναι µάλλον αδύνατο µε την ισχύουσα νοµοθεσία, ο κόσµος, που οδηγείται στη φυλακή για το παραµικρό, θα αισθανόταν µιαν ανακούφιση – θα έλεγε, ίσως, ότι «υπάρχει ∆ικαιοσύνη». Στην Ελλάδα, όµως, λειτουργούν οι νόµοι. Που τους έχουν ψηφίσει οι ίδιοι οι πολιτικοί. Για να είναι ασφαλείς. Και να κοιµούνται ήσυχοι.

Ετσι κι αλλιώς, πάντως, η βία είναι αθλιότητα. Ο τραµπουκισµός δεν χωράει στη ζωή µιας δηµοκρατικής χώρας.