Πόσο ελεύθερη είναι η πνευματική ελευθερία;

Το ζήτημα που έθεσε η δίωξη των έργων του Μαρκήσιου ντε Σαντ στην Ελλάδα στην πραγματικότητα δεν έχει λυθεί ποτέ. Μπορεί σήμερα ο Σαντ να κυκλοφορεί ελεύθερα και αρμόδιο για το DVD της Τζούλιας Αλεξανδράτου να είναι το ΣΔΟΕ και όχι το Τμήμα Ηθών, όμως το ζήτημα δεν βρίσκεται εκεί. Το ζήτημα είναι αν και κατά πόσον η δικαστική εξουσία ή η οποιαδήποτε κρατική αρχή είναι αρμό δια για να κρίνει κατά πόσον ένα έργο έχει λογοτεχνική αξία, άρα μπορεί να προστατεύεται από τους όρους της πνευματικής ελευθερίας, ή δεν έχει, άρα είναι κοινό πορνογράφημα, λιβελλογράφημα ή οτιδήποτε. Με ποια κριτήρια και με ποια μέσα αποφασίζει;

Και ο «πνευματικός κόσμος» μας θα έπρεπε κάποτε να αναρωτηθεί αν το γεγονός ότι στη χώρα μας το ανώτατο λογοτεχνικό βραβείο είναι το «Κρατικό», αυτό δεν δίνει το δικαίωμα στην οποιαδήποτε κρατική υπηρεσία να αποφανθεί για την αξία, άρα και για την τύχη, του οποιουδήποτε έργου τέχνης. Αφού έχει δικαίωμα να διορίζει την επιτροπή που θα το κρίνει, άρα έχει και δικαίωμα στην κρίση. Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Ομως, ως γνωστόν, με τα συμβόλαια στα ψιλά γράμματα είναι που την πατάς συνήθως.