ΜΑΤΙΕΣ Απόγνωση

Τίποταδεν είχα δικό µου όταν ήµουν µικρό παιδί. Τη σβούρα µου µόνο, τη σφεντόνα µου και µια γωνίτσα του κρεβατιού µου που το µοιραζόµουνα µε τον αδελφό µου. Είχα όµως δικό µου κάτι πολύτιµοκαι µοναδικό.

Τη γιορτή µου. Στις 15 ∆εκεµβρίου σαν σήµερα κάθε χρόνο όλος ο κόσµος ήταν στα χέρια µου. Η µάνα µου µού έφτιαχνε γαλακτοµπούρεκοκατ’ αποκλειστικότητα, οι πάντες στην οδό Φωκαίας µού έλεγαν «Χρόνια πολλά», οι εφηµερίδες γράφανε για τον Ελευθέριο Βενιζέλο και αισθανόµουν ότιπαίρνω κι εγώ, λόγω ονόµατος, λίγη δόξα…

Ηµασταν πολύ φτωχοί. Οι πιοφτωχοί. Αλλά τραγουδούσαµε, δεχόµασταν στο «πάρτι» συµµαθητές και φίλους, ο Αθως έφερνε το ακορντεόν, τα κορίτσια της αυλής κοιτούσαν συνεχώςπέρα από µας, ονειρευόντουσαν. Μόλις είχε τελειώσει ο Εµφύλιος, οιπληγέςήταν ανοιχτές, γκρεµισµένα τα πλουσιόσπιτα τωντριών και τεσσάρων ορόφων,όπως την Πολυγιώργη, Αριστοτέλους και Φυλής. Αλλά η ελπίδα υπήρχε.

Τώρα όµωςείµαστε όλοι βουτηγµένοι στην απόγνωση. ∆εν ξέρουµε τι θαγίνει αύριο. Επίκεινται«βοµβαρδισµοί»; Τικάνει ο Παπανδρέου; Εχουµε χωθεί στη λάσπη ώς τονλαιµό και δενπρόκειται να γλιτώσουµε ποτέ; Και καλά εµείς, τη φάγαµε, ας πούµε, τη ζωή µας. Τιµας φταίνε όµως τα παιδιά µας και τα εγγόνια µας; Θαβγει αληθινόςάραγε εκείνος ο κυνικός ιταλός οικονοµολόγος, ο πρώην υπουργός, που είπε ότι οι σηµερινοί δεκαπεντάρηδες θ’ αρχίσουν να βλέπουν «φως», µόνο όταν συµπληρώσουν τα τριάντα τους;

Γίνονται κουβέντες για συναίνεση. Μα για ποια συναίνεση µιλάµε, όταν όλοι οι πολιτικοί έναπράγµα έχουνστον νου τους: πώς να φάνε ο ένας το µάτι του άλλου! Να κυβερνήσουν! Να αποκτήσουν εξουσία! Να ακούνε «πρόεδρε» και να λιγώνονται από ευτυχία. Ακόµη και όταν η εξουσία τους περιορίζεται στα όρια ενός µικρού χωριού. Ετσι είναι οι άνθρωποι από γενέσεως κόσµου,δυστυχώς. Βλέπω την κυβέρνηση. Σίγουρα προσπαθεί. Αλλά ο Παπανδρέου, αν δεν βιαζόταν να γίνειΠρωθυπουργός, θαπροετοίµαζε τα πράγµατα καλύτερα, δεν θα ριχνόταν, καταχείµωνο, στα παγωµένα νερά του Αιγαίου ολόγυµνος.

Τον ίδιο δρόµο ακολουθεί και ο Σαµαράς. Θέλει ναγίνει κυρίαρχοςτωνπάντων, όσο γίνεταιπιο γρήγορα! Πού είναι τα επιτελεία του;(Οπως και του Παπανδρέου, βεβαίως). Εχει δίπλα του εξαίρετους επιστήµονες αλλά και ανθρώπους της πιάτσας, των επιχειρήσεων που να µπορούν να κάνουνκουµάντο στα «δύσκολα»;

Φοβάµαι ότι οι Ελληνεςακόµη και από την πιο µεγάλη καταστροφή δεν µαθαίνουν τίποτα. Εχουν κολλήσει σαν στρείδια στην ψυχή τουςοι παλιές συνήθειες και δεν βγαίνουν. Οι Ελληνες χαίρονται την ευµάρεια, τη φιγούρα, την καλοπέραση, ακόµη κι αν ζούνε µε δανεικά. Εγραφανεαρός καιτραγουδούσε ένας θρύλος της εποχής, ο Πρόδροµος Τσαουσάκης(Γ. Κατσαρός µουσική): «Αλλοι κόβουν βόλτες στο φεγγάρι/ και ο Μαθιός τσαρούχι και ταγάρι/ ∆εν τον νοιάζει γόπες πουφουµάρει/φτάνει να τον λένε “παλικάρι”/ Ξένοι τού ορίζουν το κεφάλι/ µα µυαλό ποτέ του δεν θα βάλει…».