Ο οδηγός, ο κουρέας, οι πρώην και οι επόμενες

Η αλήθεια είναι ότι ο Πικάσο χάριζε πολύ συχνά έργα του σε συνεργάτες και σε αγαπημένα του πρόσωπα. Ολα υπογεγραμμένα και με προσωπική αφιέρωση. Στον αγαπημένο του οδηγό, που τον χρησιμοποιούσε σε όλες τις μετακινήσεις του από το 1967 ώς το 1973, ο Πικάσο είχε χαρίσει αρκετά σχέδια, σφραγίδες και κεραμικά. Με αυτά ο οδηγός και η συμβία του έζησαν ζωή χαρισάμενη και όσα έμειναν μετά τον θάνατό τους αγοράστηκαν πανάκριβα από τα παιδιά του Πικάσο. Την ίδια γενναιοδωρία έδειξε ο Πικάσο και στους ποιητές φίλους του Μαξ Ζακόμπ και Πολ Ελιάρ, οι οποίοι ζούσαν μέσα στην απόλυτη φτώχεια στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Οχι μόνο τους χάριζε έργα, αλλά τους προέτρεπε να τα πουλήσουν για να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Περισσότερο ανοιχτοχέρης αποδείχτηκε με τον ισπανό μπαρμπέρη του Αρίας, με τον οποίο συνδέθηκε με ισόβια φιλία. Συναντιόνταν δυο φορές την εβδομάδα κι εκεί, ανάμεσα σε ένα ξύρισμα και γρήγορο κούρεμα, μιλούσαν μεταξύ τους ισπανικά και ουκ ολίγεςφορές ο Αρίας πληρωνόταν για τις υπηρεσίες του με ανεκτίμητης αξίας έργα, ενώ μια φορά έφυγε από το σπίτι έχοντας λάβει σαν δωράκι το πανάκριβο αυτοκίνητο του πελάτη του. Ο ευγενικός κουρέας ουδέποτε εκμεταλλεύτηκε τη γενναιοδωρία του Πικάσο. Κράτησε και τους εξήντα πίνακες που του χάρισε ο μεγάλος μετρ και με αυτούς ίδρυσε Μουσείο Πικάσο στο χωριό του στην Ισπανία, μετά τον θάνατο του Φράνκο. Πολύ διαφορετικό μήνυμα είχαν τα έργα που χάριζε ο Πικάσο στις ερωμένες του, όταν διαισθανόταν ότι ήρθε η ώρα να τις «αποδεσμεύσει». Ενδιαφέρον…