ΜΑΤΙΕΣ Οχι πια λόγια

∆εν περνάει µέρα χωρίς να δω τον Καµίνη και τον Μπουτάρη στην τηλεόραση. Λογικό είναι, βέβαια.

Γιατί οι δυο αυτοί άνθρωποι νίκησαν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που εθεωρούντο χρόνια και χρόνια «προπύργια της ∆εξιάς». Ώς εδώ, καλά. Καλές και οι συνεντεύξεις, καλά και τα προγράµµατα, καλές και οι συζητήσεις µε τους ψηφοφόρους. Αλλά το πράγµα νοµίζω παρατράβηξε. Σε λίγα εικοσιτετράωρα, οι δυο νέοι δήµαρχοι πρέπει να φορέσουν άρβυλα και µπαλάσκες και να ριχτούν στη µάχη. Είναι πολλά τα ερείπια, είναι πολλά τα προβλήµατα. Και οι «ψηφοφόροι» έχουν επενδύσει επάνω τους πάρα πολλά.

Ελεγα σ’ έναν στενό φίλο του Καµίνη, συνάδελφό του: «Κι αν του σκάσει σ’ αυτήν την περίοδο των θριαµβολογιών µια απεργία των σκουπιδιάρηδων, τι θα κάνει;». ∆εν ήταν σε θέση να µου απαντήσει. Θέλω να πω: αντί ο νέος δήµαρχος να δίνει αβέρτα συνεντεύξεις, δεν θα έπρεπε να προετοιµάζεται, µε κάθε λεπτοµέρεια, γι’ αυτά που θα συναντήσει, τα δύσκολα και τα κρίσιµα, από την ώρα που θα εγκατασταθεί στο δηµαρχείο;

Περνάω στον Μπουτάρη.

Γνωρίζω πολύ καλά, από οικογενειακές και φιλικές πηγές, ότι είναι 68 ετών. Το ‘χουµε πει και µαζί. Ωστόσο, γράφοντας ένα χρονογράφηµα γι’ αυτόν, του φόρτωνα τρία χρόνια στην πλάτη. Σηµείωνα, στον τίτλο παρακαλώ, «Νέος 71 ετών»! Πώς µου ’ρθε; Ψάξε µε!

Ασυναίσθητα, το χέρι µου έγραψε 71. Κι είναι βαριά η καλογερική, όταν πατήσεις τον σατανικό αριθµό 70.

Είτε 68 πάντως είτε 71, το πρόβληµα παραµένει πρόβληµα και για τον Μπουτάρη. Η πόλη έχει τα χάλια της.

Και µόνο µε φρέσκιες ιδέες και σκληρή δουλειά, µπορεί να ξαναβρεί τον εαυτό της. Εµένα (που δεν είµαι µόνιµος κάτοικος, η γυναίκα µου συµβαίνει να έχει ένα σπίτι στην παραλία, αλλά µένουµε στην Αθήνα) µου τη σπάει το ότι πουθενά στη γειτονιά µου δεν υπάρχει χώρος (γκαράζ, µάντρα) για να παρκάρει κανείς το αυτοκίνητό του. Μπορείς να φας µια µέρα ψάχνοντας. Αλλ’ αυτό είναι πρόβληµα πολυτελείας. ∆εν είναι από τα προβλήµατα που πιάνουν τον δήµαρχο Θεσσαλονίκης από τον λαιµό.

Στον Καµίνη, τώρα: µου τη σπάει η ∆ηµοτική Αστυνοµία. Κατά τη γνώµη µου, ελάχιστα πράγµατα προσφέρει στην πόλη. Και δεν επεµβαίνει, ακόµη κι όταν γίνονται εγκλήµατα µπρος στα όργανά της: η γυναίκα µου έχει ένα θέατρο, το «∆ίπυλον», στη γωνία ∆ιπύλου και Καλ.

Σαµουήλ. Εχει δει, δεκάδες φορές, νεαρά πρεζόνια να καρφώνονται σε διάφορες γωνιές, ειδοποιεί τους αστυνοµικούς, αλλ’ αυτοί δηλώνουν ότι «δεν έχουν δικαίωµα να επέµβουν».

Αλλο: σε ένα θέατρο, όποιο και να ’ναι, σταµατάνε αυτοκίνητα για να τα φορτώνουν µε σκηνικά, ξύλα, πανιά, υλικά, γενικώς, που χρειάζονται σε µια παράσταση. Οι δηµοτικοί αστυνοµικοί, µόλις δουν το αυτοκίνητό µας έξω από το θέατρο, το γράφουν και πληρώνουµε «ογδοντάρια»! Τα αυτοκίνητα όµως των Κινέζων που έχουν ένα σωρό καταστήµατα και αυτοκίνητα στην οδό ∆ιπύλου και τα διάφορα στενάκια, δεν τα γράφουν! Μίλησα σχετικά δυο φορές στον Κακλαµάνη, έκανε αυστηρές παρατηρήσεις, µπροστά µου, στην αστυνοµική διεύθυνση, αλλ’ από…

τηγανίτα τίποτα!