«Ανθρωπωδίες»

Αγαπητή Φοίβη, ∆εν προλάβαµε να συνέλθουµε απ’ τον αποτροπιασµό και την ντροπή που νιώσαµε, όταν µάθαµε ότι ένας συνάνθρωπός µας ρίχτηκε (γιατί είναι αδύνατο να αναρριχηθείµόνος του)

σ’ έναν κάδο απορριµµάτων και έχασε µε φριχτό τρόπο τη ζωή του, κατά την αποκοµιδή των απορριµµάτων και πληροφορηθήκαµε ότι βρέθηκε πεταµένο στον εθνικό δρυµό της Πάρνηθας το κεφάλι ενός ελαφιού (!) και προφανώς το σώµα του θα χρυσοπουλήθηκε σε κάποιο «εκλεκτό» εστιατόριο.

Και πριν προλάβουµε να συνέλθουµε και πάλι απ’ την ανθρώπινη κτηνωδία (κακώς χρησιµοποιείται ο όρος κτηνωδία – ανθρώπινη αθλιότητα, θα έλεγα), και πληροφορούµαστε ότι στον περίβολο του Νοσοκοµείου Νικαίας το προσωπικό ασθενοφόρου – παρουσία και ανδρός της ασφάλειας – πετροβόλησε (χάριν αστεϊσµού), µέχρι θανάτου, θηλυκό σκύλο που ζευγάρωνε µε το ταίρι του.

Πώς θα µπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς όσους προχωρούν σε τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις; Κοµπλεξικούς;

Στερηµένους; Ανώµαλους; Σ’ οποιαδήποτε άλλη «πολιτισµένη χώρα» θα ‘χαν παραπεµφθεί αµέσως στη ∆ικαιοσύνη και θα υφίσταντο τις συνέπειες του νόµου.

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά < «Τώρα µπορεί ο καθένας να µιλά και κυρίως να γράφει / για την αγωνία της εποχής το αδιέξοδο / την απανθρωπιά του αιώνα / τη χρεοκοπία των ιδεολογιών τη βαρβαρότητα της µηχανής» που έλεγε, αγαπητή Μάρα, και ο Μανώλης Αναγνωστάκης.