Αλλάζεις για να µη βουλιάζεις

Αγαπητή µου κ. Φοίβη, Μεταφέρω στη στήλη σου αποσπάσµατα από την ανοιχτή επιστολή µου προς τον Πρωθυπουργό. Γιατί πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να ακούσει µερικά λόγια και από έναν παλαίµαχο δηµοκράτη που βγήκε σώος από το καµίνι της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εµφυλίου, διώχτηκε από τη ∆εξιά και τη χούντα, ξενύχτησε στο Καστρί τη νύχτα της αποφράδας 15ης Ιουλίου, τότε που ο «Αναξ» απέλυσε τον Γέρο της ∆ηµοκρατίας, γιατί, λέει, δεν τον κοίταζε στα… µάτια.

Παρακολουθώ µε κοµµένη την ανάσα, όπως πιστεύω όλοι οι καλοπροαίρετοι συµπατριώτες, τις προσπάθειες για να σταθεί όρθια, στα δικά της πόδια αυτή η χώρα, έτσι που την κατάντησαν στο χείλος του γκρεµού, ο «καταλληλότερος» και η ανεκδιήγητη παρέα του που µπόρεσαν σε λίγα χρόνια να διαλύσουν θεσµούς και να τη χρεοκοπήσουν µε τις αλόγιστες σπατάλες και την ανενδοίαστη λεηλασία του δηµόσιου χρήµατος. Πλιάτσικο και ρεµούλα, τα είπε ο λαός.

Ταυτόχρονα βλέπω το αδιάκοπο τρεχαλητό για να ξαναβρεί η δύστυχη πατρίδα το καλό της όνοµα, που µε κόπους και θυσίες του ελληνικού λαού είχε αποκτήσει. Και πάνω απ’ όλα για ν’ αποκατασταθεί η αξιοπιστία στις αγορές.

Και εξοργίζοµαι µε τη στάση της ∆εξιάς, της ίδιας και πάντοτε ανεύθυνης ∆εξιάς, που το 1920 µε το «οίκαδε» της «αποστράτευσης» ξεγέλασε τον ελληνικό λαό και αφάνισε τον προαιώνιο µικρασιατικό πολιτισµό ενώ τώρα καπηλεύεται το Μνηµόνιο για να τον αποπροσανατολίσει για καθαρά µικροπολιτικούς σκοπούς. Προσωπικά, συµµερίζοµαι την αισιόδοξη άποψη ότι τελικά θα τα καταφέρουµε, κι αυτή τη φορά, ιδιαίτερα από τότε που σε άκουσα να λες: «∆εν µ’ ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος, αρκεί να σωθεί η χώρα.

Και απορώ µε τη στάση της αντιπολίτευσης από τον κ. Σαµαρά µέχρι τον κ. Τσίτουρα, που καπηλεύονται το Μνηµόνιο, αλλά δεν διστάζουν να αµείβονται και να τρώνε και να πίνουν µε τα «καταραµένα» λεφτά του Μνηµονίου… Είναι το «τσάµπα, µάγκες» του κ. Σηµίτη.

Αυτά είχα να πω, τα γνωστά, αλλά µε τον δικό µου τρόπο, «my way» που έλεγε και κάποιος µαφιόζος.

Και κάτι ακόµη: χρειαζόµαστε ατέλειωτο κουράγιο στην προσπάθεια για να αλλάξου- µε και να µη βουλιάξουµε…

Αντώνης Στρούλιας, εκ Τεµπών < Να µην ξεχνάµε, αγαπητέ Αντώνη, και µερικές λεπτοµερειούλες που κάνουν τη διαφορά. Πρώτον, ότι ο ελληνικός λαός που υποτίθεται πως έχτισε το «καλό όνοµα», ή έστω ένα µέρος του λαού τούτου, βολεύτηκε θαυµαστά όλο αυτό το διάστηµα εισπράττοντας από επιδοτήσεις για κτήµατα που δεν είχε, µίζες για να κάνει τα στραβά µάτια, ζητούσε κι έπαιρνε ρουσφέτια και «δουλίτσες» από κρατικά κονδύλια, συνέλεγε εκατοµµύρια στους προσωπικούς του λογαριασµούς για να µην ελέγχει όσους έπρεπε να πληρώσουν, έκανε τα στραβά µάτια σε χιλιάδες ανοµίες –αν δεν τις έκανε αυτοπροσώπως – και γενικώς έκανε το «τι ωραία που περνάµε, να πάρουµε κι ένα 4×4 και ένα εξοχικό στη Μύκονο» και, βεβαίως, βεβαίως, ψήφιζε µετά χαράς όσους του προσέφεραν την ευκαιρία να ανοµήσει. ∆εύτερον, ότι οι βασικοί υπαίτιοι που από µεροκαµατιάρηδες… γιοι υπαλλήλων έφτασαν να έχουν καµιά δεκαριά βίλες και αµύθητες περιουσίες παραµένουν ατιµώρητοι – κυρίως οικονοµικά, αν όχι ποινικά. Για να ξέρουµε πού βαδίζουµε, δηλαδή…