Ο γιατρός µου ο φοιτητής

Σφράγισµα µε κόστος 13 ευρώ, ακτινογραφικός έλεγχος, τοποθετήσεις εµφυτευµάτων, εµφράξεις, στοµατολογικές εξετάσεις και βιοψίες µε πολύ χαµηλό κόστος δεν είναι κάτι καινούργιο για την Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών. Το νέο είναι ότι όλο και περισσότεροι ασθενείς εµπιστεύονται τους φοιτητές για την αντιµετώπιση προβληµάτων στον καιρό της κρίσης.

«Το κόστος ήταν ο λόγος που µέτρησε περισσότερο στην απόφασή µου να φτιάξω τα δόντια µου στην Οδοντιατρική Σχολή. Εκτός του ότι οι τιµές των ιδιωτικών οδοντογιατρών είναι απλησίαστες, στο παρελθόν δεν είχα µείνει καθόλου ικανοποιηµένη από το αποτέλεσµα» υποστηρίζειη κ. Μαρία Ασπιώτη, που πριν από λίγες µέρες είχε ένα από τα τελευταία της ραντεβού στην κλινική της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστηµίου της Αθήνας. Παραδέχεται µάλιστα ότι τα µέχρι στιγµής δείγµατατης δουλειάς των φοιτητών δικαιώνουν απόλυτα την επιλογή της. «Μου το πρότειναν φίλοι και στην αρχή µπορώ να πω ότι ήµουν επιφυλακτική. Εδώ και δύο χρόνια που έρχοµαι πάντως, έχω µείνει πολύ ευχαριστηµένη».

∆ενείναιόµωςµόνοη κ. Ασπιώτη που αποφάσισε να αποφύγει το υψηλό κόστος για την αντιµετώπιση προβληµάτων µε τα δόντια της. Σύµφωνα µε τον αναπληρωτή καθηγητή κ. Ιωάννη Τζούτζα, τα ολοκληρωµένα περιστατικά µόνο της Κλινικής Συνολικής Αντιµετώπισης που λειτουργεί στη Σχολή ανέρχονται σε 2.900

ετησίως, ενώσυνολικά απόόλες τις κλινικές της φτάνουν τα 5.000. Σε ό, τι αφορά την προσέλευση του κόσµου την περίοδο της οικονοµικής συγκυρίας, ο κ. Τζούτζας εκτιµάότι τα τελευταία δύοχρόνια σηµειώνεται µια αύξηση της τάξης του 20%. «Παλαιότερα δεν συνέβαινε αυτό. Αντίθετα, οι φοιτητές της Οδοντιατρικής έψαχναν απελπισµένα να βρουν ασθενείς. Γιατην ακρίβεια, η δικήµου γενιά,της δεκαετίας του‘70, είχε µαρτυρήσει. Θυµάµαι συµφοιτητέςµου οι οποίοι έφταναν στο σηµείο ναχαρτζιλικώνουν κόσµογια να έρθει στη Σχολή και να του φτιάξουν τα δόντια. Σήµερα, η προσέλευση είναι τόσο µεγάλη που σε ορισµένες περιπτώσεις δεν προλαβαίνουµε να τους εξυπηρετήσουµε όλους» λέει χαρακτηριστικά ο καθηγητής.

«Οι πιοσυχνοί ασθενείς µαςείναι οισυνταξιούχοι. ∆ιαθέτουν περισσότερο χρόνο και τους συµφέρει,γιατί κοστίζειπολύ λιγότερο. Τον τελευταίο καιρό βέβαια, µπορώ να πω ότι µας προτιµούν καινεώτεροι άνθρωποι» σηµειώνει οΣπύρος Κατσαούνης, 5ετήςφοιτητής Οδοντιατρικής. Στο ίδιο συµπέρασµα καταλήγει και ησυµφοιτήτρια του Πέπη Κυριακάκη: «Συνήθως έρχονταιάνθρωποι µεγαλύτερης ηλικίας µε περιορισµένη οικονοµική δυνατότητα. Ούτως ή άλλως αναλαµβάνουµε δύσκολες καταστάσεις µε πλούσιο εκπαιδευτικό ενδιαφέρον» λέει και παρατηρεί ότι τα δύο τελευταία χρόνια οκόσµος που εµπιστεύεται τους φοιτητές για τη φροντίδατων δοντιών του έχει αυξηθεί πολύ.

Οπως αναφέρει ο κ. Τζούτζας, η Οδοντιατρική Σχολή κρατά είτε τα σοβαρά περιστατικά είτε εκείνα που έχουν εκπαιδευτικό ενδιαφέρον. «Ασχολούµαστε µε το συνολικό φτιάξιµο του στόµατος και όχι µε µεµονωµένα σφραγίσµατα ή λευκάνσεις. Αν χρειαστεί σε κάποιο περιστατικό ναακολουθήσει λεύκανση, προφανώς καιθα γίνει.Ωστόσο, εδώ και εννέα χρόνια καθιερώσαµε την ΚλινικήΣυνολικής Αντιµετώπισης (ΚΣΑ),στην οποία µετέχουν επτά τµήµατα. Ετσι, δεν θα εξυπηρετήσουµε κάποιον πουθέλει νακάνει µόνοένα σφράγισµα αλλάεκείνον που χρειάζεται να φτιάξει ολόκληρο το στόµα του. Προηγούνται, βέβαια, οι ασθενείς µε σοβαρά προβλήµατα υγείας. Τους υπόλοιπους δεν τους διώχνουµε αλλά τους αναλαµβάνουµε σε επόµενο εξάµηνο». Τονίζει δε ότι οι πιο «συνηθισµένοι» ασθενείς τωνφοιτητών είναι οιαπογοητευµένοι του ΕΣΥ και του ΙΚΑ. Μάλιστα στους φακέλους τους υπάρχουν διαβαθµίσεις µε τις πιο δύσκολες περιπτώσεις να απαιτούν 2-3 εξαγωγές και 6-7 σφραγίσµαταή ο ασθενής να µη διαθέτει κανένα δόντι και ναφτιάχνεται από την αρχή καινούργια οδοντοστοιχία.

Η Οδοντιατρική Σχολή δεν αναλαµβάνει µεµονωµένα σφραγίσµατα ή λευκάνσεις, αλλά πιο σοβαρά περιστατικά

Εµπιστα χέρια µε καθηγητές – επόπτες

Μαζί µε τους ασθενείς των φοιτητών που αυξάνονται στον καιρό της κρίσης δυναµώνει και η εµπιστοσύνη τους στο πρόσωπο των φοιτητών που δουλεύουν µε την υποστήριξη και υπό την επίβλεψη των καθηγητών τους.

«Είναι η δεύτερη φορά που έρχοµαι ύστερα από ένα χτύπηµα που είχα στη γνάθο µου. Με παρέπεµψε εδώ ο γιατρός µου» λέει η Ελενα Φαφούτη, φοιτήτρια Θεολογίας, ενώ η µητέρα της συµπληρώνει: «Το πρόβληµα της Ελενας έπρεπε να το δουν περισσότεροι γιατροί. Εδώ γίνεται πολύ καλή δουλειά και χωρίς πολλά χρήµατα. Είµαστε πολύ ευχαριστηµένοι, το µόνο που µας έχει ταλαιπωρήσει είναι µία σχετική καθυστέρηση».

«Πολλοί σκέφτονται “γιατί να πάω εκεί, να γίνω πειραµατόζωο;”» λέει ο κ. Τζούτζας και εξηγεί γιατί αυτός ο φόβος δεν έχει βάση: «Οι φοιτητές δεν περνούν κατευθείαν από τη θεωρία στην πράξη. Υπάρχει η θεωρία, η επικαλυπτόµενη θεωρία από εργαστήρια και σταδιακά ακολουθούν οι κλινικές. Η µέθοδος που ακολουθούµε απαιτεί αλυσιδωτή δουλειά και δεν αφήνει χώρο για λάθη. Οι φοιτητές δουλεύουν σε πυραµιδικό σύστηµα όπου κάθε οµάδα έχει έναν οµαδάρχη – καθηγητή και κάτω από αυτόν υπάρχουν ακόµη 10 άνθρωποι από το προσωπικό του πανεπιστηµίου. Καθένας από αυτούς εξυπηρετεί 16 φοιτητές».