[Δρόµοι]

Από τις στάχτες…
… των εφηµερίδων, αν αυτές πρέπει να καούν, δεν υπάρχει σήµερα δηµοσιογράφος που ναµην προ­ σµένει να ξεπηδήσει κάτι καλύτερο. Οµως υπάρχει λόγος που η παραδοσιακή αίθουσα σύνταξης αντέ­ χει εδώ και 150 χρόνια και που η επαγγελµατική δη­ µοσιογραφία εξακολουθεί να θεωρείται ζωτική για µια υγιή δηµοκρατία (όταν η δηµοκρατία αρρωσταί­ νει, η δηµοσιογραφία πέφτει κι αυτή στο κρεβάτι).

Υπάρχει λόγος που η δηµοσιογραφία απαιτεί πολύ­ χρονη εξάσκηση και που δεν είναι ένα χόµπι που το ασκούν ερασιτέχνες όποτε τους έρχεται η όρεξη. Υπάρχει λόγος που οι αναγνώστες λένε «Είναι αλή­ θεια, το διάβασα στην τάδε εφηµερίδα» (κι ας το λέ­ νε όλο και σπανιότερα στις µέρες µας).

Η πιο σύντοµη…
… και σαφής είδηση που µεταδόθηκε ποτέ, από έναν ασθµαίνοντα Φειδιππίδη όταν έλεγε «Νενικήκαµεν!», ακόµη κι αυτή είναι σχεδόν βέβαιο πως είχε αµφι­ σβητηθεί στον καιρό της. Μήπως ήταν ένα τέχνασµα του ∆άτιδος για να εφησυχάσουν οι Αθηναίοι και να µη στείλουν ενισχύσεις στον Μαραθώνα; Μήπως; Οι ίδιες αµφισβητή­ σεις ακολουθούν µέχρι σήµερατα δηµοσιεύµατα και τους δηµοσιογρά­ φους.Είναιδέ­ σµιοι των αφεντι­ κών. Εξυπηρετούν σκοτεινά συµ φέ­ ροντα. Τους α ξί­ ζει να  πεθά νουν. Ολοι.Ανεξαι ρέ­ τως. Και η αλήθεια παραµένει φευγαλέα, καθώς η «δηµοσιογραφία των πολιτών» αποκεντρώνεται πα­ ντού. Μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός δωµατί­ ου, µπροστά στην οθόνη ενός κοµπιούτερ µε σύν­ δεση στο Ιντερνετ, καθένας γίνεται θύτης και κρι­ τής, αφεντικόκαι µπάτσος, αρχηγός και εκτελε­ στής: Θάνατος στους δηµοσιογράφους! Σε όλους.

Ανεξαιρέτως. Ποια είναι η αλήθεια; Ποιον να εµπι­ στευτείς; Ποιο είναι το µέτρο της αξιοπιστίας; Κάπου στη µέση; Παντού και πουθενά. «Και όµως», έγραφε ο αρθρογράφος Μαρκ Μόρφοντ στη «Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ», «θα έφτανε να επισκεφθεί κανείς την αί­ θουσα σύνταξης µιας εφηµερίδας (όσο υπάρχουν ακόµη), να παρακολουθήσει µερικές συσκέψεις, να µιλήσει µε πραγµατικούς δηµοσιογράφους (όσους δεν έχουν απολυθεί ακόµη), για να καταλάβει πώς γίνεται η δουλειά».

Η δηµοσιογραφία…
… δεν είναι απλώς να βρίσκει κανείς ειδήσεις και να γράφει άρθρα, έλεγε ο κοινωνιολόγος Πολ Σταρ. Είναι επίσης να µπορεί να συγκεντρώνει ενεργούς αναγνώστες. Οι αναγνώστες δεν είναι ένα κοινό σαν όλα τα άλλα. Στην τηλεόραση αρκεί ένα πρόγραµ­ µα να µαζεύει ένα εκατοµµύριο τηλεθεατές. Κανείς δεν νοιάζεται αν δεν είναι οι ίδιοι κάθε εβδοµάδα. Νοιάζεται µόνο για τους αριθµούς. Οµως, οι ανα­ γνώστες µιας εφηµερίδας είναι πάνω κάτω οι ίδιοι κάθε µέρα και κάθε µέρα ανανεώνουν την εµπιστο­ σύνη τους πληρώνοντας γι’ αυτήν.

Η επόµενη…
… ηµέρα για τις εφηµερίδες θα έρθει. Χωρίς ανα­ βολή. Μπορεί να είναι ένα µοντέλοµε περισσότε­ ρη πολυφωνία, µε περισσότερη εξειδίκευση όπου χρειάζεται, µε βαθύτερες κοινωνικές ρίζες που θα φτάνουν µέχρι τη γειτονιά και του τελευταίου µπλό­ γκερ, µε εντυπωσιακές ηλεκτρονικές συσκευές που θα κάνουν πέρα το χαρτί. Και το κυριότερο, µε µε­ γάλους αριθµούς ενεργών αναγνωστών που θαεί­ ναι πρόθυµοι να πληρώνουν για όσα θα διαβάζουν. Θα είναι όµως; Θα είναι; Αν είναι να µας εκτελέσε­ τε και τότε, πληρώστε µας πρώτα, σας παρακαλώ.