[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πες ευχαριστώ στον κύριο

Οσοι λένε ευχαριστώ είναι πιο ευτυχισµένοι, ανακοινώνουν οι γνωστοί άγνωστοι επιστήµονες εξ ΗΠΑ, οι συνήθεις ύποπτοι για προσπάθειες κοινωνικοποίησης. Οι ίδιοι που µετράνε τις ζωές των ανθρώπων και διαπιστώνουν ότι είναι καλύτερα να είσαι παντρεµένος και να αγαπάς το έτερόν σου ήµισυ παρά να είσαι µόνος κι έρηµος στον κόσµο. Και ότι καλύτερα να χαµογελάς, κάνει λίφτινγκ στο πρόσωπο. Και ότι κερδίζεις χρόνια από τη ζωή αν περνάς καλά, εν ολίγοις είναι πολύ καλύτερα για σένα να είσαι νέος, πλούσιος και υγιής, παρά γέρος, φτωχός κι άσχηµος.

Αλλά το ευχαριστώ δεν ακούγεται και τόσο αυτονόητο. Πρώτα πρέπει να αισθανθείς ευγνωµοσύνη για τους άλλους, να την εκφράσεις καλά καλά, κι ύστερα να περιµένεις να σου έρθει η ευτυχία. Κι εν τω µεταξύ, εσύ έχεις ξεπεράσει τον εγωισµό σου, έχεις υποχρεώσει τον εαυτό σου να αναγνωρίσει τη σηµασία του άλλου, έχεις πει το ευχαριστώ τέλος πάντων. Κι αν δεν έρθει η ευτυχία που αναµένεις ως αποτέλεσµα; Τι κάνεις τότε; Μπορείς να το πάρεις πίσω; Οχι, είναι πολύ αργά. Εχεις εκπαιδευτεί έτσι, έχεις συνηθίσει τώρα πια, λες ευχαριστώ, κι είσαι ευχαριστηµένος. Αθεράπευτη κατάσταση δηλαδή. Εχεις χάσει τον χαρακτήρα σου, τη µαγκιά σου, τον αυθορµητισµό σου, έχεις γίνει, πιθανότατα, αµερικανάκι.

Ετσι είναι η υπερδύναµη, δεν της φτάνει να επεµβαίνει στα εσωτερικά των κρατών ανά την υφήλιο, θέλει να επιβάλει τις αξίες της σε όλον τον κόσµο, να αλλοιώσει τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Οχι κύριε, δεν θα πω ευχαριστώ. Εµένα µου τα χρωστάτε όλα, και δεν χαµογελάω, που να µου δείξεις επιστηµονικά συµπεράσµατα ότι θα γίνω υπεραιωνόβιος. ∆εν ξέρεις να µετράς τις µεσογειακές παραµέτρους. Υπάρχει πάνω από όλα η ταυτότητα, το στυλ. Ευχαριστώ δεν έχει, κι έχω θυµώσει κιόλας.