Απολαυστικοί οι χάρτινοι ήρωες

Κι όµως αγαπητοί µου. Ο,τι πιο απολαυστικό, έξυπνο, διασκεδαστικό και διαφορετικό από ένα φιλµ εντελώς «πλαστικό». Από ένα animation αµερικανικό. Που το λένε «Εγώ ο απαισιότατος» (Desπcable Me). Και όπου ένας άθλιος, µισάνθρωπος και µέγας απατεώνας επιχειρεί να κλέψει το φεγγάρι µε δανεικά λεφτά από έναν µεγαλοτραπεζίτη. Το καταφχαριστήθηκα µέχρι το τελευταίο λεπτό!

Ενα βήµα πιο πέρα. Ενα βήµα ανατρεπτικό. Γιατί ο Σρεκ είναι άσχηµος αλλά απόκαρδιά, σαν του µωρού και του αθώου φτωχού.Εκεί λοιπόν στον «Σρεκ» συµφιλιωνόµαστε µε την ιδέα του διαφορετικού. Political correct ο Σρεκ.Μέσα στη «νοµιµότητα» των χολιγουντιανών παραγωγών. Εγώ, εσύ, όλοι µαζί. Ανεξαρτήτως εµφάνισης, βάρους, φύλου, θρησκείας. Το ιδεολογικό στίγµα των καιρών. Της µόδας δηλαδή. Οµωςο Γκρου η σκοτεινή όψη του φεγγαριού. The bad guy δηλαδή. Ο αρχιγκάνγκστερ. Ο big time crook. Ο µεγαλοµαφιόζος. Οι δύο σεναριογράφοι, Τσίνκο Πολ και Κεν Ντάριο, σπρώχνουν τα χριστιανικά ήθη του αµερικανικού animation πέρα από τις αντοχές τους. Ξεκινάνε αντιστρόφως. Από το Κακό προς τοΚαλό. Ανάποδα εντελώς. Μπράβο και στους δύο γραφιάδες αλλά καιστους δύο σκηνοθέτες (Πιερ Κοφέν, Κρις Ρενό). Αξιοιγια το Οσκαρ Best Animation.

Ο Γκρου λοιπόν, ογκώδης και σαρωτικός, στο µεγαλύτερο κόλποτης µεγαλοπρεπούς σταδιοδροµίας του. Με την πρώτη εφεύρεσή του, επινόησε τις παγοακτίνες. Πώς είναι οι ακτίνες λέιζερ; Κάπως έτσι. Από το µικροσκοπικό του περίστροφο εκτοξεύονται παγοακτίνες και έτσι,στο πατ κιουτπαγώνουν τα πάντα και οι πάντες. Από άνθρωποι παγοκολόνες. Με τη δεύτερη και ανώτερη επινόησή του συρρικνώνει το Σύµπαν. Ετσι µε το διαστηµόπλοιό του καταλήγει στο ∆ιάστηµα και από απόσταση βολής πυροβολεί φεγγάρι, συρρικνώνει φεγγάρι, µετα- φέρει στην τουαλέτα του το φεγγάρι.

Και µοσχοπουλάει στην Ανθρωπότητα το µικροσκοπικό, µεγέθους µπαλίτσας, φεγγάρι και έτσι βγάζει έναν ωκεανό δολάρια.

Σας είπα η ιδέα µεξεπερνάει. Γιατί το φεγγάρι είναι το όνειρο. Ο ροµαντισµός. Το αίσθηµα. Το επέκεινα. Το άπιαστο.

Γιατί η ακτίνα που συρρικνώνει είναι η τεχνολογία. Η Επιστήµη. Η ξέφρενη απληστία. Η πρόοδος και ταυτόχρονα η καταστροφή. Ανάµεσα στο φεγγάρι και την αχαλίνωτη εφευρετικότητα επικρατεί πόλεµος µέχρις εσχάτων. Και γιατί η συρρίκνωση παραπέµπει στο όνειρο που διαρκώς κονταίνει και µικραίνει. Στο µέγεθος της ποδοσφαιρικής µπάλας και της µπαλίτσας του πινγκ πονγκ. Η συρρίκνωση που παραπέµπει στην αφυδάτωση.

Την ανώµαλη, πεζή, χυδαία, προσγείωση. Ενα και ένα κάνουν δύο. Μονίµως και εσαεί. Ιχνος έκπληξης. Ιχνος προσωπικότητας. Ιχνος αισθήµατος. Ολοι πακεταρισµένοι από την ίδια µηχανή. Καταλάβατε; Αυτή η πλαστική ταινιούλα µε χάρτινους ήρωες, λέει ό,τι προσπαθούν να διατυπώσουν οι σηµερινοί, χαοτικοί εγκέφαλοι οι κινηµατογραφικοί. Πεθαίνουµε σαν άνθρωποι δηλαδή.

Οµως ο Γκρου είναι παλιοµοδίτης. Από τη νέα τεχνολογία,ξεπερασµένος. Ο Γκρου είναι για τα σκουπίδια. Γι’ αυτό ο µεγαλοτραπεζίτης αρνείται να του δανείσει και στην επιχείρησή του να επενδύσει. Και γι’ αυτό έναν πιτσιρικά µε το όνοµα Βέκτορ πειραγµένο από τα πλήκτρα και την τεχνολογία, όπως ο Μαρκ Ζούκερµπεργκ του facebook, αποφασίζει να χρηµατοδοτήσει. Γιατί ο Βέκτορ είναι ο γιος του µεγαλοτραπεζίτη. Οµοιος οµοίω αεί πελάζει. Το µήλο θα πέσει κάτω από τη µηλιά. ∆ηλαδή τοχρηµατοπιστωτικό σύστηµα ο πατέρας. Ηδι αστηµική τεχνολογία η θυγατέρα. Και ο κόσµος, όπως το φεγγάρι, µια µπαλίτσα. Πού παραπέµπει αυτό; Στον Τσάρλι Τσάπλιν του «Μεγάλου δικτάτορα». Οπου ο Αδόλφος Χίτλερ µε τα πόδια του παίζει µε την υδρόγειο σφαίρα.

Ο Γκρου κατά καλήτου τύχηπέφτει πάνω σε τρίαορφανά µικρά κοριτσάκια. Η Μαργκό, η Ιντιθ και ηΑγκνες.

Που για να βγάλουν το ψωµί τους χτυπάνε πόρτες και πουλάνε µπισκοτάκια. Ο Γκρου δεν θέλει. Οµωςο Βέκτορ, όπως κάθε πιτσιρικάς, θέλει. Ετσι ο Γκρου αποφασίζει να χρησιµοποιήσει τα τρία παιδάκιακαι έτσινα µπει σαν κλέφτης στο σπίτι του Βέκτορ και να φύγει µε την ακτίνα συρρίκνωσης. Ετσι τα υιοθετεί και τα περιθάλπει. Ετσι αναγκάζεται να τους κάνει όλα τα χατίρια. Ετσι αρχίζει να τους διαβάζει παραµύθια. Και έτσι χωρίς να το καταλαβαίνει, στηνπαιδική του ηλικία επιστρέφει. Οµωςτο φεγγάρι πρέπει να το συρρικνώσει και να το κλέψει. Πώς; Μα φυσικά µε τα µπισκότα. Ο ∆ούρειος Ιππος τηςΙλιάδας και του Οµηρου στο µέγεθος ενός cookie. Απίστευτο! Χωρίς την ιδιαίτερη µορφολογία αυτών των πλασµάτων, γιοκ επιτυχία. Χωρίς τα ευρήµατα και τη ρυθµολογία, γιοκ ταινία. Και πάνω απ’όλα, χωρίς τα χρώµατα των φωνών που ταιριάζουν γάντι µε τους χαρακτήρες αυτών των χάρτινων ηρώων, το«Despicable Me»θα κατέληγε φούσκα. Μοναδικός _ φωνητικά _ ο Στιβ Κάρελ.Ο Γκρου φυσικά. Το ίδιο και ο Τζέισον Σίγκελ ως Βέκτορ. Το ίδιο και η Τζούλι Αντριους ως η µαµά του Γκρου. Το ίδιοκαι οι τρεις γυναικείες φωνές που δίνουν ζωή στα τρία ορφανά κοριτσάκια. Το έχω πει εδώ και δέκα χρόνια. Οσο το κοινό των ενηλίκων, άνω των σαράντα, αποµακρύνεται µαζικώς από τα multiplex και όσο η µέση ηλικία του πλήθους των θεατών κατεβαίνει προς το νηπιαγωγείο, τόσο περισσότερα animation και παιδικά παραµύθια. Ουδέν κακό αµιγές καλού. Από το χαρτί η πιο ζωντανή, απολαυστική, διασκεδαστική και πανέξυπνηστιγµή.

{{{ video }}}

Θα το ξαναδώ!

«Εγώ ο απαισιότατος»

Ο Γκρου σχεδιάζει να συρρικνώσει και να κλέψει το φεγγάρι  Πανέξυπνο και ξεκαρδιστικό Για τα νήπια µε µεταγλωττισµένη κόπια. Για όλους τους άλλους µόνο στην αυθεντική βερσιόν

Βαθµοί=8

(τουλάχιστον)

Σατανισµός χωρίς Σατανά

Ο σατανισµός θέλει τον Σατανά του. Αλλιώς αχταρµάς ηαφήγηση. Βιντεοκλιπάς ο σκηνοθέτης Παναγιώτης Κράββας. Να ψαρέψει στα θολά νερά η ταινία «Ο θάνατος που ονειρεύτηκα».

Μακρινή, αµυδρή αναφορά στο πασίγνωστο σκάνδαλο των τριών νέων σατανιστών Ασηµάκη Κατσούλα, ∆ήµητρας Μαργέτη, Μανόλη ∆ηµητροκάλη. Που η δράση τους άρχισε κάπου στην Παλλήνη τον Αύγουστο του 1994. Και όπου στις 27 ∆εκεµβρίου του 1997 το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών τους δύο αρσενικούς τους κήρυξε ενόχους χωρίς ελαφρυντικά και στη ∆ήµητρα Μαργέτη επέβαλε ποινή κάθειρξης 17 ετών. Τι έκαναν; Αποπλανούσαν κορίτσια και µάλιστα ανήλικα, τα ανάγκαζαν να συµµετάσχουν σε οµαδικά όργια και στη συνέχεια µερικές απ’ αυτές τις σκότωναν. Οπως τη 14χρονη ∆ώρα Σπυροπούλου στο Σέσι Κορωπίου. Την έγδυσαν, τη χτύπησαν, τη στραγγάλισαν και στη συνέχεια πάνω στο πτώµα της ασέλγησαν.Πάνω κάτω τα ίδια και µε την περίπτωση της Γαρυφαλλιάς Γιούργα. Ανατριχιαστικό!

Το σενάριο του Κράββα απέχει πολύ απ’ αυτό το αστυνοµικό και δικαστικό ρεπορτάζ. Πάµε παρακάτω. Ο σκηνοθέτης και σεναρίστας είχε δύο λύσεις να επιλέξει. Η πρώτη να σκηνοθετήσει ένα «ψευτοντοκιµαντέρ» ∆ύσκολο. Πολύ δύσκολο. Απαιτείµελέτη, πολύχρονη αφοσίωση και µαεστρία. Αντε τώρα να βρεις έλληνα κινηµατογραφιστή µε τόση υποµονή και τόση αντοχή. Εποµένως, η δεύτερη λύση είναι η ερωτική. Ο νεοροµαντισµός. ∆ιατυπωµένος εικαστικά τόσο από το «Λυκόφως» (Twilight)

µε τη σκηνοθεσία της ΚάθρινΧάρντγουικ όσο _ ακόµα καλύτερα _ από το σουηδικό αριστούργηµα «Ασε το κακό να µπει» (Lat den ratte komma in) του Τόµας Αλφρεντσον και του 2008. Ο νεοροµαντισµόςλειτουργεί επειδή αλληγορικά και µεταφορικά, αυτοί οι συγκεκριµένοι βρικόλακες είναι καλύτεροι από τους κοινούς, ζωντανούς. θνητούς. Η Μπέλα (Κρίστιν Στούαρτ) στο «Twilight» λατρεύει τον Εντουαρντ Κάλεν (Ρόµπερτ Πάτινσον) επειδή η καθηµερινότητά της είναι µίζερη και «νεκρή». Ο µικρός Οσκαρ φλερτάρει και ακολουθεί τη νεκροζώντανη Ελι, επειδή δεν αντέχει άλλο πια τόση αποµόνωση, τόση παγωµάρα και τέτοια ζωή.

Η εξήγηση, το αίτιο δηλαδή, προκύπτει από το σενάριο καιτην πλοκή.

Ο Κράββας είτε δενενδιαφέρεται είτε δεν µπορεί είτε και τα δύο µαζί. Σιγά τώρα που εγώθα καθήσω να ξαναγράψω για χιλιοστήφορά µια ιστορία, επειδή λέει, δεν στηρίζεται παρά µόνο στην αυθαιρεσία καιτο τίποτα. Ετσι και προκειµένου να καλύψει το απέραντο κενό µιας δραµατουργίας χωρίς καθόλου ψαχνό, πιάνει µουσική και βιντεοκλίπ. Τα κόλπα δηλαδή. Οπτικάεφέ, κοµµάτια από Μάριαν Φέιθφουλ µέχρι Μαρία Κάλλας. Και έτσι παρασύρω τον αµφιβληστροειδή του θεατή και µε ατού το σκάνδαλο των σατανιστών µπορεί να γεµίσω τις αίθουσες από πλήθη θεατών. Πρακτικάτο εγχείρηµα, όπως τοείδα στη δηµοσιογραφική προβολή, καταλήγειχρονικά ως εξής. Επί µία ώρα ο µυστηριώδης Χρήστος (Ανδρέας Κωνσταντίνου) παρέα µε τη ∆ωροθέα (Τζένη Θεωνά) µπαινοβγαίνουν σεηµιφωτισµένες σκηνές, ακολουθούµενοι από ένα ποταµιαίο, heavy metal αλλά και ροκ και ποπ,soundtrack. Εκεί µου ‘ρθε να φωνάξω, Παναγιώτη µπράβο για τις µουσικές σου επιλογές. Και µετά να το ξανασκεφτώ. Μα εδώ πρώτα εικόνα και ύστερα µουσική. Ωσπου καταφθάνει η τελευταία µισή ώρα και κάπως ανασυγκροτείται το άδειο σώµα της ταινίας. Το διά ταύτα απλό. Με την εξαίρεση της µουσικής, δύο τριών σκηνών στο τελευταίο ηµίωρο της ταινίας και φυσικά µε τηνεξαίρεση της Τζένης Θεωνά πουαξίζει καλύτερη τύχη και περισσότερη προσοχή, µια ταινία που µοιάζει µε ταινία αλλά είναι οφθαλµαπάτη και βιντεοκλίπ.

«Ο θάνατος που ονειρεύτηκα»

Μακρινή αναφορά στο πασίγνωστο σκάνδαλο των σατανιστών Αφθονη µουσική, ελάχιστο ψαχνό Χωρίς σενάριο δεν βάφονται κόκκινα αυγά

Βαθµοί=Πίσω µου σ’ έχω Σατανά!

Φαντάσµατα στην Ιρλανδία

«Ολική έκλειψη» (The eclipse) του Κόνορ ΜακΦέρσον. Μια χαµηλόφωνη, καλοσκηνοθετηµένη και µελαγχολική ιστορία που θα αποζηµιώσει τους τολµηρούς. Οπου στο ειδυλλιακό και παραθαλάσσιο Κοµπ της Ιρλανδίας, στη διάρκεια λογοτεχνικού φεστιβάλ, ένας χήρος µε δυο παιδιά (Κίραν Χάιντζ) γνωρίζει και ερωτεύεται µια ταραγµένη συγγραφέα (Ιµπεν Χίτζλε), η οποία καταδιώκεται από έναν τρελαµένο και άκρως πετυχηµένο, επίσης συγγραφέα (Αϊνταν Κουίν). Κοινός τόποςκαι των δύο τα φαντάσµατα. Οχι ως υπερφυσική παρουσία, αλλά ωςπροαίσθηµα και προειδοποίηση για έναν επερχόµενο θάνατο. Εξαιρετική η χρήση των εσωτερικών ρυθµών και των ηθοποιών. Μου άρεσε περισσότερο από το«Another year» του Μάικ Λι.

{{{ video }}}

Βαθµοί=7

Ολα τα σφάζει, όλα τα µαχαιρώνει ο Machete

«Machete». Περιπέτεια σπαγκέτι του ΡόµπερτΡοντρίγκεζ µε πρωταγωνιστή τον χαρακωµένο Ντάνι Τρέχο, πλαισιωµένο από τρία µανούλια να σου τρέχουν τα σάλια. Το στόρι βαράει στο ψαχνό την επίσηµη αµερικανική πολιτική. Ζήτω οι λαθροµετανάστες οι Μεξικανοί. Γιατί λέει ένας άθλιος συντηρητικός γερουσιαστής (Ντε Νίρο) ωρύεται εναντίον λαθροµεταναστών, χειρότερα και από τον Καρατζαφέρη τον γνωστό. Με σκοπό να χτιστεί τείχος ψηλό έτσι ώστε αυτός µε τον κολλητό του, έναν τετράπαχο µεξικανό µεγαλέµπορο ναρκωτικών (Στίβεν Σίγκαλ), να εξασφαλίσουν exclusively τη λαθροµετάναστευση και να διακινούν ναρκωτικά. Οµως ο Μασέτε (από τη µεξικανική αγροτική µάχαιρα) παρέα µε τα τρία µανούλια όλους τους κακούς ανοίγουν και όλους τους σφάζουν. Εχετε δει ανθρώπινο έντερο να λειτουργεί σαν το σκοινί; Ε, θα το δείτε!

{{{ video }}}
Big Havale

«Στο ξέσπασµα του φεγγαριού» του Στράτου Μαρκίδηµε ΙωσήφΜαρινάκη, Κώστα Αποστολάκη, Τάνια Τρύπη, Τζένη Μπότση, Γιάννη Βόγλη, Μπέττυ Λιβανού. ∆εν το έδειξαν σε δηµοσιογραφική προβολή. Από το δελτίο Τύπου αντιγράφω το εξής: Ενας νεανικός αδιέξοδος έρωτας ξεδιπλώνεται στους πανέµορφους δρόµους της Κρήτης, της Μυτιλήνης καιτου Λονδίνου. Και όπως τραγουδάειο Βασίλης Σκουλάς «Στο ξέσπασµα του φεγγαριού αυτός που θα γλιτώσει δεν θα είναι αυτόςπου αρνήθηκε στον έρωτα να δώσει».

{{{ video }}}

Βαθµοί=Don’t know

(µετά την αποµάκρυνση εκ του ταµείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται)

Η κηπουρική του Αντον Τσέχωφ

∆ιχασµένος. Εντελώς. Ανάµεσα στην παροιµιώδηιδεολογία τηςβρετανικήςκηπουρικής (gardening). Και στην υποδειγµατική δραµατουργία του Μάικ Λι. Της τελευταίας του ταινίας «Μια χρονιά ακόµα» (Another year).

Ολα και όλοι από αυτοσχεδιασµό και οίστρο δηµιουργικό. Σχεδόν όλες οι ταινίες του σχεδιάστηκαν, οργανώθηκαν και εκτελέστηκαν στο πλατό. Επίτευγµα µοναδικό. Εδώ λοιπόν κάπου έξω από το Λονδίνο, σε αγροτική οικία, το ζεύγος µε τον Τοµ και την Τζέρι. Οπως στα πασίγνωστα Μίκι Μάους. Οµως εντελώς διαφορετικά. Γεωλόγος ο Τοµ. Γι’ αυτό λάτρης της γης. Γι’ αυτό συµφιλιωµένος µε τη φύση. Και γι’ αυτό µε την ίδια γυναίκα και εχθρός του υπόλοιπου «πλανήτη». Και γι’ αυτό κάθε τρελαµένος συγγενής και φίλος τρέχει και του χτυπάει την πόρτα προκειµένου να βρει ησυχία, ισορροπία και γαλήνη. Πράγµα που σηµαίνει, επιστροφή στη φύση. Στον εσωτερικό µας κόσµο. Στην αγροτική ζωή. Από εκεί η ισορροπία. Από εκεί η ψυχική ηρεµία. Ενα είδος νεοχιπισµού για µεγάλες ηλικίες. Αντί για ΚΑΠΗ, κήπος και αγροτική ζωή. Από εκεί η καλλιέργεια η εσωτερική. Γι’ αυτό τα κεφάλαια της ταινίας χωρίζονται ανάλογα µε τις εποχές του έτους. Περίπου ο Μάικ Λι απαντάει µε βρετανικό φλέγµα στην ταινία του Κιµ Κι Ντουκ «Ανοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειµώνας».

Εχουµε και λέµε λοιπόν. Η άνοιξη µε τραπεζώµατα και drinking. Καλοκαίρι καταφθάνει η Μαίρη, µια παλιά τους φίλη, σεξουαλικά απελπισµένη. Φθινόπωρο η γυναίκα του αδελφού του αργοπεθαίνει, χειµώνας µε την κηδεία. Κοντά σε όλα αυτά τα σηµαδιακά, ο γιος τους εντελώς χωµένος στα προβλήµατα τα σηµερινά. Ο Τοµ και η Τζέρι κλείνουν την πόρτα τους σε όλα αυτά τα ακατανόητα και τα παρανοϊκά. Είπαµε η γη τους τρέφει.

Μόνο µε τα ελάχιστα και τα φυσικά. Ετσι ο Μάικ Λι γυρίζειτην πλάτη του στησηµερινή ζωή.

Η αποµόνωση, λέει, όλα τα γιατρεύει. Γι’ αυτό αµέτοχος. Γι’ αυτό απόµακρος, Γι’ αυτό µετην κηπουρική. Γιατί, λέει, το δέντρο αναπνέει. Ο άνθρωπος ασφυκτιά. Ετσι, στην πραγµατικότητα εµείς οιάνθρωποι έχουµε γίνει «φυτά» και τα φυτά οι µοναδικοί αξιόπιστοι φύλοι του ανθρώπινου είδους. Συµφωνείτε; Εγώ καθόλου.

Οµως η ατµόσφαιρα είναι υπνωτική. Οµως οι διάλογοι _ ύστερα από αυτοσχεδιασµούς _ είναι υποδειγµατικοί. Και όµως οι ερµηνείες της πρώτης γραµµής. Ο Τζιµ Μπρόουντµπεντ (Τοµ). Η Ρουθ Σιν (Τζέρι). Η Ιµέλντα Στάντον, ηπρωταγωνίστρια της καλύτερης ταινίας του «Βέρα Ντρέικ». Το ίδιο και η Λέσλι Μάνσβιλ, ο Ολιβερ Μόλτµαν και ο Πίτερ Ουάιτ. Ατµόσφαιρα στα ανθρώπινα µέτρα. Υφος Τσέχωφ. Και το «θέµα», µια παρέα καθηµερινών πλασµάτων. Εξωτερικά η πιο ώριµη στιγµή του, ιδεολογικά η υποχώρησή του. Με έναν λόγο, µακριά από το αγριεµένο πλήθος!

{{{ video }}}
«Μια χρονιά ακόµα»

Ο «θείος Βάνιας» της κηπουρικής Εξαιρετικές ερµηνείες Επιστροφή στη φύση

Βαθµοί=7

(µόνο για τη σκηνοθεσία)

Ο δηµιουργός της «Κραυγής»

«Edvard Munch» παραγωγής 1974. Του Βρετανού Πίτερ Ουότκινς, σκηνοθέτη του αριστοτεχνικού ψευτοντοκιµαντέρ«Punishment Park». Το ποταµιαίο (διάρκειας 205’ λεπτών)πορτρέτο τουνορβηγού καλλιτέχνη Εντβαρντ Μουνκ (1863-1944). ∆ιάσηµου συµβολιστή και προάγγελου του εξπρεσιονισµού, µε πιο γνωστό του πίνακα «Η κραυγή» απότη σειρά The Frieze of Life και µε θέµατα ακραία και καταλυτικά: Ζωή, Ερωτας, Φόβος, Θάνατος, Κατάθλιψη. ∆εν το έχω δει γιατί δεν έγινε δηµοσιογραφική προβολή. Οµωςέχουν γραφτεί τόσα πολλά καιη περίπτωση του Ουότκινς σπουδαία χωρίς αµφιβολία καµιά.

{{{ video }}}

Βαθµοί=Don’t know
(δεν το έχω δει)