ΜΑΤΙΕΣ Στο «λούκι»

∆εν χρειάζονται, νοµίζω, ιδιαίτερες και λεπτοµερείς αναλύσεις, για να αντιληφθεί ο µέσος πολίτης χοντρικά, αλλά όχι απλουστευτικά και λαϊκίστικα, το «λούκι» στο οποίο βρίσκεται η Ελλάδα. Τα λέει όλα η γελοιογραφία του ∆ηµ. Χαντζόπουλου, που δηµοσιεύθηκε την Παρασκευή στα «ΝEA»: Eνα τανκς τεράστιο. Και µπροστά του, ένας αδύναµος άνθρωπος. Ο Παπανδρέου. Απευθύνεται στη Μέρκελ, που οδηγεί το τανκς. Της φωνάζει: «Εγώ Aνγκελα δεν υποχωρώ!».

«Τότε, Γιωργάκη, έχουµε δυο επιλογές: ή περνάω από πάνω, σε λειώνω και γίνεται εδώ πέρα Τιεν Αν Μεν…». «Ή;».

«Σε δανείζω και αγοράζεις το τανκ!».

Αλλά και ο Κ. Μητρόπουλος, µια σελίδα πιο πέρα, δείχνει τη Μέρκελ πάλι σε τανκ να φοράει κράνος και να κατευθύνεται προς την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Από πίσω της τρέχει ένας Ευρωπαίος, που κρατάει στα χέρια του ένα πιάτο µε το µουστάκι του Χίτλερ. Της φωνάζει: «Ανγκελα, το µουστακάκι!». Και η καγκελάριος της Γερµανίας τον κοιτάζει ανέκφραστη, αλλά καθόλου, φυσικά, απορηµένη και συνεχίζει την πορεία της.

Μεγάλο «λούκι».

Με την «ατµοµηχανή της οικονοµίας της Γηραιάς Ηπείρου» να συνθλίβει εταίρους και δήθεν φίλους, απειλώντας τους συνεχώς, στυλώνοντας τα πόδια και υπαγορεύοντας αποφάσεις.

Στριµωγµένη στα σκοινιά του ρινγκ, η Ελλάδα παραδόθηκε στο Μνηµόνιο. Τώρα, ήρθε η σειρά της Ιρλανδίας. Μετά, θα βρεθεί στη γωνία η Πορτογαλία. Και κατόπιν, ο άλλος αδύναµος κρίκος: Η Ισπανία. «Ενωση» να σου πετύχει!

«Οι Γερµανοί τα θέλουν όλα δικά τους.

Θέλουν την ευρωζώνη, επειδή εκεί διοχετεύουν τα δύο τρίτα των εξαγωγών τους και επίσης επειδή απολαµβάνουν τα άυλα κεφάλαια της ηγεµονίας (…)

Τα γερµανικά πλεονάσµατα κατά βάσιν είναι τα ελλείµµατα του ευρωπαϊκού Νότου. Το ευρώ εµποδίζει τις λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες – µέλη να εξισορροπήσουν το µειονέκτηµα τους», γράφει ο Στ. Λυγερός στην «Καθηµερινή» (19 Νοεµβρίου) και όχι µόνον ολοφάνερα, αλλά και κραυγαλέα έχει δίκιο.

Φυσικά εξαιτίας της Γερµανίας, αλλά όχι µόνο, ολόκληρη η Ευρώπη υποφέρει.

Περικόπτοντας δαπάνες για την Παιδεία και την Υγεία, απολύοντας από τις δουλειές τους δεκάδες χιλιάδες εργαζοµένους, επιχειρήσεις κλείνουν, οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις διαδέχονται η µία την άλλη. Ως πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση; Και δεν βλέπει κανείς στον ορίζοντα µια χαραµάδα από φως. Πολύ περισσότερο στη χώρας µας, όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει στον κόσµο, µε τα λόγια βέβαια, µια ανάσα αισιοδοξίας, γιατί στην πράξη δεν µπορεί.

Ο προϋπολογισµός που κατατέθηκε την Πέµπτη προβλέπει, ανάµεσα στα άλλα, απολύσεις 10.000 συµβασιούχων ορισµένου χρόνου, περικοπές επιδοµάτων εργαζοµένων στις ∆ΕΚΟ, αύξηση του χαµηλού συντελεστή ΦΠΑ, εξοικονόµηση δαπανών από τα νοσοκοµεία και τα ασφαλιστικά ταµεία κ.λπ. κ.λπ.

Και «ΤΑ ΝΕΑ» ρωτάνε, αγωνιωδώς, στην πρώτη σελίδα τους: Πού θα βρεθούν τα 14.300.000.000 που χρειαζόµαστε;

Και ήδη εξαγγέλλονται απεργίες, στάσεις εργασίας και άλλες κινητοποιήσεις. Υπάρχει, όµως, διέξοδος; «Ζητείται ελπίς», που έγραφε και ο Αντώνης, πριν από µισόν αιώνα και βάλε…